words attack

Μετακομίζουμε...

2007-07-07T16:24:00.000+03:00

Από μετακομίσεις σπιτιών άλλο τίποτα. Και στην Κέρκυρα και στην Πάτρα. Από την Κέρκυρα στην Πάτρα και πάλι πίσω. Ήρθε πλέον η ώρα και για την πρώτη μου… ψηφιακή μετακόμιση. Αφού ο System Intruder έφτιαξε καινούρια σελίδα, θα μεταφερθούμε στο wordpress. Βέβαια αφήνουμε στο blogspot ότι γράψαμε τα τελευταία 3 χρόνια, 3 μήνες και 7 ημέρες. Αλλά από εδώ και πέρα ότι καινούριο μας κατέβει στο ξερό μας το κεφάλι θα δημοσιεύεται στο http://wordsattack.wordpress.com/ . Ελπίζω να κρατήσαμε καλή παρέα και να συνεχίσουμε για πολλά χρόνια ακόμα στην καινούρια μας στέγη. Ότι κι αν κάνετε καλά να περνάτε…

Τη Κυριακή όλοι στο Σύνταγμα

2007-07-06T01:55:00.000+03:00

Προκαλούν αηδία τα κούφια λόγια, το υποκριτικό και προσχηματικό ενδιαφέρον, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις με το επιχείρημα "εγώ είμαι καλύτερος από σένα", η κριτική του καναπέ και αυτή η ανεξάντλητη και ανόητη μανία να βρεθεί ο φταίχτης, αυτός ο ένας και υπέρτατος αλήτης που φταίει για όλο αυτό το κακό. Να τιμωρηθεί παραδειγματικά και να ησυχάσουμε όλοι για να πάμε στο επόμενο θέμα. Εμπρηστής , πυροσβέστη, υπουργός, ας είναι όποιος να 'ναι. Αρκεί να μην είμαι εγώ.

Μήπως όμως ήρθε καιρός να δεχτούμε πως πιο σημαντικό από την ανακάλυψη ενός υποτιθέμενου φταίχτη είναι να κάνουμε κάτι όλοι για την επόμενη μέρα. Η πυρκαγιά της Πάρνηθας είναι η πιο σημαντική τραγωδία που συνέβη τα τελευταία χρόνια στην Αττική, και οι συνέπειές της θα είναι μακροπρόθεσμες και θα επηρεάσουν το σύνολο των κατοίκων του νομού. Από την αλλαγή στο μικροκλίμα και την άνοδο της θερμοκρασίας μέχρι τις πλημμύρες και την λειψυδρία.

Το σίγουρο είναι πως οι βιαστικές κινήσεις για τα μάτια του κόσμου μπορεί να είναι περισσότερο επιζήμιες. Αυτό που χρειάζεται νομίζω, είναι μελέτη και πλάνο από τους αρμόδιους, και βούληση από όλους μας να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Μπορούμε;

Την Κυριακή, σε δυο μέρες δηλαδή, οργανώνεται η πρώτη μη κομματική, ανεξάρτητη συγκέντρωση πολιτών (πραγματικά δεν γνωρίζω καμία άλλη τα τελευταία χρόνια) για το περιβάλλον. Νομίζεις πως μπορείς να περάσεις από τη θεωρία στη πράξη; Ιδού η ευκαιρία! Για σένα. Για μένα. Για όλους μας!

Στις 7μμ έξω από το κτήριο της Βουλής.

more info: http://anadasosi.blogspot.com/

(όχι, όχι, απ' όσο ξέρω δεν θα ακολουθήσει πορεία διαμαρτυρίας στη Αμερικάνικη πρεσβεία!)

Μεσημέρι...

2007-06-28T18:44:00.000+03:00

... Στο δρόμο για το σπίτι. Πολλοί κινούνται τριγύρω. Όμως οι ακτίνες του ήλιου είναι στραμμένες σε αυτά τα μερικά τετραγωνικά μέτρα που προπορεύονται. Το αντικείμενο του πόθου και το όνειρο ζωής κάθε επίδοξου οδηγού.

Εκείνο, στέκει αγέρωχο στις τέσσερις στιβαρές του ρόδες, απολαμβάνοντας την προσοχή που τυγχάνει. Η ντελικάτη κίνησή του πάνω στην άσφαλτο, τραβάει τα βλέμματα των διερχομένων. Ο βαθύς ήχος του κινητήρα του, δονεί την ατμόσφαιρα με απόκοσμους ήχους. Και το γκάζι απαλό στην αίσθηση, έτοιμο να υπακούσει στις διαθέσεις του τυχερού που το κουμαντάρει.

Η παρουσία του και μόνο σε καλεί να βιώσεις εξωπραγματικές εμπειρίες. Μαζί του θα φθάσεις στα όρια της οδηγικής απόλαυσης. Ο οργασμός της οδήγησης σε όλο του το μεγαλείο. Άραγε, πότε θα αξιωθώ να οδηγήσω ένα τέτοιο αριστούργημα της φύσης;

Υ.Γ.: Αν φθάσατε μέχρι εδώ, μην ανησυχείτε για την ψυχική μου υγεία, ζέστη είναι θα περάσει! :))

Και το Ιόνιο;

2007-06-21T23:43:00.000+03:00

Ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό το μάτι μου πέφτει πάνω στον τίτλο «Τα πιο hot ελληνικά νησιά». Πρόκειται για μια έρευνα που έγινε από ταξιδιωτικά πρακτορεία και μια μεγάλη εφημερίδα της Στοκχόλμης. Σε αυτή τουρίστες από τη Σκανδιναβία ψήφισαν τα 30 πιο όμορφα ελληνικά νησιά σε διάφορες κατηγορίες με βάση την ομορφιά, τα αξιοθέατα, τις παραλίες, τη φιλικότητα, την ησυχία και τη διασκέδαση (5 νησιά ανά κατηγορία). Φτάνοντας στο τέλος της λίστας η απορία μου είναι άμεση, «Που είναι η Κέρκυρα;», για να φύγει την αμέσως επόμενη στιγμή η φυλλάδα στο απέναντι τραπέζι! Αρχίζεις ή όχι τα γαλλικά για τους κρυόκωλους τους Σκανδιναβούς μετά;

Λίγο αργότερα με μια πιο ψύχραιμη ματιά βλέπω ότι στις λίστες δεν υπάρχει όχι μόνο η Κέρκυρα, αλλά κανένα άλλο από τα νησιά του Ιονίου. Αυτό είναι έκπληξη. Σαν φαν της ομορφιάς του Ιονίου μου έκανε εντύπωση. Η Κεφαλονιά πουθενά; Η Ζάκυνθος, το «φιόρε του λεβάντε» πουθενά; Για την Κέρκυρα δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός γιατί είναι το μέρος μου, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Με ελάχιστα μέρη μπορεί να συγκριθεί.

Τόσο αδιάφορο τους είναι πια το Ιόνιο; Βέβαια παίζει και το ενδεχόμενο να ταξιδεύουν περισσότερο προς Αιγαίο μεριά. Άλλωστε στην Κέρκυρα έχουμε πάρα πολλούς Ιταλούς, πολλούς άγγλους, γερμανούς και λοιπούς κεντρωευρωπαίους. Οι Σκανδιναβοί δε φαίνεται να μας τιμάνε ιδιαίτερα. Δεν πειράζει όμως αυτοί χάνουν…

Εγώ πάλι όταν ξεμπερδέψω με την εξεταστική θα την κάνω για το νησί των Φαιάκων. Τότε δε θα με ενδιαφέρουν αυτές οι λίστες…

"Τι θες ρε;"

2007-06-18T23:01:00.000+03:00

Ένα μηχανάκι με ένα αυτοκίνητο συναντιόνται σε μια διασταύρωση. Δεν ξέρω τι έγινε γιατί είχα γυρίσει την πλάτη μου, αλλά άκουσα τα κλασικά κορναρίσματα και το –τι θες ρε;. Για να γυρίσω και να τους δω σταματημένους μες τη μέση του δρόμου να ανταλλάσσουν υποτιμητικές ματιές, έτοιμοι να αρπαχτούν.

Δεν ξέρω αν είναι στη φύση μας, αν είναι στο μεσογειακό ταμπεραμέντο, αλλά έχουμε μια τάση να αρπαζόμαστε εύκολα. Με το παραμικρό είμαστε έτοιμοι να χιμήξουμε ο ένας στον άλλο και να τον κατασπαράξουμε σαν να επρόκειτο για έναν άγριο αντίπαλο στη ζούγκλα. Και ειδικά στο δρόμο αυτό βγαίνει σε μεγάλο βαθμό. Είχα ακούσει κάποτε ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου λόγω του ότι κοιτάει κυρίως μπροστά, νιώθει σαν τον κυνηγό. Αν συμβαίνει αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι ξυπνάνε και αρχέγονα πάθη και ένστικτα που δεν έχουν σβήσει με μερικές εκατοντάδες χρόνων διαμονής στα διαμερίσματα. Ίσως βλέπουμε ο ένας τον άλλο ως αντίπαλο και το δρόμο ως ένα πεδίο επιβεβαίωσης της ανωτερότητας μας ως άτομο επί των υπολοίπων που κινούνται γύρω μας.

Ισχυρογνωμοσύνη, εγωισμός, επιθετικότητα, επίδειξη, νευρικότητα είναι μερικά που «βγαίνουν» σε έναν οδηγό. Εντάξει όχι σε όλους, αλλά θα έλεγα στο μέσο οδηγό. Είμαστε καλύτεροι από τον άλλο, οδηγούμε καλύτερα, κατέχουμε τα μυστικά της οδήγησης και του δρόμου, είμαστε και καλά έμπειροι. Και φυσικά όταν θα δούμε ένα «Ν» στο πίσω μέρος του προπορευόμενου αυτοκινήτου θα χλευάσουμε την παραμικρή παρατυπία, το παραμικρό λάθος που θα διαπιστώσουμε λες και εμείς είμαστε οι οδηγάρες (προσωπικά δεν τοποθέτησα ποτέ «Ν», δε θα ανεχόμουν με τίποτα από κανέναν δήθεν να μου την πει).

Όταν θα δούμε γυναίκα οδηγό, τότε είναι που θα αρχίσει το μεγάλο πανηγύρι. «Άντε να πλύνεις κάνα πιάτο μωρή, άντε στην κουζίνα σου, α γυναίκα οδηγός είναι τι περιμένεις» και άλλα τέτοια ωραία. Βέβαια στη συντριπτική τους πλειοψηφία θα οδηγούν μια χαρά και ίσως πιο προσεκτικά (και όχι απαραίτητα αργά) από τα ‘ρσενικά, που τις βλέπουν σαν μια απειλή των κυριαρχικών δικαιωμάτων τους. Και μην ακούσω ότι οι γυναίκες δεν ξέρουν να οδηγούν, ότι κολλάνε στο τιμόνι και άλλα τέτοια. Έχω μπει σε άντρα οδηγό και μόνο την ταυτότητα δεν έβαλα στα δόντια για να ξέρω ότι θα με αναγνωρίσουν σίγουρα. Τη στιγμή που έχω μπει σε αυτοκίνητο με κοπέλα οδηγό που σίγουρα οδηγούσε πολύ καλύτερα από τους περισσότερους οδηγάρες που κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Τι το ήθελα και άρχισα να γράφω για οδική συμπεριφορά, θυμήθηκα και εκείνους τους δύο μαλάκες που την είχαν δει δίδυμο Loeb-Gronholm και παραλίγο να πέσουν πάνω μου όταν τους πέτυχα σε κόντρες πέρυσι τον Οκτώβρη. Όπως και τον άλλο τον πανίβλακα που επειδή είχε ανάψει κίτρινο και σταμάτησα στο φανάρι, προσπέρασε επιδεικτικά στη Γούναρη, και καλά επειδή βιαζότανε ο τύπος. Αμ οι άλλοι που πάνε σαν τα διαόλια, τους βλέπεις από τον καθρέπτη να κολλάνε πίσω σου, να προσπερνάνε σε δρόμους στενούς με κίνηση, πάνω σε στροφές για να τους δεις να σταματάνε στο περίπτερο που είναι λίγα μέτρα παραπάνω, ή να στρίβουν στην στροφή στα 100m.

Δρόμους δεν έχουμε. Αυτό το έσχως (καλά διαβάζεται τη λέξη) που λέγεται εθνική Πάτρα – Κόρινθος ή Πάτρα – Πύργος είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από δρόμο. Και δεν είναι μόνο αυτό το τμήμα. Για παράδειγμα για να πας Κέρκυρα ή Ιωάννινα με το αυτοκίνητο πρέπει να έχεις κάνει τάμα στον Άγιο. Αλλά η οδική μας συμπεριφορά είναι πολλές φορές επιεικώς απαράδεκτη. Εκεί να τερματίσουμε το κοντέρ μας στον κάθε κωλόδρομο, -δεν το κάναμε τσάμπα τούμπανο το αμάξι έτσι; Να αλλάξουμε 500.000 φορές λωρίδα κυκλοφορίας αν και στο τέλος θα βρεθούμε πλάι πλάι με εκείνον που πήγαινε με 50km/h. Εκεί να έχουμε το ολοκαίνουριο θηρίο (άσχετα αν είμαστε χρεωμένοι μέχρι το λαιμό με τις δόσεις) και να προχωράμε όλο καμάρι τέρμα αριστερά. Λες είμαστε κυρίαρχοι του δρόμου. «Όχι ρε τσάμπα το αγόρασα δέκα μέτρα αμάξι, κανείς σας δε θα περάσει κι ας υπάρχει 1 χιλιόμετρο ουρά πίσω». Και στο παρκάρισμα όπως γουστάρει ο καθένας. Προχθές εδώ στη γειτονιά ήταν ένας που έβαλε ένα τζιπάκι όπως παρκάρουν τα smart, σχεδόν κάθετα, κλείνοντας το μεγαλύτερο μέρος του δρόμου. Και δε μιλάμε για γειτονιά που δε βρίσκεις να παρκάρεις και ούτε ήταν μικρός ο χώρος όπου το σταμάτησε. Το στενό του το μυαλό έφταιγε.

Άσε το άλλο με την κόρνα. Περιμένεις στο φανάρι το πράσινο, δεν έχει προλάβει να ανάψει για 1 δέκατο του δευτερολέπτου κατευθείαν κορναρίσματα, έχεις δεν έχεις ξεκινήσει. Και γαμώ το αντανακλαστικά έχουμε ρε πούστη μου. Ούτε προέκταση του σώματος να ήταν η κόρνα. Καλά εμείς δεν είμαστε υποτίθεται εκείνοι οι χαλαροί τύποι που μας αρέσει να πίνουμε τη φραπεδιά στις καφετέριες, τι στο διάολο μας τσιμπάει όλους στο φανάρι, μου λέτε;

Δεν το παίζω έξυπνος σε καμία περίπτωση. Και εγώ έχω κάνει μαλακίες στο δρόμο και εγώ βγάζω αρκετές φορές μια νευρικότητα στην οδήγηση. Όμως δε μπορώ να βλέπω τους υπόλοιπους γύρω μου να κάνουν ότι τους καπνίσει, να μη σέβονται το δρόμο, να μην έχουν γνώση του τι μπορούν να κάνουν σε αυτόν και το κυριότερο δε μπορώ να βλέπω την ασέβεια προς τον οδηγό που κυκλοφορεί δίπλα σου, που ακολουθεί ή προπορεύεται. Ίσως το πρώτο πράγμα που έπρεπε να διδάσκετε στις σχολές οδήγησης είναι ο σεβασμός προς τους άλλους, οδηγούς και πεζούς…

Όχι άλλο ρούμι...

2007-05-28T16:16:00.000+03:00

…αν και είναι ωραίο ποτό.

Μου αρέσουν τα παραμύθια. Μου αρέσουν οι ιστορίες για πειρατές. Μου αρέσουν ιστορίες όπου συμβαίνουν απίθανα πράγματα, με εξωπραγματικούς χαρακτήρες. Ιστορίες στις οποίες δεν υπάρχει εφαρμογή της κοινής λογικής παρά μόνο φαντασία.

Όμως πάει καιρός τώρα που πιάνω τον εαυτό μου να λέει μετά από μια ταινία με φανταστική θεματολογία: «είχε καλά γραφικά» και μετά τελεία. Κάτι δεν πάει καλά όμως με τους διάλογους, με το όλο στόρι. Και σίγουρα δεν είναι καλό σημάδι να παρακολουθείς μια ταινία και να κοιτάς 10-15 φορές το ρολόι.

Όπως μου συνέβη στους πειρατές της Καραϊβικής που έφτασαν αισίως στο νούμερο 3. δε λέω καλό το στυλ του Ντεπ, ακόμα καλύτερη η παρουσία της Νάιτλι, καλή η φωτογραφία και τα γραφικά, αλλά δε θα ήταν κακό να υπήρχε και ένα γενικότερο πλάνο στο σενάριο. Η εντύπωση που μου δημιουργήθηκε είναι του στυλ πετάμε ατάκες κι όπου μας βγάλει. Υπήρχαν στιγμές που ο κάθε ήρωας έμοιαζε να βρίσκεται στον κόσμο του, λέγοντας ότι πιο άκαιρο την πιο άκαιρη στιγμή. Έτσι για να περάσει η ώρα και για να μην το γυρίσουμε στο μουγκό τόση ώρα. Δεν ξέρω αλλά γνώμη μου είναι ότι τα προηγούμενα ήταν καλύτερα από αυτήν την τρίτη που μοιάζει να γυρίστηκε μόνο και μόνο για να καρπωθεί την επιτυχία του τίτλου. Το έχει η μοίρα άλλωστε οι συνέχειες να γίνονται απλώς για το λογαριασμό.

Με μοναδική ίσως εξαίρεση τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, που όμως θα πρέπει να λογιστεί ως μια ταινία γυρισμένη σε τρία κομμάτια. Ποιος άλλωστε θα άντεχε μισής μέρας συνεχόμενη προβολή; Από εκεί και πέρα το χάος. Και τις προάλλες με το Σπάιντερμαν 3 πάλι τα ίδια, «καλά γραφικά» μόνο που εκεί συμπλήρωνα «πολύ κλάμα ρε παιδί μου, ούτε Λάμψη να ήτανε!».

Τι να πω, θα έχουν ξεμείνει από ιδέες και σενάρια, ή δε ρισκάρουν να επενδύσουν σε κάτι καινούριο (πιο πιθανό μου φαίνεται). Αλλά να μου πεις εδώ γύρισαν το «Ρόκυ 6» και ετοιμάζονται για το «Πολύ σκληρός για να πεθάνει 4», στους πειρατές που είναι και πρόσφατη επιτυχία θα κολλούσαν; Απλώς θα μου φαινόταν πιο ενδιαφέρουσα μια ταινία του στυλ «Τζακ Σπάροου, η Αρχή» και να μας δείχνει τα πρώτα βήματα του πειρατή ενώ αυτός παίζει με ξύλινα σπαθιά και βαρκούλες στην παραλία (με τον Ντεπ πάντα στο ρόλο!), παρά μια ακόμα συνέχεια με τραβηγμένη από τα μαλλιά ιστορία.

Υ.Γ.: Τους επόμενους μήνες μόνο τους Simpsons και την απίστευτη σάτιρά τους έχω να περιμένω...

Στη χώρα του ονείρου...

2007-05-13T18:17:00.000+03:00

Μπαίνω στο ασανσερ, πατάω το κουμπί και σιγά-σιγά κατεβαίνω στο ισόγειο. Κλείνω τα μάτια και έρχεται μπροστά μου αυτό που έχω δει πολλές φορές στον ύπνο μου. Το ασανσερ να μη σταματάει στο ισόγειο, αλλά να συνεχίζει μέχρι να φτάσει σε κάποιο άγνωστο υπόγειο της πολυκατοικίας! Ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί μέχρι τώρα, οπότε άνοιξα τα μάτια, άνοιξα και την πόρτα καθώς είχα ήδη φτάσει στο ισόγειο.

Κάθε βράδυ τα ίδια. Όταν θα κλείσει το φως ξεκινά η προβολή. Λες και υπάρχει μια ενσωματωμένη ταινιοθήκη σε κάποια άκρη της φαιάς ουσίας. Ξεκινάς από τα πιο απλά και συνηθισμένα και φτάνεις σε όνειρα με τέτοια πλοκή που θα έκαναν τα μπλοκμπαστερς να κερδίζουν βραβεία μόνο στα βατόμουρα!

Το πιο συνηθισμένο όνειρο είναι αυτό της πτώσης. Έχω καιρό να το δω, αλλά όταν γινόταν αισθανόμουν να πέφτω από τις σκάλες τις πολυκατοικίας.

Πέρα από τα συνηθισμένα όμως υπάρχουν και οι υπερπαραγωγές! Πριν λίγο καιρό ξύπνησα τα ξημερώματα και είχα την αίσθηση ότι είχα δει κάτι μεταξύ «άρχοντα των δαχτυλιδιών» και “ring”. Ένα φοβερό θρίλερ με απίστευτη πλοκή, με περιπέτεια, τα πάντα. Ήθελα να σηκωθώ να το γράψω σε ένα τετράδιο, αλλά ο βλάκας γύρισα πλευρό και ξανακοιμήθηκα. Τώρα που το σκέφτομαι όμως μήπως και αυτό ήταν μέρος του ονείρου; Και κλασικά το πρωί δε θυμόμουν τίποτα από όσα είχα δει, μόνο την αίσθηση ότι είδα κάποιο όνειρο. Την οποία την έχω έτσι κι αλλιώς κάθε μέρα…

Αλλά είναι και ψιλοσπαστικά τα όνειρα. Γιατί δε μπορείς να μιλήσεις (μόνο κάτι «μουμου» λες που τρομάζουν όποιον είναι δίπλα σου!), δε μπορείς να κουνηθείς. Τα πάντα κινούνται με τη σκέψη σου. Και για φυσικούς νόμους ούτε λόγος. Θα πέσεις από κάπου ψηλά χωρίς να πάθεις τίποτα, θα μείνεις κάτω από το νερό για όση ώρα διαρκέσει το όνειρο, θα σε πυροβολούν ανελέητα χωρίς να σκοτώνεσαι. Ότι πιο απίθανο μπορείς να φανταστείς θα το δεις σε όνειρο την ώρα που κοιμάσαι.

Τα τελευταία χρόνια είναι εντάξει τα πράγματα, βλέπω όνειρα κανονικά, ξαπλωμένος και μετά ξυπνάω στο κρεβάτι. Παλαιότερα ήταν τα ωραία που τύχαινε να σηκώνομαι σε κατάσταση ύπνου και να κόβω βόλτες μέσα στο σπίτι. Να πηγαίνω στο σαλόνι, να ανοίγω την ντουλάπα για να ντυθώ, να είμαι καθιστός για ώρα στο κρεβάτι. Μια χαρακτηριστική περίπτωση ήταν όταν ξύπνησα στο σαλόνι χωρίς να θυμάμαι πως βρέθηκα εκεί ενώ ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και κοιμόμουν! Βόλτες εκτός σπιτιού δεν έκοβα, ούτε πήγαινα να μαγειρέψω στην κουζίνα ή να βγω στο μπαλκόνι. Ήμουν ελαφριά περίπτωση μπροστά σε ότι έχω ακούσει για το τι έκαναν άλλοι στον ύπνο τους! Βέβαια κάτι παρόμοιο έχει να μου συμβεί από το 2000 περίπου. Αλλά λέτε να γίνω σαν εκείνον τον τύπο στο “fight club”; Να αποκτήσω μια δεύτερη προσωπικότητα; Μια μέρα να αρχίσω να βλέπω και να μιλάω με κάποιον που στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο στο μυαλό μου; Και deja vu νιώθω αρκετές φορές με τοποθεσίες και με πρόσωπα που βλέπω στο δρόμο. Πάντως αϋπνίες, όπως είχε ο τύπος στην ταινία, δεν έχω. Πάλι καλά…

Παράτα το...

2007-05-09T13:05:00.000+03:00

«…Παράτα το λοιπόν, παράτα το το κόμμα

μη θες να κουβαλάς το κουρδιστό σου πτώμα

της κεντρικής γαϊδάρας να είσ’ ερμηνευτής

αρνήσου να ‘σαι χάφτης και καθοδηγητής…»

Αφιερωμένο το παραπάνω τετράστιχο του Ν. Άσιμου στις σημερινές εκλογές. Σε όλους εκείνους τους συναδέλφους που σήμερα θα περάσουν ώρες αγωνίας μέχρι να έρθουν να τους ψηφίσουν (ή να τους φέρουν σηκωτούς, το ίδιο είναι). Ώρες αγωνίας μέχρι να δουν τον κόπο τους να φέρνει τους καρπούς που επιθυμούν…

Adagio...

2007-05-04T23:06:00.000+03:00

Ψαζουλεύοντας στο youtube για βιντεάκια με θέμα την Κέρκυρα έπεσα πάνω σε αυτό το τρίλεπτο από τον επιτάφιο της Μητρόπολης τη Μ. Παρασκευή. Μπορεί να έχει περάσει ένας περίπου μήνας και να είναι λιγάκι εκτός κλίματος τώρα που σφίγγουν οι ζέστες. Όμως αυτό το κομμάτι αξίζει! Είναι το adagio, σε εκτέλεση από την "παλιά", τη Φιλαρμονική Εταιρεία Κέρκυρας (παρεπιπτόντως σε αυτήν πρωτοέπαιξα τρομπέτα). Είναι ένα πολύ ωραίο κομμάτι, το αγαπημένο μου! Βέβαια άλλο να το ακούς μέσα από τον υπολογιστή και άλλο να είσαι εκεί και να το ακούς ζωντανά. Εκείνο το βράδυ που στην παλιά πόλη της Κέρκυρας με το χαμηλό φωτισμό και τις μελωδίες που παίζουν οι φιλαρμονικές δημιουργείται φοβερή ατμόσφαιρα. Αλλά τα λόγια και τα γραπτά είναι περιττά, μόνο ακούστε το...

Τα μαθηματικά του ποδοσφαίρου

2007-05-01T21:00:00.000+03:00

Διάβασα το συγκεκριμένο βιβλίο του Ken Bray (εκδόσεις Τραυλός) και το προτείνω σε όσους θέλουν να ασχοληθούν με κάτι παραπάνω από αυτό που παρακολουθούμε τις ποδοσφαιρικές βραδιές. Μη σας ξενίζει ο τίτλος (άλλωστε ο τίτλος της αγγλικής έκδοσης είναι “How to score”), είναι ευκολοδιάβαστο, με πίνακες και σχεδιαγράμματα που διευκολύνουν και δεν πονοκεφαλιάζουν.

Το βιβλίο ξεκινάει με μια σύντομη ιστορική αναδρομή του αθλήματος και της εξέλιξής του, για να έρθει στη σύγχρονη περίοδο. Και από το θρίαμβο των Ούγγρων επί των Άγγλων με 6-3 στο Γουέμπλεϊ, μέχρι την επική ανατροπή της Λίβερπουλ στον τελικό του Champions League το 2005. Από τα φαλτσαριστά σουτ του Ντίντι μέχρι τον Μπέκαμ και τον Ζιντάν. Καταπιάνεται με θέματα που σηκώνουν μελέτη και έρευνα, όπως η τακτική, η στατιστική, το φάλτσο και η αεροδυναμική της μπάλας, η ψυχολογία και η εργοφυσιολογία των ποδοσφαιριστών και οι στημένες φάσεις. Μας δείχνει τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στην επιστήμη και το ποδόσφαιρο.

Βέβαια μια ενέργεια του Μέσι, του Ροναλντίνιο ή του Κριστιάνο Ρονάλντο αρκούν για να στείλουν στον κάλαθο των αχρήστων κάθε σχέδιο ή σκέψη. Μπορεί τέτοιες ενέργειες να είναι το αλατοπίπερο και αυτά που τελικώς θα αποτυπωθούν στη μνήμη μας. Όμως, όποιος δε λαμβάνει υπόψη του πράγματα που μπορεί να φαντάζουν ως λεπτομέρειες σε εμάς ή ως δεδομένα, δεν έχει τύχη ακόμα και στο ποδόσφαιρο που παίζεται σήμερα.

Όλα αυτά χωρίς να φτάνουμε στην απολυτότητα, γιατί πάντα θα πρέπει να υπάρχει κάποιο ευδιάκριτο διαχωριστικό ανάμεσα στην επιστήμη και στο ποδόσφαιρο.

Όπως γράφει και ο Χρίστος Χαραλαμπόπουλος που προλογίζει το βιβλίο: «… μας αφήνει να φανταστούμε την επιγραφή που θα μπορούσε να υπάρχει έξω από τα γήπεδα του αύριο: «Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω». Την ίδια που υπήρχε και έξω από την ακαδημία του Πλάτωνα.»

Οι καρτούλες του... 30άρη

2007-04-30T00:06:00.000+03:00

Είναι εκπληκτικό το πόσο μπορεί να έχει αλλάξει ένα άτομο που έχεις να συναντήσεις πολύ καιρό. Από τα άτομα που γνωρίζω αρκετά χρόνια ελάχιστες αλλαγές από άποψη εμφανισιακή έχουν γίνει. Έτσι ώστε ακόμα και αν έχουμε λίγο καιρό να ιδωθούμε, να βλέπω τα ίδια πρόσωπα.

Τις προάλλες καθώς προχώραγα στο δρόμο μαζί με μερικούς φίλους, τους βλέπω να χαιρετάνε έναν τύπο. Από ότι τον έκοψα έτσι όπως ήταν, με μούσι μεγάλο, προχωρημένη φαλάκρα και κοιλιά τόση ώστε να την εγκλωβίζει το πουκάμισο, λέω από μέσα μου «δε θα ‘ναι 30 χρονών; Σίγουρα». Για να καταλάβω λίγο αργότερα έκπληκτος ότι αυτός ήταν ένας παλιός μου συμμαθητής, ένα παιδί που για 2-3 μήνες καθόταν στο θρανίο μπροστά από το δικό μου, όταν πήγαινα Α’ Γυμνασίου (και που σήμερα είναι 22 όσο κι εγώ!). Σοκ ίσως είναι λίγο σαν λέξη για να περιγράψω αυτό που ένιωσα.

Είναι γνωστό βέβαια ότι δεν είμαι καλός στο να υπολογίζω ηλικίες. Κάποτε μάλιστα είχα γίνει και ρεζίλι όταν είχα πει σε κάποια ότι είναι 25-26 ενώ ήταν 20 (καλή μαλακία και αυτή!). Αλλά και οι υπόλοιποι το ίδιο είπαν αμέσως, «πως έγινε έτσι αυτός…».

Και αναρωτιέμαι αν στα 22 σου δείχνεις για 10 χρόνια μεγαλύτερος, τότε πως θα είσαι αργότερα; Εντάξει ίσως έπεσα και σε ακραία περίπτωση, αλλά αν ήσασταν στη θέση μου το ίδιο σοκ θα παθαίνατε.

Το καλύτερο όμως είναι μετά. Γιατί σε μια στιγμή βάζει το χέρι του μέσα στην τσέπη απ’ το σακάκι για να βγάλει κάρτες με το τηλέφωνό του! και όταν διαβάζεις τα περί μάνατζερ που γράφει πάνω λύνεσαι ή δε λύνεσαι στα γέλια; Μάλιστα, και επίδοξος επιχειρηματίας ο τυπάκος! Το ωραίο είναι ότι εκείνη την ημέρα είχα πάρει κι από άλλους τέτοιες κάρτες!

Μετά από αυτό πήρα κι εγώ τη μεγάλη απόφαση: λίαν συντόμως ιδρύω εταιρεία. Μάλιστα σκέφτομαι να την ονομάσω “bouboux investments” ή κάτι σαν “spyreto coorporation”. Αν θες system intruder να συμμετέχεις κι εσύ πες μου να κάνουμε κάτι σαν “spyreto – harris group”. Θα τυπώσουμε και καρτελάκια τα οποία θα μοιράζουμε για να το παίζουμε μούρη! Και φυσικά θα γράψω όλα τα προσόντα μου στην κάρτα: manager, geologist, mucisian, αγγλικά – γαλλικά - ιταλικά (άσχετα αν από γαλλικά και ιταλικά ξέρω μόνο «καλημέρα, τι κάνεις, γεια»…), photographer (λέμε τώρα…) με blog και σελίδα στο myspace και δίπλωμα οδήγησης, όλα στα εγγλέζικα για να κάνουν μεγαλύτερη εντύπωση…

Where is my mind?

2007-04-24T16:06:00.000+03:00

Καληνύχτα συνάδελφοι 2.0

2007-04-16T15:04:00.000+03:00

Είχα βγει για καφέ. Στο τραπεζάκι ήταν και δύο άτομα από αυτούς που πρωταγωνίστησαν, θα λέγαμε, την περίοδο των καταλήψεων. Ο ένας από αυτούς τους δύο σε κάποια στιγμή μιλάει στο κινητό σε τρίτο (άλλο συμφοιτητή) λέγοντάς του κάτι σαν: «κάτι θα παίξει αύριο… κάποιον θα βρούμε απέξω για να βοηθήσει… αρκεί να έχουμε λευκές κόλλες…».

Τι θα γινόταν; Την αυριανή μέρα (σήμερα δηλαδή) ξεκίναγε η εξεταστική των επί πτυχίω. Και όπως μπορεί να καταλάβατε, όλοι τους ποντάρουν σε αυτόν που θα είναι απέξω, για να περάσουν το μάθημα. Το σχέδιο απλό, κάποιος πρόθυμος αφού μάθει τα θέματα θα βρει τις απαντήσεις στο βιβλίο, θα τις γράψει σε κόλλες που θα αφήσει στην τουαλέτα. Από εκεί θα τις πάρει μέσα στην αίθουσα άτομο που θα προφασιστεί ανάγκη για κατούρημα. Ωραία μέχρι εδώ… καλό το κόλπο, μπορεί και να πετύχει αν και στο συγκεκριμένο καθηγητή δεν περνάνε αυτά.

Δεν ξέρω πως σας φαίνεται εσάς, αλλά ρε γαμώτο εμένα δε μου κολλάει αυτό. Εσύ δεν ήσουν ρε φίλε που δύο μήνες πέρυσι από τα μέσα Μάη και τρεις μήνες φέτος, ουσιαστικά από την Πρωτοχρονιά και μετά, στήριζες τις καταλήψεις; Εσύ δεν ήσουν που ξημεροβραδιαζόσουν στη σχολή τόσο καιρό; Γιατί έλεγες ότι αγωνιζόσουν; Για ένα καλύτερο πανεπιστήμιο δε γινόταν αυτό; Εσύ δεν ήσουν που ωρυόσουν στις συνελεύσεις και μάλιστα σα γνήσιος trendy επαναστάτης είχες παραμάσχαλα την Ελευθεροτυπία, από την οποία διάβαζες και κομμάτια που και που. Εσύ δεν ήσουν που κάθε εβδομάδα πήγαινες στην Αθήνα για να διαδηλώσεις και όταν γύριζες μας εξιστορούσες το πώς σε γέμιζαν με χημικά οι Μπάτσοι;

Και τώρα τι; Τι άλλαξε μέσα σε τρεις εβδομάδες από όταν άνοιξαν οι σχολές; Δηλαδή τι έγινε, οι καταλήψεις ήταν η επανάσταση και τώρα που σταμάτησαν αυτή ολοκληρώθηκε; Αλήθεια γιατί τα έκανες όλα αυτά;

Όταν ξεκινάς έναν αγώνα πρέπει να τον στηρίζεις από την αρχή μέχρι το τέλος, από το πρωί που θα ξυπνήσεις μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθείς. Πρέπει να τον στηρίζεις με τις πράξεις σου στη σχολή, στη δουλειά. Πρέπει να τον στηρίζεις με τα λόγια σου και τη στάση σου απέναντι στους φίλους σου, στην οικογένειά σου, στην κοπέλα σου, στους καθηγητές σου ή σε κάποιους άγνωστους. Δεν υπάρχει αγώνας όταν κατεβαίνεις στο δρόμο για να φωνάξεις και μετά από λίγο κάνεις κάτι που αναιρεί τη φωνή που έβαλες πριν λίγο. Αγώνας δεν είναι να την πεις στον τριτοκλασάτο ΔΑΠίτη που επειδή δεν ξέρει να μιλήσει και λέει μαλακίες έχει γύρω του καμιά δεκαριά υποβολείς. Ο αγώνας «σύντροφε», δεν είναι μια πράξη που έκανα κάποτε, είναι στάση ζωής.

Θα μου πεις ότι ένα μάθημα θέλουν να περάσουν μόνο. Όχι δεν είναι έτσι. Είναι αντίφαση να λες ότι θέλεις καλύτερα πανεπιστήμια την ίδια στιγμή που θα κατέβεις να περάσεις μάθημα ως αλεξιπτωτιστής, έχοντας μόνο και μόνο πως θα κλέψεις βαθμούς. Αυτό είναι υποβάθμιση του πανεπιστημίου στην οποία όλοι μας βάζουμε το λιθαράκι. Και εμείς οι φοιτητές και ορισμένοι καθηγητές που κόβουν τόσους όσους έχει το έτος μου επί 5.

Θα ήθελα να κλείσω με μια απορία που μου εξέφραζε συνεχώς ένας συμφοιτητής που ποτέ του δεν ασχολήθηκε με κομματικές νεολαίες ή δήθεν ανεξάρτητους και που τώρα φυλάει σκοπιές κάπου στη Σάμο: «Γιατί όλοι αυτοί που συνδικαλίζονται και λένε ότι θέλουν ένα καλύτερο πανεπιστήμιο χρωστάνε 15αριές και 20αριές μαθημάτων;».

Χάσμα γενεών...

2007-03-30T23:59:00.001+03:00

«Αχ, στην εποχή μας ήταν καλύτερα τα πράγματα. ενώ σήμερα είναι άστα να πάνε. Τότε εμείς κάναμε το ένα, κάναμε το άλλο και ήμασταν ευχαριστημένοι. Ενώ οι σημερινοί έφηβοι και νέοι θέλουν να τα κάνουν όλα με μιας και μετά μπουχτίζουν. Όλοι μέρα με τα κινητά τσούκου-τσούκου γράφουνε, μιλάνε σε αυτά ατελείωτες ώρες, ενώ εμείς ήμασταν της παρέας. Ακούγαμε καλή μουσική, όχι σαν τους σημερινούς Χατζηγιάννηδες και τους Σφακιανάκηδες που δε μου λένε τίποτα. Πηγαίναμε στη disco καμιά φορά εκεί προς το καλοκαίρι, ενώ η νεολαία σήμερα κοπανιέται στα club με κάτι ντάπα ντούπα. Θέλουν το ένα θέλουν το άλλο, έχουν τεράστιες απαιτήσεις. Να ορίστε κοίτα εδώ σε αυτό το περιοδικό που διαβάζουν άντε μέχρι 20άρηδες, γυαλιά τάδε 400 ευρώ! Αν είναι δυνατόν 4 εκατοστάρικα. Εμείς τότε τι βγάζαμε με ελάχιστα. Κάθε εβδομάδα στα κομμωτήρια, τι λέω, κάθε μέρα! Άσε το άλλο, που έχουν χάσει το ρομαντισμό. Θυμάμαι το ’87 που κάναμε πάρτυ και περιμέναμε να σβήσουμε τα φώτα για να χορέψουμε ένα blues. Σήμερα αυτά θεωρούνται ξεπερασμένα. Άλλες εποχές σου λέω σήμερα. Τότε ήμασταν καλύτερα. Περνάγαμε καλύτερα, διασκεδάζαμε καλύτερα…»

Κάπως έτσι ήταν αυτά που άκουσα να λένε δύο 38άρηδες, ένας άντρας και μια γυναίκα (που μεταξύ μας έμοιαζαν για αρκετά μεγαλύτεροι…), για όλους εμάς τους σημερινούς νέους και εφήβους. Κάποια στιγμή είπα να τους διακόψω για να τους πω πόσο λάθος είναι, αλλά τους άφησα για να δω ως που θα φτάσουν. Είναι πραγματικά εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει κάθε φορά που ένας μεγάλος αναφέρετε στη σημερινή νεολαία. Δεν έχω ακούσει ούτε έναν για δείγμα να ξεφεύγει από το κλισέ: «η γενιά μου ήταν καλύτερη. Ζητάγαμε λιγότερα. Διασκεδάζαμε καλύτερα και περισσότερο. Ήταν καλύτερη εποχή από τη σημερινή…».

Όλοι από εκεί γύρω στα 35 και πάνω επαναλαμβάνουν ακριβώς αυτά. Αναπολούν τη δικιά τους εποχή και επιβεβαιώνουν όσους μιλάνε για χάσμα γενεών. Δεν είναι χάσμα απλώς, γκρεμός είναι στην πραγματικότητα. Δεν ξέρω πως καταφέρνει πάντα η προηγούμενη γενιά να αποκόβεται κάθε φορά από την επόμενη και να ζει στον κόσμο της.

Στη θέση των σημερινών 38άρηδων θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε. Ένας 80 χρονών που αναπολεί τη δικιά του εποχή, γιατί τότε πάλευαν για ιδανικά, ενώ οι σημερινοί νέοι είναι απολιτικ και ωχαδερφιστές. Ένας παππούς που έζησε πριν τα αυτοκίνητα βγουν στους δρόμους φαντάζομαι ότι θα αναθεμάτιζε τους άμυαλους νέους και τις διαβολικές εφευρέσεις τους. Και ούτω καθεξής…

Όμως αυτές οι αντιλήψεις μου φέρνουν στο μυαλό άτομα που δεν προσαρμόζονται στις εξελίξεις, που δεν ενδιαφέρονται στην πραγματικότητα να έρθουν κοντά στη νέα γενιά. Που πιστεύουν ότι ξέρουν τους νέους, ενώ στην πραγματικότητα έχουν μεσάνυχτα.

Πολλά πράγματα αλλάζουν με τις δεκαετίες. Με πρώτο και καλύτερο την ταχύτητα πληροφόρησης. Το μόνο πρόβλημα είναι να μπορέσεις να ξεχωρίσεις και να αξιοποιήσεις την πληροφορία. Και ο σημερινός νέος σίγουρα ξέρει πολλά περισσότερα πράγματα από τους μεγαλύτερούς του.

Μας λένε ότι οι σημερινές παρέες δεν είναι όπως οι δικές τους, που έπαιζαν στις αλάνες και ότι αυτοί είχαν ισχυρούς δεσμούς φιλίας. Ε τώρα, δε φταίνε οι νέοι που σε αυτά τα τσιμέντινα οικοδομήματα που ονομάζονται πόλεις δε φρόντισαν να αφήσουν λίγο χώρο ελεύθερο… Όσο για τη φιλία; Πάντα υπήρχαν ισχυρές φιλίες και πάντα θα υπάρχουν. Πάντα υπήρχαν πισώπλατα μαχαιρώματα και πάντα θα υπάρχουν.

«Τα κινητά είναι όργανο του διαβόλου…». Κανένας δε λέει ότι πλέον βρίσκουμε τον οποιονδήποτε και μιλάμε μαζί του οπουδήποτε. Κάτι ανάλογο λένε και για το ίντερνετ. Αλλά άστο αυτό. Ας μάθουν πρώτα τι είναι ίντερνετ και το ξανασυζητάμε μετά…

«Χάθηκε ο ρομαντισμός…», λένε. Εγώ πάλι γιατί θυμάμαι τα πάρτυ στο γυμνάσιο και στο λύκειο όπου κάναμε ακριβώς το ίδιο που έκανε ο οργισμένος με τη νεολαία 38άρης… χαμηλώναμε τα φώτα για να χορέψουμε μπαλάντες. Ή γιατί όλα τα ζευγαράκια επιζητούν μερικές ρομαντικές στιγμές; «Οι σημερινές 16άχρονες είναι…» συνεχίζει ειρωνικά η «κυρία», υπονοώντας ότι τα πετάνε όλα έξω. Κι εγώ να αναρωτιέμαι πως μπορούμε να συγκρίνουμε περιόδους όπου η σεξουαλικότητα ήταν ταμπού με το σήμερα; Και ποιος μου λέει εμένα ότι όταν κάποτε έβγαζαν το σεντόνι μετά την πρώτη νύχτα του γάμου, για να το δει το χωριό, δεν ήταν μούφα; Ή ότι δεν έλεγε στο σύζυγο πως μικρή είχε κάποιο ατύχημα, του στυλ έπεσε από δέντρο; Και πιστέψτε με, έχω ακούσει για το τι γινόταν τα χωριά στις περασμένες δεκαετίες (όπως για παιδάκια που όλως τυχαίος έμοιαζαν στο γείτονα…).

Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να σταματήσουν τα κλισέ της κάθε γενιάς προς την προηγούμενη και την επόμενη. Και το σημαντικότερο, να επικοινωνήσουν μεταξύ τους περισσότερο...

Ήμαρτον...

2007-03-26T22:43:00.000+03:00

Ήμαρτον πια ρε παιδιά. Όχι άλλο κάρβουνο, που λένε. Τι είναι αυτά που βλέπω μετά το παιχνίδι του Σαββάτου; Ο κάθε πικραμένος βγαίνει και κάνει δηλώσεις. Μάθανε και μπάλα όλοι αυτοί; Αυτοί που μέχρι τον Ιούνιο του 2004 αν έβλεπαν μπάλα στο δρόμο θα την πήγαιναν στο αστυνομικό τμήμα νομίζοντας ότι πρόκειται για βόμβα; Ποιος έδωσε το δικαίωμα σε όλους αυτούς να μειώνουν, να απαξιώνουν και να χαρακτηρίζουν τελειωμένους αυτούς που πέτυχαν το αδιανόητο πριν 3 καλοκαίρια;

Αλλά καταλαβαίνω, τους χάλασε γιατί αλλιώς το φαντάζονταν. Προετοίμαζαν τα λογύδριά τους για τη μεγάλη νίκη που περίμεναν. Φαντάζονταν τους εαυτούς τους να εξαπολύουν τις εθνικοπατριωτικές κορώνες μπροστά στα μικρόφωνα. Τη στιγμή που θα πούλαγαν εθνικοφροσύνη μέσα από τα πάνελ των καναλιών. Το ίδιο κάνουν και τώρα βέβαια, ζητώντας το κεφάλι του Γερμανού για να ικανοποιήσουν τη δίψα τους για αίμα. Του Γερμανού που τους χάλασε το όνειρο να δηλώσουν πόσο Έλληνες είναι.

Πόσο λίγοι είναι όλοι τους, για να μην πω την κακή λέξη από μ.

Ας μας πουν πρώτα τι στο διάολο γίνεται με τα δημόσια ταμεία. Ποιος ελληνάρας έχει φάει τα λεφτά των ασφαλισμένων; Τι θα γίνει με την παιδεία, τι στο διάολο γίνεται με την εξωτερική πολιτική και τι γίνεται με τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας;

Και μετά να αποκτήσουν όλοι αυτοί γνώμη για το ποδόσφαιρο…

Το ποδόσφαιρο είναι το σημαντικότερο ασήμαντο πράγμα στη ζωή μας, είπε κάποιος. Και έτσι πρέπει να το βλέπουμε. Δεν είναι επιβεβαίωση της φυλετικής μας ανωτερότητας, δεν είναι εξωτερική πολιτική. Δεν είναι ψωμί. Και εγώ όταν θα πάω στο γήπεδο, θα πάω για να δω μπάλα. Είναι η μοίρα όμως του ποδοσφαίρου (αλλά και άλλων αθλημάτων) να το εκμεταλλεύονται για να καλύψουν άλλες ελλείψεις…

Κι εγώ στενοχωρήθηκα που φάγαμε 4 μπαλάκια, αλλά πιο πολύ με στενοχώρησαν αυτά που έβλεπα στις κερκίδες, αυτά που άκουγα πριν και μετά τον αγώνα. Πράγματα που μου δείχνουν ένδεια. Και όλα αυτά για μια ήττα στο ποδόσφαιρο που δε θα με κάνει, εμένα προσωπικά, να νιώσω λιγότερο Έλληνας. Είναι μόνο μια μπάλα…

Υ.Γ.: Αν η εθνική προκριθεί τελικώς στο επόμενο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα (πράγμα που το πιστεύω παρά την τελευταία ήττα), όλοι αυτοί που τρέχουν πρώτοι στις νίκες για να φωτογραφηθούν μαζί με τους νικητές, για να δούμε τις φάτσες τους και που στις ήττες τρέχουν πρώτοι να τα χώσουν στους ίδιους που αποθέωναν μέχρι πριν από λίγο, θα ήθελα να μου κάνουν μια χάρη: Μην ξαναπατήσετε ρε στο γήπεδο, δε σας έχει ανάγκη η ομάδα…

Στην υγειά μας...

2007-03-20T22:07:00.000+02:00

Μπορεί να έχουν περάσει μερικές ημέρες, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Μπορεί στη φωτογραφία να είναι καφές (και όχι κάποιο κρασί-σαμπάνια όπως θα άρμοζε σε πρόποση...), αλλά πάρτε τον ως καφέ της παρηγοριάς.
Πάμε λοιπόν όλοι μαζί. Επί ευκαιρία των τρίχρονων της νέας διακυβέρνησης, ας πιούμε στην υγειά του πρωθυπουργού μας του Καραμανλή του νεώτερου, της Γιαννάκου, του πολυαγαπημένου μας Πολύδωρα, του Τσιτουρίδη και των υπόλοιπων βο(υ)λευτών. Στην υγειά της επανίδρησης του κράτους, στην υγειά της καταπολέμησης της διαφθοράς, στην υγειά της νοικοκήρευσης των δημοσίων ταμείων. Στην υγειά της μεταρρύθμισης. Και φυσικά στην υγειά όλων μας, όλων των νεοελλήνων που τους ανεχόμαστε...

Σσσσσσσσσσσ...

2007-02-28T00:05:00.000+02:00

... η παιδεία κοιμάται

κάντε ησυχία να μην την ξυπνήσετε...

Πρέπει να ανησυχώ;

2007-02-10T17:04:00.000+02:00

Χθες το βράδυ όταν έκλεισα την τηλεόραση αυτή άνοιξε μόνη της και μετά από ένα σύντομο βιντεάκι εμφανίστηκε στην εικόνα το παραπάνω! Μήπως πρέπει να ανησυχώ; Α, μετά από λίγο χτύπησε και το τηλέφωνο, αλλά δεν ακουγόταν φωνή. Κάτι σιγανό στο βάθος μόνο...
Σοβαρά τώρα έχει κανείς ιδέα τι είναι σε αυτή τη φωτογραφία; Μέχρι τώρα έχω πάρει διάφορες απαντήσεις, αλλά κανείς δεν το πέτυχε. Έχω ακούσει για φακό φωτογραφικής μηχανής, ηχείο από μεγάφωνο και άλλα. Εσείς τι λέτε;

Τι είναι πάλι τούτο;

2007-01-13T16:05:00.000+02:00

Μέχρι σήμερα ήξερα ότι κωδικό έχουν τα κινητά για να τα ενεργοποιήσεις. Μερικοί βάζουν κωδικό και όταν το κινητό είναι κλειδωμένο. Κωδικός μπαίνει στους υπολογιστές, σε αρχεία που δε θέλουμε να ανοίξουν περίεργοι, σε pdf για να μην αντιγράφουν εργασίες οι λουφαδόροι. Κωδικοί σε κτίρια και δωμάτιο όπου κρύβεται κάποιο μυστικό. Αλλά ότι θα χρειαζόσουν κωδικό για να πας για χέσιμο ε αυτό είναι πέρα από τη φαντασία μου! Η παραπάνω εικόνα είναι από το γεωλογικό Πάτρας. Ευτυχώς αυτό έχει τοποθετηθεί μόνο σε μια τουαλέτα του πρώτου ορόφου. Και ρωτάω εγώ τώρα, σε έχει πιάσει κόψιμο, έχεις ξεχάσει τον κωδικό τι κάνεις; Θα τα κρατάς να μη σου φύγουν, καθώς τρέχεις στην αμέσως πιο κοντινή;

Αν και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα μπορεί εκεί μέσα να φυλάνε όλα τα σκατά του γεωλογικού στα πλαίσια κάποιου μυστικού πειράματος. Αυτή η φαινομενικά αθώα επιγραφή W.C. μπορεί να κρύβει την καταπακτή για τα εργαστήρια που βρίσκονται στο υπόγειο. Εκεί μέσα τρελοεπιστήμονες πηγμένοι στο σκατό εργάζονται νυχθημερόν για την τελειοποίηση κάποιου μυστικού όπλου (ξύπνησαν τα x-files μέσα μου!)!

Μέχρι να αποκαλύψουμε τι πραγματικά συμβαίνει εκεί μέσα το σύνθημα που επικρατεί είναι ένα:

- Όχι στη δημιουργία τουαλετών για τους λίγους και εκλεκτούς (κώλους!). Ναι στην ελεύθερη διάθεση σκατών από οποιονδήποτε (κώλο) και αν προέρχονται. Τουαλέτες για όλους εδώ και τώρα! Ο αγώνας συνεχίζεται…

Ταξίδι με ένα γάτο!

2007-01-03T19:45:00.000+02:00

Μπήκα στο καράβι και έφυγα από την Κέρκυρα...

...πήρα το σωσίβιο παραμάσχαλα (κι ας με κοιτάζαν όλοι περίεργα!)...

...και έκατσα με το φίλο μου το γάτο να πιούμε έναν καφέ, αλλά αυτός όλο στο κινητό του μίλαγε!

Κάποιος να κλείσει τα πατζούρια!

2006-12-27T00:25:00.001+02:00

Ποιος μαλάκας ξέχασε το πατζούρι ανοιχτό; Θέλω να κοιμηθώ ρε; Γυρίζω από εδώ, γυρίζω από εκεί, κουκουλώνομαι κάτω από τα κουβερτοσέντονα, τίποτα! Αλλά ρε πανίβλακα αφού ήταν ανοιχτά χθες το βράδυ, πως περιμένεις να κλείσουνε, μόνα τους; Ούτε την κουρτίνα δεν τράβηξες. Και το «τέρας» (μάλλον κάτι ήπια χθες βράδυ για να βλέπω τέρας σε αυτή τη φωτογραφία!) του ήλιου με τα πλοκάμια του, τις ακτίνες δε χάνουν την ευκαιρία να εισβάλλουν στο δωμάτιο και να έρθουν να με ταράξουν στο κρεβάτι. Και βαριέμαι να σηκωθώ να κλείσω τα πατζούρια. Θα πάρω όμως την εκδίκησή μου αύριο, όταν θα φράξω το δρόμο στα «μάτια του τέρατος»!

Εκπλήξεις...

2006-12-22T13:42:00.000+02:00

Που είναι το CD;

Λίγες ημέρες πριν βρέθηκα σε κατάστημα της Πάτρας, όπου και αγόρασα 2-3 Cd. Γυρίζω σπίτι και όταν ανοίγω ένα από αυτά έκπληκτος διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει δισκάκι! Κοιτάζω από εδώ κοιτάζω από εκεί, τίποτα! Βγάζω το booklet μήπως ήταν εκεί μέσα, πάλι τίποτα. Κλείνω το κουτάκι και ξανακάνω τις ίδιες κινήσεις, μάλλον από αμηχανία. Άφαντο, λες και άνοιξε η γη και το κατάπιε! Βέβαια την άλλη μέρα που πήγα στο μαγαζί μου το άλλαξαν αμέσως, όμως τώρα που το σκέφτομαι λέω για φαντάσου αυτό το χωρίς δισκάκι κουτί να προοριζόταν για δώρο! Ωραία δε θα ήτανε;

Ερεθισμένος Άγιος Βασίλης.

Χάζευα λίγο στην εκπομπή του Θέμου, όταν πέρασε από μπροστά μου ΤΟ βίντεο. Έξω από ένα κατάστημα είχαν τοποθετήσει λέει Άγιο Βασίλη όπου στο επίμαχο σημείο κάτι προεξείχε και τον εμφάνιζε σε στύση! Και έξαλλος ο Βελλόπουλος στην εκπομπή του οποίου παρουσιαζόταν ο ερεθισμένος Άγιος Βασίλης να ωρύεται, και να φωνάζει μερικά δευτερόλεπτα αργότερα κάτι σαν: «…Ορίστε τι κάνουν, τηλεφωνήστε τώρα για να πάρετε τα βιβλία…».

Ερυθρόλευκε Άγιε Βασίλη…

Το σποτάκι που άκουγα πέρυσι στο sport-fm. Ένας παοκτζης υποτίθεται ότι απεύθυνε ερωτήσεις στον Άγιο. Σε γενικές γραμμές έλεγε τα παρακάτω:

- …Άγιε βασίλη να σου κάνω μια ερώτηση; Γιατί δεν παίρνει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα; … Ε, ερυθρόλευκε Άγιε Βασίλη; Ή μήπως είναι τυχαίο;…Παιδί του Κόκκαλη…

Βέβαια άλλο να το περιγράφεις και άλλο να το ακούς. Ακολούθησε και μια απάντηση του Αγίου, αλλά ο ΠΑΟΚτζης ήταν αξεπέραστος.

Merry Xmass

2006-12-21T10:51:00.000+02:00

Με το βήμα του κάβουρα

2006-12-12T16:50:00.000+02:00

«…Αλλά οι καιροί είναι σκοτεινοί και τα ήθη διεφθαρμένα, και ακόμα και το δικαίωμα στην κριτική, όταν καταπνίγεται από λογοκριτικά μέτρα, καταδηλώνεται στη λαϊκή οργή. Δημοσιεύω λοιπόν αυτά τα κείμενα υπό τη σκέπη της θετικής αντιπάθειας που προασπίζω…»

Ομολογώ ότι τον συγκεκριμένο τον είχα παρεξηγήσει, χωρίς ποτέ μου να έχω έστω ξεφυλλίσει βιβλίο του. Αιτία; Είχα διαβάσει πέρυσι σε ένα άλλο βιβλίο (Μια θρησκεία χωρίς απίστους: Ποδόσφαιρο) ότι «…από τη δεκαετία του ’70 είχε δηλώσει την «αντιπάθειά του» για το ποδόσφαιρο, το οποίο συγκαταλέγει σε εκείνες τις ενασχολήσεις που προκαλούν πάθη αντίστοιχα του πάθους της χρήσης ναρκωτικών ή της συμμετοχής σε «αγώνες» ρωσικής ρουλέτας…».

Στο τελευταίο του βιβλίο μπορεί να μην αναφέρει κάτι για το ποδόσφαιρο, αλλά όλα τα υπόλοιπα άρθρα που περιλαμβάνονται εκεί μέσα είναι αρκετά για να με κάνουν να μην ξαναδιαμορφώσω άποψη από κάτι σκόρπιο που είδα, άκουσα, έμαθα από τρίτο. Γιατί πολύ απλά εκείνο ήταν ένα τμήμα κάποιων σκέψεων που είμαι πλέον σίγουρος ότι περιλάμβαναν πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που φαίνονται σε αυτές τις 3 γραμμές.

Τα κείμενα στο «Με το βήμα του κάβουρα» δημοσιεύτηκαν την περίοδο 2000-2005 και έχουν ως αντικείμενο θέματα από τον Μπους, την Ευρώπη και το Ισλάμ, μέχρι «τα Πάθη του Χριστού» και τον Νταν Μπράουν. Έχει και μερικά πιο ιταλικά θέματα, χωρίς αυτό να είναι ανασταλτικός παράγοντας. Διαβάζοντάς το, αυτό που μου άρεσε είναι ο τρόπος σκέψης του Έκο και η ικανότητά του να διαχειρίζεται το γραπτό λόγο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο τρόπος με τον οποίο αναλύει διάφορα επίκαιρα και μη γεγονότα, ο τρόπος με τον οποίο περνάει σε γραπτό κείμενο αυτό που έχει μέσα στο μυαλό του. Και χωρίς το όλο πακέτο να είναι βαρετό ή δύσκολο στο διάβασμα (δεν ξέρω για τα υπόλοιπα βιβλία του, μόνο για αυτό ξέρω). Μακάρι πολύ άλλοι να σκέφτονταν και να έπρατταν βάση αυτής της λογικής.

Τώρα αν βρεθείτε σε κανένα βιβλιοπωλείο ρίχτε του μια ματιά, αξίζει τον κόπο…

Η απόλαυση στην οδήγηση...

2006-11-24T13:22:00.000+02:00

Στη σκηνή είναι ένα ζευγάρι που μόλις έχει καθίσει στο τραπέζι ενός εστιατορίου. Ο σερβιτόρος που τους πλησιάζει κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα έξω και ρωτάει τον άντρα: «- Πως είναι να το οδηγείς;» Τότε σηκώνεται η γυναίκα τον φιλάει και του λέει: «- Έτσι;». Για να δείξει στο επόμενο πλάνο ένα fiesta παρκαρισμένο έξω από το μαγαζί.

Ένα μπράβο για μια απλή και πετυχημένη διαφήμιση. Χωρίς εφετζίδικα κόλπα, χωρίς διανοουμενίστικες ατάκες και ψαγμένους διαλόγους, χωρίς ειδικά επεξεργασμένα πλάνα και άλλα εξεζητημένα, καταφέρνει να τραβήξει την προσοχή και να αποτυπωθεί στη μνήμη...

Paranoia

2006-11-22T09:34:00.000+02:00

Δεν φαντάζεστε τι παπάδες σενάρια σκαρφίζονται οι Ιάπωνες. Κι από ότι κατάλαβα το συγκεκριμένο anime είναι πρόγραμμα για την τηλεόραση. ΓΟΥΣΤΑΡΩ! Το είδα και έπαθα πλάκα. Κι εμείς τη βγάζουμε με Yu Gi Oh γαμώτο μουουουουουου;;;;;;;;

Ένα μυστηριώδες αγόρι με rollerblades επιτίθεται σε ανυποψίαστους (;;;) πλην όμως γεμάτους άγχος και αγωνία ανθρώπους του Τόκυο. Είναι τελικά ένας μανιακός δολοφόνος, μια φρικτή δικαιολογία των ίδιων των ανθρώπων - ένας τρόπος διαφυγής, ή το φάντασμα της ίδιας τους της συνείδησης;;;

Χαθήκατε; Αν ψήνεστε για anime και δεν το ξέρετε ήδη και θέλετε τέλοσπάντων να πάρετε μια ιδέα, ρίξτε μια ματιά στη σελίδα του Paranoia Agent...

Γύρνα πίσω... (στο ταμείο όσο προλαβαίνεις)

2006-11-14T10:42:00.000+02:00

-Τώρα να το χώσω αυτό στη στρουμπουλή κοιλιά του Pedro ή όχι;;;

Τι να πω, ίσως φταίει που είμαι παιδί του Hollywood και της Pop (υπό) κουλτούρας, αλλά μα τον άγιο Pedro ΔΕΝ μπορώ να καταλάβω τίποτα...

Πως είναι δυνατόν να βάζουν 4 και 5 αστεράκια σε αυτή τη πατάτα;;;

Και μάλιστα να δηλώλουν κατενθουσιαμένοι με το σενάριο (άκουσον άκουσον), όχι με τη φωτογραφία, ή την ερμηνεία ή τι σκατά... αλλά με αυτό το δείγμα κοινοτυπίας και προχειρότητας που σκέφτηκε ο δημιουργός ένα απόγευμα που είπε να κάνει ένα διάλειμμα από τη δημιουργικότητά του. Τι να πω;

Και για να συνεχίσω τις κακίες, τι γυναικεία ψυχολογία και μαλακίες μου λέγανε; Αυτό είναι η πιο βαρετή πλευρά της, και μάλιστα μιας υπό εξαφάνισης επαρχιώτισσας παραδοσιακής τρέχα γύρευε γυναίκας. Αν ήταν έτσι οι γυναίκες, γαμησέ τα!

Δε μπορώ να πω, μεγάλος δημιουργός ο Pedro, αλλά αν δε πει κανείς ότι έκανε πατάτα και καλά θα κάνει να το κοιτάξει, θα τον πάρει η κατρακύλα τον καημένο και δεν θέλω να φανταστώ τι θα δουν τα μάτια μας.

Για καθαρά ανθρωπιστικούς λόγους λοιπόν, καθώς και για το καλό της 7ης τέχνης, γράφω κι εγώ ο ταπεινός τούτες τις κακίες αποβλέποντας σε ένα καλύτερο μέλλον, αμήν!

Το όνειρο του σκύλου

2006-11-10T13:59:00.000+02:00

- Μαμά, μαμά, τι κάνει το σκυλάκι μπροστά στη βιτρίνα;;;
Α: - Φυλάει το κατάστημα από τους κλέφτες
Β: - Είδε τις τιμές και έπεσε ξερό!
Γ: - Περιμένει τις εκπτώσεις!
Δ: - Κοιμάται, απλά κοιμάται.

- Μαμά, μαμά, και γιατί είναι μόνο του το σκυλάκι;;;
Α: - Γιατί κάποιο αρχίδι την είδε για μια περίοδο φιλόζωος ή είχε μοναξιές ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και μόλις του πέρασε η φάση το ξεφορτώθηκε.
Β: - Γιατί κάποιο αρχίδι την είδε για μια περίοδο φιλόζωος ή είχε μοναξιές ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και μόλις του πέρασε η φάση το ξεφορτώθηκε.
Γ: - Γιατί κάποιο αρχίδι την είδε για μια περίοδο φιλόζωος ή είχε μοναξιές ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και μόλις του πέρασε η φάση το ξεφορτώθηκε.
Δ: - Ποιος να ξέρει;;;

Η σκυλίτσα μπροστά από το Replay στη Ερμού ήταν η πιο ζεστή εικόνα εκείνο το κρύο απόγευμα. Έμοιαζε ταλαιπωρημένη κι όμως είχε κάτι το γλυκό κι αθώο. Είχε βολευτεί στο χώρο της, τον είχε κάνει δικό της. Ζηλεύω την προνομιακή οικειότητα που έχουν οι σκύλοι και οι γάτες με τους δημόσιους χώρους. Οι περισσότεροι από εμάς, τη μόνη οικειότητα που διαθέτουν με το δημόσιο χώρο, την εξαντλούν στο να πετάξουν τα σκουπίδια τους σε αυτόν. Εμείς αράζουμε μόνο σε καφετέριες και εστιατόρια, δεν λέμε ποτέ «πάμε μια βόλτα στη πλατεία Συντάγματος ή στη Κοτζιά».

Ανεβαίνοντας την Ερμού, παρατηρούσα τα αδέσποτα και σκεφτόμουν πως εκείνα γνωρίζουν πολύ καλύτερα την πόλη από τους ανθρώπους-κατοίκους της. Όχι γιατί έχουν βρεθεί σε περισσότερα μέρη – κάτι που πιθανώς ισχύει. Αλλά γιατί λόγω των αναγκών για επιβίωση σε αυτό το περιβάλλον, νομίζω έχουν αναπτύξει μια πιο ουσιαστική και άμεση σχέση με τη πόλη (όπως ίσως και οι άστεγοι). Σκέφτομαι πόσο διαφορετική θα μπορούσε να μοιάζει η Αθήνα σε ένα παράλληλο σουρεαλιστικό σύμπαν όπου τα αδέσποτα θα είχαν δικαίωμα ψήφου και θα εξέλεγαν σκύλο για δήμαρχο.

Φοβάμαι πως το μυαλό μου έχει χαζέψει τελευταία και απλά διασκεδάζω να σκέφτομαι χαζομάρες – αφού στα πιο σοβαρά δεν έχω μεγάλη επιτυχία.

Στο λεωφορείο για Ζωγράφου, μια γυναίκα αισθάνομαι – δεν την κοιτάζω συνέχεια λόγω αμηχανίας αλλά είμαι σίγουρος – πως έχει καρφώσει το βλέμμα της πάνω μου. Για δυο τρεις στάσεις, στα σίγουρα. Με κοιτάζει όπως εγώ κοιτούσα τη σκυλίτσα στην Ερμού, επίμονα, σαν κάτι αξιοπερίεργο, σαν κάτι που σε βάζει σε σκέψεις. Σκόρπιες σκέψεις που προσπαθείς να βάλεις σε σειρά συνεχίζοντας να κοιτάς το ίδιο πράγμα. Σκέφτομαι πως κάτι σκέφτεται για μένα, πως φτιάχνει σενάρια με το μυαλό της και πως όταν πάει στο σπίτι της θα πει στον άντρα της ή στη φίλη της στο τηλέφωνο πως είδε ένα αγόρι που μπλα μπλα μπλα, και αν έχει και blog θα το γράψει εκεί, όπως εγώ αποφάσισα να γράψω για τη σκυλίτσα…

Να πάρει ο διάβολος, πρέπει να την προλάβω…

NFS στο δρόμο...

2006-10-29T15:10:00.002+02:00

Όταν πέφτει το φως του ήλιου, κάτω από τα κιτρινωπά φώτα του δρόμου η… «need for speed» διάθεση μεγαλώνει. Αυτοκίνητα πειραγμένα, αυτοκίνητα φτιαγμένα με μπλε φωτάκια στο καπό, στο κάτω μέρος, μέσα ή οπουδήποτε αλλού. Ζάντες για να δείχνουν όμορφα τα κινούμενα μέρη, φτερά να πετάνε από εδώ και από εκεί. Προφυλακτήρες να γλύφουν το οδόστρωμα, αεροτομές από μικρές μέχρι τεράστιες, εξατμίσεις για σαματά και 3…2…1…απογείωση!

Εντάξει δε λέω και εμένα μου αρέσει να βλέπω ένα αυτοκίνητο με το κατιτίς του πάνω, αν και είμαι της άποψης ότι καλύτερα να πάρεις το οτιδήποτε έτοιμο από την εταιρεία χωρίς δικές σου επεμβάσεις. Αυτό όμως που μου τι σπάει είναι το στυλάκι των επίδοξων sebastien loeb του δρόμου. Βάζουν το κλειδί στη μίζα και με το που το γυρίζουν ξεκινάει το ράλυ. Έτσι για το παίξουν μούρη σε φίλους, σε κάποια γκόμενα ή σε φίλη που θέλουν να «ρίξουν». Με ένα μαρσάρισμα στο φανάρι θα καλέσουν τα υπόλοιπα ‘ρσενικά και αν αυτά ανταποκριθούν με το πράσινο θα καεί μπόλικο λάστιχο στην άσφαλτο (ποιος Σουμάχερ και μαλακίες, μπροστά στο κωλοφτιαγμένο GtiST50000RX92476134321 με τις10πλές εξατμίσεις και τις δεκάμετρες αεροτομές δεν πιάνει μια!).

Χθες λοιπόν το βράδυ (στην Πάτρα τα παρακάτω), εκεί κατά τις 23:00 έχω αφήσει πίσω μου την Κορίνθου και ακολουθώ το ρεύμα προς την εθνική οδό. Στο ύψος του Βασιλόπουλου και καμιά 200αριά μέτρα πριν το φανάρι κοιτάζω τον καθρέπτη. Τίποτα το ιδιαίτερο. Κάποια Ι.Χ. που έχω αφήσει πολύ πίσω μου. Δεν περνάει ένα δευτερόλεπτο και βλέπω δύο φώτα που αναβοσβήνουν επίμονα να με πλησιάζουν λες και ήμουν σταματημένος. Και να σκεφτείς ότι δεν πήγαινα και σιγά. Με όριο τα 60 το κοντερ έγραφε κοντά 80. Κάνω δεξιά αμέσως για να δω έκπληκτος να πετάγεται και ένα δεύτερο αμάξι, πίσω από το πρώτο και προς τα δεξιά (και άρα ακριβώς πίσω μου). Αν πω ότι χέστηκα πάνω μου θα είναι λίγο. Μόλις τον είδα να κολλάει σχεδόν πίσω μου λες και άκουσα τον ήχο της σύγκρουσης και ήμουν έτοιμος για το τράνταγμα. Πάλι καλά που ο δρόμος σε εκείνο το σημείο είναι πλατύς και έκανα όσο πιο δεξιά μπορούσα, επιταχύνοντας ταυτόχρονα μπας και τον αποφύγω. Τελικά δεν ξέρω για πόσα εκατοστά, αλλά τη γλίτωσα! Πέρασαν και οι δύο αριστερά μου για να χαθούν μέσα από ελιγμούς στα αρκετά μακρινά αυτοκίνητα που προπορεύονταν.

Εντάξει δε λέω, ψιλομαλακιούλες στο δρόμο κάνω κι εγώ. Προσπαθώ όμως να σέβομαι και τον άλλο οδηγό που δε μου φταίει σε τίποτα να πέσω πάνω του, αλλά και το δρόμο. Αυτό που μου τι σπάει είναι οι μαγκιές που κάνουν ορισμένοι οι μαγκιές που θέλουν να κάνουν, προς απόδειξη των ικανοτήτων τους, με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται λες και τους ανήκει ο δρόμος. Είναι οι ψευτόμαγκες που τη βρίσκουν μα ένα νιτρομπούκαλο και δύο αεροτομές και το παίζουν πιλότοι του κώλου, θέτοντας σε κίνδυνο όλους τους υπόλοιπους που είχαν απλά την ατυχία να βρεθούν στο διάβα τους. Κάποια στιγμή βέβαια θα πέσουν σε κάποιο τρίτο αυτοκίνητο και ο αγανακτισμένος οδηγός θα τους την κόψει την μαγκιά. Τουλάχιστον οι ψευτομουράκλες που αντί να μαλακιστούν στο playstation μαλακίζονται στο δρόμο, μην πάρουν στο λαιμό τους κάποιον που δεν τους φταίει σε τίποτα…

Ταξιδεύοντας...

2006-10-17T15:53:00.000+03:00

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου κάνω το δρομολόγιο Κέρκυρα – Πάτρα και αντίστροφα. Αυτό το πάνω κάτω με αυτοκίνητο ή με καράβι από όταν ήμουν 1 έτους. Πάντα μου άρεσε περισσότερο το ταξίδι με αυτοκίνητο, εξαιτίας της μεγαλύτερης ανεξαρτησίας που νιώθεις να έχεις. Φτάνεις στον προορισμό σου πιο γρήγορα, πας όπου θες, μπορείς να σταματήσεις ότι ώρα θες. Όμως από την ώρα που ταξιδεύεις το πολύ με 2-3 άτομα μαζί κατά κάποιον τρόπο αποξενώνεσαι από τους υπόλοιπους. Το καράβι είναι αλλιώς. Και για αυτό έχω αρχίσει να το εκτιμώ περισσότερο τελευταία.
Σε αυτές τις λίγες ώρες συναναστρέφεσαι άτομα που μπορεί να είναι από οπουδήποτε, άτομα που μπορεί να πηγαίνουν οπουδήποτε. Στο διπλανό τραπεζάκι του μπαρ του πλοίου μπορεί να κάθεται οποιοσδήποτε. Ένας φίλος, ένας γνωστός, ένας άγνωστος. Μερικές φοιτήτριες ή φοιτητές που ταξιδεύουν σε κάποια πόλη της Ελλάδας ή του εξωτερικού. Μια παρέα από νταλικέρηδες να «κατεβάζουν» μερικά μπυρόνια και να γεμίζουν το χώρο με φωνές. Ένας διάσημος της τηλεόρασης ή κάποιος ανώνυμος εργάτης. Μια παρέα μουστακαλήδων Τούρκων που είναι βυθισμένοι στις εφημερίδες τους και στην ακαταλαβίστικη συζήτησή τους. Κάποιοι Ιταλοί, Άγγλοι, Γερμανοί που πολύ απλά βρίσκονται σε διακοπές. Ένας πρώην πασόκος που διαλαλεί την μεταλλαγή του σε νεοδημοκράτη. Ένας παράξενος ξένος που ζητάει ένα εξίσου παράξενο φαγητό. Μια γκομενάρα που έχει τραβήξει τα βλέμματα του μισού καραβιού πάνω της. Ένας μοναχικός ταξιδιώτης που από την αμηχανία του και την έλλειψη ενδιαφέροντος γυρίζει συνεχώς γύρω-γύρω.
Άλλοι βυθισμένοι σε βιβλία και εφημερίδες, άλλοι στραμμένοι προς την τηλεόραση να χαζεύουν μάλλον παρά να παρακολουθούν, άλλοι να εκμεταλλεύονται το ασύρματο δίκτυο που προσφέρεται (με το αζημίωτο βέβαια), άλλοι να μη βάζουν γλώσσα μέσα τους σε 6 ώρες ταξιδιού.
Και πάντα μια διαφορετική ιστορία που θα ακούσεις. Το κουτσομπολιό που κατέληξε σε θάψιμο. Η πολιτική ανάλυση που θα ακούσεις, μεταξύ φραπεδιάς και γαλλικού. Για περιστατικά από το χωριό του καθενός. Άλλος θα σχολιάσει τις εκλογές, άλλος θα σχολιάσει τον αγώνα του γαύρου. Ιστορίες από τους πάντα φωνακλάδες νταλικέρηδες για το που πάνε, από πού έρχονται, τι τους έτυχε στο δρόμο. Αλλού θα πετύχεις κάποιον που δραστηριοποιείται σε φοιτητικές οργανώσεις. Τη γκρίνια του καθένα που γυρίζει πίσω στη δουλειά και στη ρουτίνα. Τη γκρίνια του τύπου για το μέρος που επισκέφτηκε.
Με κάποιους από αυτούς, ελάχιστους, θα ανταλλάξεις δυο κουβέντες, δύο σχόλια για οτιδήποτε μπορεί να είναι αυτό. Γνωριμίες των 6 ωρών με άτομα που το πιο πιθανό είναι να μην ξαναπετύχεις.
Ένα ταξίδι με καράβι είναι πράγματι ενδιαφέρον. Είναι κάτι σαν μια μικρογραφία του κόσμου μας. Εκεί μέσα μπορείς να συναντήσεις τον οποιονδήποτε.

Αλλά το καλύτερο δεν το ανέφερα. Όταν πλησιάζεις σε ένα λιμάνι έχεις μια φοβερή εικόνα μπροστά σου, εικόνα διαφορετική από εκείνη που βλέπεις από τη μεριά της στεριάς. Και ειδικά όταν υπάρχει και το ανάλογο θέμα. Όπως στα μέσα Ιουλίου που ανέβαινα στην Κέρκυρα. Και τη στιγμή που ήμασταν έξω από την παλιά πόλη ανέτειλε ο ήλιος από τα απέναντι βουνά της Ηπείρου. Οι ακτίνες που φώτιζαν σιγά- σιγά το παλιό φρούριο και τα κοντινά σπίτια, η αντανάκλαση που έκαναν στη θάλασσα. Ή τα ξημερώματα της περασμένης Παρασκευής πριν την ανατολή του ήλιου με το παλιό φρούριο βυθισμένο στο σκοτάδι και τα φώτα της πόλης που απλώνονταν αριστερά και δεξιά του. Και όταν βρίσκεσαι έξω από την Πάτρα όλων τα βλέμματα θα στραφούν από τη μεριά της γέφυρας που σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι Πελοπόννησος και Στερεά έχουν γίνει ένα…

Ανάμεσα στις δύο Κυριακές...

2006-10-17T15:51:00.000+03:00

Η πρώτη εικόνα από την Πάτρα χθες βράδυ που βγήκα από το λιμάνι, ήταν μια αφίσα σε μπλε φόντο που καλούσε προς στήριξη σε συγκεκριμένο υποψήφιο, για το δήμο. Από νωρίς σήμερα το πρωί ολόκληρη η πόλη έχει κατακλυστεί από αφίσες πράσινες και κόκκινες που καλούν ακριβώς με το ίδιο μήνυμα προς στήριξη για την επόμενη Κυριακή του δεύτερου γύρου. Είναι ενδεικτικό της μάχης που θα γίνει αυτές τις ημέρες (πέρα από τα παρασκηνιακά). Ένας που τόσο καιρό τώρα δεν κρύβει ότι αποτελεί υποψήφιο κόμματος, για αυτές τις ημέρες πρέπει να τονίσει το πόσο ανεξάρτητος είναι, το πόσο αδέσμευτος το πόσο υπεράνω χρωμάτων είναι. Βέβαια και ο έτερος διεκδικητής τα ίδια θα κάνει…

Πολλοί θα είδατε στην τηλεόραση τι έγινε στην Πάτρα σε τοπικό κανάλι. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του κ. Φούρα, ο κ. Νικολόπουλος καλεσμένος σε εκπομπή να ειρωνεύεται με γκριμάτσες. Η ειρωνεία γενικώς, είναι κάτι που μου τι σπάει πολύ. Μου δείχνει άτομα που θεωρούν τους εαυτούς τους υπεράνω, που προχωράνε με το κεφάλι ψηλά για να μη συναντηθούν με το βλέμμα κάποιου άλλου. Αλλά πολύ περισσότερο με ενοχλεί το γεγονός αυτής της συμπεριφοράς λίγες μόνο ώρες αφότου οι πατρινοί στήριξαν τον υποψήφιο για τη δημαρχία. Είναι κατ’ επέκταση απρεπής συμπεριφορά και προς τους πατρινούς. Αλλά οι βουλευτικές εκλογές είναι κοντά και εκεί οφείλει το εκλογικό σώμα του νομού να ειρωνευτεί με τη σειρά του τον κ. Νικολόπουλο…

Πάντως η τοπική αυτοδιοίκηση έχει κομματοποιηθεί μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Δεν ψηφίζουμε τον Γιάννη, τον Μπάμπη, τον Νίκο, τον Γιώργο, αλλά τους υποψηφίους που έχουν στήριξη από τη ΝΔ, το Πασοκ, το ΚΚΕ, το Συνασπισμό και το ΛΑΟΣ. Και όταν εμφανίζεται κάποιος άλλος είναι γιατί δεν πήρε το επίσημο χρίσμα και χαρακτηρίζεται ως αντάρτης. Δεν υπάρχουν προσωπικότητες που εκλέγουμε, αλλά κόμμα στο δήμο ή στη νομαρχία. Και πέρα από ότι λένε κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης (που προφανώς ξέχασαν το στείλε μήνυμα) οι υπόλοιποι, βουλευτές και μη, δε χάνουν την ευκαιρία να βγουν και να μιλήσουν καθαρά κομματικά. Για τη στήριξη που παίρνει το κυβερνών κόμμα, για το ότι όλη η Ελλάδα έγινε μπλε ή πράσινη, για το πώς κάνει την αναγωγή ο καθένας για να βγάλει το ποσοστό που νομίζει ότι θα πάρει και άλλα τέτοια ωραία. Και αμέσως να σκέφτομαι το πόσο μαλάκας πρέπει να είμαι που εξακολουθώ να προσπαθώ να βλέπω τα πρόσωπα χωρίς φανατισμό και ανεξαρτήτως ιδεολογικού χώρου προέλευσης. Ειδικά τη στιγμή που γύρω μας επικρατεί ένα κλίμα άκρατης κομματοποίησης, τη στιγμή που οι περισσότεροι μιλούν για το αν ψήφισαν μπλε, πράσινο ή κόκκινο. Κάποιοι θα πουν ότι ονειροπολώ και ότι έτσι θα είναι πάντα. Όχι, εκεί θέλουν να οδηγηθεί το πράγμα στην απόλυτη αδιαφορία, στον ωχαδερφισμό. Οφείλουμε να καταλάβουμε ότι το να ψηφίζεις είναι μια δύναμη, μια δύναμη που ίσως θα πρέπει να μάθουμε από την αρχή πώς να τη χρησιμοποιήσουμε. Και ούτε να φεύγουμε από το εκλογικό τμήμα μια φορά κάθε 4 χρόνια λέγοντας «εγώ έκανα το καθήκον μου». Αν θέλουμε να σταματήσουμε να μιλάμε για ψωροκώσταινα και ψωροπαναγιώταινα οφείλουμε να αλλάξουμε τη νοοτροπία μας. Τη νοοτροπία με την οποία βλέπουμε τα πολιτικά πράγματα, τη νοοτροπία που μας κάνει έρμαιο του κάθε κομματικού μηχανισμού. Στην τοπική αυτοδιοίκηση στηρίζουμε πρόσωπα. Δε στέλνουμε σε κανέναν άλλο μήνυμα, παρά μόνο στον απερχόμενο δήμαρχο/νομάρχη. Οι δημοτικονομαρχιακές εκλογές δεν είναι μια πρόβα τζενεράλε των βουλευτικών. Καλή ψήφο, όσοι θα ξαναπάτε…

Δύο μέρες ακόμα

2006-10-13T16:15:00.000+03:00

Για την Κυριακή που ονειρεύεται ο κάθε υποψήφιος να καθίσει στην καρέκλα του δημάρχου, νομάρχη, δημοτικού-νομαρχιακού συμβούλου. Είναι η μεγάλη τους μέρα. Βέβαια από πριν πρέπει να υπάρξει κάποια προετοιμασία. Κάποιος αγώνας που ξεκινάει μήνες πριν. Φυλλάδια, που μας έχουν πνίξει τον τελευταίο καιρό, αφίσες, διαφημίσεις που μοιάζουν με μίνι ταινία. Ομιλίες στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στο δρόμο. Οι πιο σκληρά εργαζόμενοι είναι τον τελευταίο μήνα οι υποψήφιοι. Βρίσκονται παντού και πάντα. Έχουν μάτια και αυτιά σε ολόκληρη την εκλογική τους περιφέρεια. Κάποια πράγματα όμως είναι χαρακτηριστικά της προεκλογικής περιόδου:

Οι υποψήφιοι βγάζουν τα σεξουαλικά τους απωθημένα. Όλο «αφήστε με να ολοκληρώσω…» και «Τελειώνω…» είναι.

Όταν νιώθουν ότι θίγονται, τότε αρχίζουν την επίκληση στο κύρος τους, στην ηλικία τους. Φράσεις όπως «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;», «60 χρονών είμαι δε σου επιτρέπω να μου μιλάς έτσι…». Επίσης φράσεις όπως «όλοι ξέρουν ποιος είμαι…», «όλοι ξέρουν τι γίνεται…», «όλοι ξέρουν ποιοι φταίνε…», είναι κι αυτές δείγμα της αμηχανίας του ομιλητή.

Σε μια εκπομπή πάντα θα υπάρχει κάποιος που στα πρώτα 10 – 12 λεπτά θα διαμαρτυρηθεί για ότι δεν έχει μιλήσει και δεν ήρθε να κάνει τη γλάστρα, ή να συμμετάσχει σε ένα show. Για να συμπληρώσει ότι αν ήξερε δε θα παρευρισκόταν. Ο δημοσιογράφος θα του πει ότι αν δεν πιστεύει ότι είναι σωστό αυτό που κάνει καλά θα έκανε να αποχωρούσε. Για να τα μαζέψει αμέσως ο διαμαρτυρόμενος με ένα «ναι, αλλά ξέρετε…».

Αλήθεια, είναι εκπληκτικό το πόσοι είναι υποψήφιοι. Πλέον γεγονός δεν είναι ποιος κατεβαίνει στις εκλογές, αλλά ποιος δεν κατέβηκε ακόμα. Έχουν επιστρατευθεί οι πάντες, γιοι και κόρες παλιών πολιτικών, ηθοποιοί, τραγουδιστές, αθλητές. Οποιαδήποτε γνωστή και μη φυσιογνωμία που θεωρείται ότι θα μαζέψει αρκετούς ψήφους.

Η απειλή «θα σου δείξω έξω που πέφτει ο Πειραιάς» πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας και έχει κάνει πολλούς να προχωράνε τοίχο – τοίχο. Φανταστείτε δηλαδή και να μην εκλεγεί ο συγκεκριμένος υποψήφιος τι έχει να γίνει.

Εκλογικά κέντρα του κάθε υποψήφιου έχουν ξεφυτρώσει σε διάφορα σημεία της πόλης. Άλλα στο κέντρο, μεγάλα και με μια αίσθηση χλιδής, παρότι στήθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα και παρόλο το ότι θα ξεστηθούν την επομένη τον εκλογών. Άλλα σε κάποια τρύπα να έχουν ίσα-ίσα ένα τραπέζι με μερικά φυλλάδια πάνω. Αλλά αυτό είναι καθαρά θέμα του ποιο κόμμα σε στηρίζει, ή της οικονομικής δυνατότητας κάθε υποψηφίου.

Είναι και κάτι όμως που μου τι σπάει πάρα πολύ. Ακόμα δεν πάτησα το πόδι μου στην Κέρκυρα και μου είπε ο πατέρας μου ότι τον πήρε ο τάδε υποψήφιος τηλέφωνο για να του στείλει καμιά δεκαπενταριά ψηφοδέλτια. Και εδώ είναι πόλη, που να δείτε στα χωριά τι γίνεται. Εκεί που στους μεγαλύτερους σε ηλικία τα δίνουν έτοιμα με τους σταυρούς προσημειωμένους, δεν ξέρω αν τα έχουν και στο φάκελο σφραγισμένα για σιγουριά! Νιώθω ότι με αυτή την τακτική σου υποτιμάνε τη νοημοσύνη. Τι δεν ξέρεις δηλαδή εσύ ο ίδιος ποιανού είναι το κάθε ψηφοδέλτιο; Τόσα ψηφοδέλτια θα έχουν στα σχολεία, γιατί πρέπει να τυπωθούν τόσες χιλιάδες άλλα για να τα δώσουν χέρι χέρι;

Όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν...

2006-10-12T10:29:00.000+03:00

Την σχολική χρονιά 1998-1999 πήγαινα στην Γ’ τάξη του 5^ου Γυμνασίου Πατρών. Σίγουρα θα τη θυμάστε εκείνη την περίοδο, και ακόμα και αν δε συμβαίνει κάτι τέτοιο θα έχετε ακούσει κάτι σχετικό τις τελευταίες ημέρες. Ήταν τότε με την περιβόητη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Αρσένη (αλήθεια τι απέγινε αυτή η ψυχή;). Με το που μπήκε ο Δεκέμβρης ξεκινήσαμε καταλήψεις. Και τότε έλεγαν ότι υποκινούμασταν και τότε δε μας έπαιρναν στα σοβαρά. Και το δικό μου σχολείο έφτασε να ανοίξει περίπου στις 10 Φλεβάρη. Κοντά 2,5 μήνες αργότερα. Αργότερα έλεγα ότι αν ξανά ήμουν σε κατάληψη δεν πρόκειται να συμμετείχα, όμως ήξερα καλά μέσα μου πως δεν ήταν έτσι. Μάλλον θα προσπαθούσα να κάνω περισσότερα από το να πηγαίνω μερικές ώρες την ημέρα όπως τότε.

Να μου πείτε γιατί σας τα λέω αυτά τώρα; Γιατί χθες το βράδυ πέρασα έξω από το πρώην πια σχολείο μου και είδα ότι τελεί υπό κατάληψη. Είδα εκεί μαζεμένους αρκετούς μαθητές σε μια από τις εισόδους να κάθονται και να μιλάνε περί ανέμων και υδάτων. Και πέρασαν από μπροστά μου εκείνες οι ημέρες που ήμασταν εμείς στη θέση τους. Θυμήθηκα κάθε ώρα και στιγμή και κατάλαβα ότι παρότι έχουν περάσει εφτά χρόνια δεν έχει αλλάξει τίποτα. Γιατί πέρα από την πλάκα που κάναμε τότε με το αίτημα για τρίγωνη τυρόπιτα, τα πραγματικά αιτήματα είναι τα ίδια. Και ίσως και περισσότερα αν βάλουμε και το μεγαλοφυές σχέδιο της βάσης του δέκα.

Άκουσα στην τηλεόραση έναν μαθητή να λέει ότι δεν υπάρχουν διεκδικήσεις. Κάνεις λάθος φίλε υπάρχουν και παραμένουν διαχρονικά. Άκουσα στην τηλεόραση έναν γονέα να λέει ότι δεν ξέρουν γιατί κάνουν κατάληψη. Μου θύμισε ένα συγγενή μου που με ειρωνευόταν τότε για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Όχι κύριοι, μπορεί να πρόκειται για 15χρονα, 16χρονα, 17χρονα, αλλά όμως ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν και γιατί το κάνουν και καλά θα κάνετε να αφήσετε για λίγο την πάρλα και να τα ακούσετε.

Άλλοι πάλι έχουν γράψει στη σημαία τους ότι οι μαθητές υποκινούνται και πορεύονται. Αλήθεια πότε επιτέλους θα πάψουμε να είμαστε εγκλωβισμένοι στις μικροκομματικές μας επιδιώξεις; Πότε θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μια πραγματική απάντηση στο τι φταίει; Πότε θα σταματήσουν τα πειράματα του εκάστοτε προσώπου στην παιδεία; Κάθε γενιά έχει να επιδείξει καταλήψεις. Οι τωρινοί, εμείς, οι προηγούμενοι από εμάς. Και πάντα άκουγες το ίδιο ποιηματάκι: «φταίνε οι άλλοι». Πότε επιτέλους θα πάρει την ευθύνη πάνω του κάποιος; Γιατί πάντα θα φταίνε όλοι οι υπόλοιποι;

Προχθές έμαθα ότι και στην Κέρκυρα θα έκλειναν τα λύκεια. Όσο περνάνε οι ημέρες τόσο μεγαλώνει ο αριθμός των υπό κατάληψη σχολείων. Η υπουργός όμως όπως είπε δε μασάει…

Και να σκεφτείς ότι τα δημοτικά είναι ζήτημα να κάνουν 1-2 ημέρες μάθημα την εβδομάδα από την αρχή του Σεπτέμβρη. Και μην ξεχνιόμαστε, αυτές τις ημέρες τελειώνει η διπλή εξεταστική στα πανεπιστήμια της χώρας και καθόλου απίθανο να υπάρξει και δεύτερος γύρος καταλήψεων, μετά από αυτές του διμήνου Μάης- Ιούνιος. Γιατί και εκεί είναι όλα ανοιχτά. Πως τα έχει καταφέρει έτσι η υπουργός παιδείας, να έχει απέναντί της την πρωτοβάθμια, τη δευτεροβάθμια και την τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι πραγματικά αντικείμενο προς έρευνα…

Μαυρογιαλούροι...

2006-09-26T12:46:00.000+03:00

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχετε παρακολουθήσει εκείνη την ελληνική ταινία με τον Κωνσταντάρα. Υπάρχει μια σκηνή μέσα στην ταινία όπου ο πολιτικός που υποδύεται, ενώ εκφωνεί τα «θα» σε κάποιο χωριό της περιφέρειας, πάει να ανοίξει το στόμα του και ακούγεται ένας γάιδαρος να γκαρίζει. Δυστυχώς η πραγματικότητα δε μας έχει χαρίσει μέχρι τώρα τέτοιες στιγμές γέλιου.

Μου αρέσουν οι εκλογές. Κάτι το γενικότερο κλίμα αναταραχής που επικρατεί στον κόσμο, στα κανάλια, στα κόμματα, κάτι οι απέλπιδες προσπάθειες προβολής ορισμένων. Τρελαίνομαι να τους βλέπω να τρώγονται μεταξύ τους, προσπαθώντας να κερδίσουν ψήφους. Να «την λένε» ο ένας στον άλλο. Να τους βλέπεις σε φωτογραφίες σε στάσεις ανέμελες να το παίζουν γόηδες. Ρυτίδες εξαφανισμένες, το ίδιο και οι ελιές, το πρόσωπο να γυαλίζει, να παίρνουν μια στάση, σα τις Μόνα Λίζα φανταστείτε, με μια αινιγματική έκφραση έτσι για να μην καταλαβαίνεις αν γελάνε (ή αν σφίγγονται). Και κατά έναν περίεργο τρόπο να δείχνουν με περισσότερα μαλλιά από ότι αν τους δεις από κοντά. Θαύματα πραγματικά κάνει τελικά αυτό το photoshop!

Πεθαίνω να ακούω τα ατελείωτα «θα» που στα αυτιά σου ακούγονται σαν εκείνα τα παραμύθια που μας διηγούνταν όταν ήμασταν παιδιά. «Θα» του στυλ – θα σας κάνουμε γέφυρες, – ναι, μα δεν έχουμε ποτάμια. – θα σας κάνουμε και ποτάμια. Ή να αναφέρω για τις συγκεντρώσεις όπου κάθε φορά θα πετάγονται ορισμένα σλόγκαν, κλισέ για να τσιμπήσει το ακροατήριο και να ζητωκραυγάσει κουνώντας τις σημαιούλες. Και για τους εντυπωσιασμούς αυτούς θα αποκλειστεί κάθε φορά ολόκληρο το κέντρο. Κατά τα άλλα για όλα τα κακά οι πορείες τους έφταιγαν…

Αλλά το καλύτερο αφορά τα έργα. Δεν υπάρχει δρόμος που να μην έχει σκαφτεί 3-4 φορές το τελευταίο εξάμηνο. Δεν υπάρχει πάρκο που να μην έχει καλλωπιστεί στο ίδιο διάστημα. Το τι πεζοδρόμια φτιάχνονται αυτή την περίοδο είναι κάτι που ξεφεύγει από τη φαντασία σου. Το τι διαγραμμίσεις έχουν γίνει μέχρι και σε μικρούς επαρχιακούς δρόμους είναι κάτι το εκπληκτικό. Δεν υπάρχει καμένη λάμπα σε καμιά γειτονιά, και αν ακόμα καεί καμία μέχρι την ημέρα των εκλογών τότε θα αλλαχθεί αμέσως. Επικρατεί ένας απίστευτος οργασμός έργων που εύλογα σε κάνει να αναρωτιέσαι: δε θα ήταν όμορφα αν είχαμε κάθε χρόνο εκλογές; Για φανταστείτε το. Την άνοιξη βουλευτικές και το φθινόπωρο δημοτικο-νομαρχιακές. Και όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι. Γιατί τα έργα θα γίνονταν με πυρετώδεις ρυθμούς, οι πολίτες θα κέρδιζαν τους διορισμούς και θα έλυναν αμέσως τα προβλήματά τους. Τα κανάλια θα συμπλήρωναν τη θεματολογία τους με τσακωμούς όλη μέρα. Χρυσές δουλειές θα έκαναν όσοι ασχολούνται με την εκτύπωση φυλλαδίων και αφισών. Οι εταιρείες που ασχολούνται με την αποστολή sms επίσης ευχαριστημένες. Μια χαρά θα ήταν όλοι. Αυτή είναι λύση λοιπόν, κάθε χρόνο εκλογές!

Φτυστός ήταν ρε παιδάκι μου…

Τώρα που έρχονται εκλογές θυμήθηκα και ένα περιστατικό που συνέβη στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές. Ήμουν στην Κέρκυρα (αφού εκεί ψηφίζω) και γύρναγα με το καράβι ανήμερα των εκλογών. Εκεί λοιπόν που λέτε ήταν ένας τύπος φτυστός ο Καραμανλής. Ίδια κυβικά, ίδιο πρόσωπο, ίδια μαλλιά. Ήταν τέτοια η μοιάσει που άρχισα να αναρωτιέμαι τι συμβαίνει. Προφανώς κάτι έπαιξε με τα γενετικά ζάρια. Όμως το ωραίο είναι ότι ο συγκεκριμένος άρχισε να δίνει show λίγη ώρα αφότου αφήσαμε πίσω μας το νησί των Φαιάκων. Όπως γνωστοποίησε σε όλους τους παρευρισκομένους στο κεντρικό μπαρ του πλοίου, επρόκειτο για πρώην πασόκο και όπως καταλαβαίνετε υπήρχε ανάγκη να διακηρύξει ότι πλέον άλλαξε (ειδικά τώρα που άλλαξαν οι καταστάσεις και τα χρώματα). Και δώστου να λέει για το τι έκαναν οι προηγούμενοι και για το τι θα κάνουν και πόσο θα μείνουν πάνω οι καινούριοι (τότε) και για το ποιόν ψήφισε για βουλευτή. Σίγουρα θα έχετε πετύχει αρκετές τέτοιες περιπτώσεις. Εν τω μεταξύ όλοι τριγύρω να παρακολουθούν αμίλητοι το παραλήρημα. Σε μια στιγμή κάτι πήγε να του πει η γυναίκα του, να τον συνετίσει φαντάζομαι, για να τη βάλει στη θέση της αμέσως: - τι να πείτε κι εσείς που δε θα δείτε εξουσία ποτέ, ή κάπως έτσι… και εκεί γύρω στις τέσσερις αφού επικοινώνησε με κάποιον γνωστό του από Αθήνα, να γνωστοποιεί σε όλους ότι η ΝΔ θα κερδίσει με τη διαφορά που τελικώς κέρδισε. Δε φτάνει δηλαδή που μας τα έπρηξε σε όλο το ταξίδι, δε μας άφησε να έχουμε τουλάχιστον και την αγωνία του αποτελέσματος. Δε μπορώ να πω όμως πέρασαν όμορφα έξι ώρες ταξιδιού και ελπίζω και αυτή τη φορά να τον πετύχω εκεί στο πρώτο τραπέζι μπροστά από την τηλεόραση να πανηγυρίζει (γιατί θα πανηγυρίζει όποιος και να έχει κερδίσει).

Ένα νούμπουλο παρακαλώ

Πάντως αυτή τη φορά σκέφτομαι να μην ψηφίσω κανέναν. Μου έχει καρφωθεί η ιδέα εδώ και μήνες να ρίξω μέσα στους δύο φακέλους δύο φέτες νούμπουλο. Και επειδή είμαι και λίγο αγύριστο κεφάλι, μάλλον θα το κάνω. Εκτός κι αν έχετε καμία άλλη καλύτερη ιδέα για το τι να βάλω μέσα στο φάκελο εκείνη την ημέρα με μοναδικές προϋποθέσεις να είναι μικρό και λεπτό…(περιμένω προτάσεις!)

Καλό Χειμώωωωωωωνα!!!! And a happy new year...

2006-09-18T19:30:00.000+03:00

Φόρεσα τη ζακέτα μου - από τους πρώτους! - πήρα την ομπρέλα μου και βγήκα έξω στο κρύο (σιγά το κρύο δηλαδή, μια χαρά είναι) και τη βροχή.

Πέρα από το γεγονός του ότι είμαι επίτιμο μέλος στο Winter Fan Club, αυτή την εποχή υπάρχουν πολλοί περισσότεροι λόγοι για να είμαι σε δημιουργική υπερένταση. Συμμερίζομαι πλήρως όσους προτείνουν να μεταφερθεί η Πρωτοχρονιά την 1η Σεπτέμβρη. Για σκεφτείτε το....

Το Σεπτέμβριο είναι που κάνουμε τον απολογισμό μας. Το Σεπτέμβριο σχεδιάζουμε όλη την υπόλοιπη χρονιά. Το Σεπτέμβριο θέτουμε νέους (και στο τέλος ανεκπλήρωτους πάντα) στόχους.

Άσε που θα είναι πολύ cool να ξεκινάει το Φθινόπωρο - που μόλις έχουμε επιστρέψει από διακοπές - με μια διήμερη αργία!!!

Anyway, αυτό που έχει μεγαλήτερη σημασία αυτή τη στιγμή είναι πως έξω ρίχνει καρέκλες και στο internet cafe είμαι ο μόνος που έχω ομπρέλα. Με κοιτάζουν όλοι κάπως περίεργα - δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετεεεεεεε....... :-@

Εξεταστικός Οργασμός...

2006-09-09T17:10:00.000+03:00

Τέτοιες μέρες στα πανεπιστήμια όλης της χώρας επικρατεί εξεταστικός οργασμός.

Χιλιάδες φοιτητές από κάθε γωνιά της Ελλάδας, προσέρχονται στις κατά τόπους σχολές. Τα τηλέφωνα πάνε να σπάσουν από όσους ψάχνουν τελευταία στιγμή (δηλαδή από τους περισσότερους) να μάθουν για το πρόγραμμα, για την ύλη, για τα sos, για σημειώσεις.

Τέτοιες μέρες αντικρίζεις άτομα που δεν ήξερες καν ότι είναι στη σχολή σου. Φάτσες παντελώς άγνωστες που κουβαλάνε μαθήματα πενταετίας και βάλε.

Τα φωτοτυπάδικα να κάνουν χρυσές δουλειές με τις κόπιες σε σημειώσεις και με τις σμικρύνσεις που προορίζονται για σκονάκια.

Μες στη μέση υπάρχουν και οι νεοεισερχόμενοι φοιτητές ή οι γονείς τους, που έρχονται την πιο ακατάλληλη στιγμή, πέντε λεπτά πριν μπεις στην αίθουσα για να γράψεις, γεμάτοι απορίες σχετικά με τη σχολή, τα μαθήματά της και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς. Να μου πεις για αυτά υπάρχει η γραμματεία, αλλά αν πάνε σε αυτούς εκεί μέσα σώθηκαν!

Οι καθηγητές μπαίνουν στα γεμάτα από στοίβες μερικών εκατοντάδων γραπτών γραφεία τους, για να ξεκινήσουν την αγγαρεία της διόρθωσης. Εντάξει για να μην τους αδικούμε όλους υπάρχουν και κάποιοι που θα προβληματιστούν αρκετά για το βαθμό που θα βάλουν και θα το παιδέψουν το πράγμα. Αυτοί το 3 θα το κάνουν 4 το 4 θα το κάνουν 5, με άμεση συνέπεια την άνοδο όλων των υπόλοιπων βαθμών. Μετά το τραβηγμένο 4 θα προσπαθήσουν να το κάνουν 5, αλλά πως στο διάολο θα γίνει αυτό, αφού για 3 άξιζε αρχικά, και αυτό με το ζόρι. Αλλά της πλειοψηφία δε της καίγεται καρφί. Μια ξεπέτα θα κάνουν το γραπτό, θα γράψουν στην κατάσταση και έναν αριθμό. Παραέξω βέβαια θα λένε ότι αυτοί βοηθάνε τα παιδιά, παρόλο που κόβουν αβέρτα. Και μπορεί να τύχει εξεταστική και να μην έχουν περάσει ούτε έναν φοιτητή.

Πάντα ήθελα, λοιπόν, να τους έβλεπα από μια μεριά για να καταλάβω πως στον κόρακα βαθμολογούν. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό μέχρι τώρα. Γι’ αυτό μόνο να φαντάζομαι μπορώ τη στιγμή που μένουν μόνοι τους με τα γραπτά μας.

Τέτοιες μέρες λοιπόν τους φαντάζομαι κλειδαμπαρωμένους στα γραφεία τους, να τοποθετούν τα γραπτά στο τραπέζι δίπλα από έναν ανεμιστήρα. Να ανοίγουν τον ανεμιστήρα και να περιμένουν. Αυτά τα γραπτά που θα πέσουν να τα κόβουν και αυτά που θα μείνουν πάνω στο τραπέζι να τα περνούν. Αν είσαι τυχερός και η κόλλα πάνω στην οποία έγραφες έχει αρκετό βάρος και μείνει κοντά στον ανεμιστήρα, τότε θα πάρεις μεγάλο βαθμό. Αν πάει στην άλλη άκρη του γραφείου, τότε παίρνεις το τρίτο το μακρύτερο και περιμένεις την άλλη εξεταστική.

Άντε, 34 και σήμερα έμειναν…

Όλοι τους είναι υπέροχοι...

2006-09-01T21:47:00.000+03:00

Από τότε που παρακολούθησα για πρώτη φορά αγώνα σε μπάσκετ ή ποδόσφαιρο, είχα ως όνειρο να κερδίσουμε τις μεγάλες ομάδες του χώρου. Δεν είχα προλάβει την ομάδα του ’87 και έτσι μόνο να φανταζόμουν μπορούσα τη στιγμή που θα παίρναμε σβάρνα τα διεθνή τρόπαια. Και τώρα, τα δύο τελευταία χρόνια σαρώνουμε και στα δύο μεγάλα αθλήματα. Κι αν στο ποδόσφαιρο θα χαρακτηρίζαμε την κατάκτηση του ευρωπαϊκού ως τη μεγαλύτερη έκπληξη σε επίπεδο εθνικών ομάδων, ως ένα πυροτέχνημα, στο μπάσκετ δε μπορούμε να πούμε το ίδιο. Μετά την ομάδα του ’87 ακολούθησε μια εικοσαετία με πολύ καλά πλασαρίσματα σε διοργανώσεις και πολλές επιτυχίες σε συλλογικό επίπεδο. για να ξαναφθάσουμε στην κατάκτηση της πρώτης θέσης στο τελευταίο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μπάσκετ. Και στο σήμερα με το 101-95 επί της εθνικής των Η.Π.Α., ομάδας με τους κατά τεκμήριο καλύτερους παίκτες από άποψη τεχνικής κατάρτισης. Όχι δεν είναι θαύμα, όπως θα ακούσετε όλες αυτές τις ημέρες. Είναι η ολοκλήρωση μιας πορείας χρόνων, μιας μεγάλης πορείας που θα κορυφωθεί με την κατάκτηση της πρώτης θέσης στον τελικό της Κυριακής. Πίστευα ότι αν σήμερα πήγαινε το σκορ σε μεγάλα επίπεδα, αν οι Αμερικάνοι έφευγαν πάνω από 80 πόντους δε θα κερδίζαμε. Όμως αυτή η ομαδάρα απέδειξε ότι εκτός από καλή άμυνα, μπορεί να παίξει και πολύ καλή επίθεση. Αυτή η ομάδα ξέρει να παίζει καλό μπάσκετ, μπορεί να παίζει και θεαματικό μπασκετ. Πραγματικά χαίρεσαι να την παρακολουθείς. Όλοι τους είναι υπέροχοι, από τον Γιαννάκη και τους παίκτες, μέχρι τον φροντιστή της ομάδας. Και θα συνεχίσει αυτή η ομάδα να είναι υπέροχη και πολλά καινούρια αστεράκια θα ραφτούν πάνω στη φανέλα…

Υ.Γ.1: Ας σταματήσει επιτέλους αυτός ο «πόλεμος» μεταξύ μπασκετικών και ποδοσφαιρόφιλων. Η προσπάθεια σύγκρισης επιτυχιών είναι απλά ατυχής. Την Κυριακή άλλωστε πάμε για την πρώτη θέση στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου και αυτό μετράει.

Υ.Γ.2: Αυτό που μένει πλέον να δω είναι η εθνική ποδοσφαίρου να κατακτά το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου και ο Ολυμπιακός να κερδίζει το Champions League. Μεταξύ μας, πιο πιθανό βλέπω το πρώτο!

Ποντάροντας...

2006-08-29T15:29:00.000+03:00

Μπαίνω στο πρακτορείο. Δεξιά και αριστερά μερικά άτομα έχουν καρφώσει το βλέμμα τους σε μια τηλεόραση λίγα μέτρα μακριά. Στο βάθος ο ήχος της μηχανής ακουγόταν αργός και επαναληπτικός. Κάθομαι σε μια καρέκλα και πιάνω ένα δελτίο και ένα κουπόνι. Ξαφνικά οι φωνές ενός τύπου έρχονται να διαταράξουν την ησυχία του πρακτορείου.

- Όχι ρε γαμώτο. Δίπλα έκατσε. Κοίτα να δεις γκαντεμιά, ένα νούμερο πιο δίπλα, για να τρέξει στον πράκτορα με το επόμενο δελτίο στα χέρια συνεχίζοντας – δίπλα έκατσε, το πιστεύεις;

Σίγουρα θα έχει πάρει το μάτι σας τι γίνεται στα πρακτορεία. Αν περάσετε σε μια ώρα αιχμής δε χωράς καλά καλά να περάσεις. Νέοι, γέροι, άνεργοι, εργαζόμενοι, φοιτητές και συνταξιούχοι, όλοι ψάχνουν να βρουν εκείνο το μαγικό συνδυασμό που θα τους απαλλάξει από τα βάσανα της ζωής. Στη συντριπτική τους, όμως πλειοψηφία αποχωρούν χαμένοι μεν, αλλά εθισμένοι, έτοιμοι να γυρίσουν και να ξαναπαίξουν, σίγουροι ότι όπου να είναι θα τους γυρίσει. Όπως μια γυναίκα τις προάλλες, από τους μόνιμους θαμώνες, που έλεγε στο πιτάδικο απέναντι από το ναό των ονείρων ότι μια σύνταξη έχει κι έρχεται και την παίζει. Και την χάνει, πήγα να συμπληρώσω, αλλά προτίμησα να πάρω το πιτόγυρο και να φύγω. Όλοι όσοι εθίζονται στο παιχνίδι είναι πάντα δίπλα από το όνειρο, δίπλα από το ιδιόκτητο σπίτι, δίπλα από το τζιπ. Όμως αυτό το δίπλα δεν το πιάνουν ποτέ.

Σε καμιά περίπτωση δε λέω να μην παίζεις. Το θέμα όμως είναι να μη χάνεις το μέτρο. Να μην κάνεις το τζόγο σκοπό της ζωής σου. Μην περιμένεις να σωθείς από εκείνο το δελτίο που θα σου χαρίσει ένα ποσό με μερικά μηδενικά δίπλα.

Προσωπικά δεν ασχολούμαι ποτέ με παιχνίδια αριθμών. Ποτέ άλλωστε δεν τα είχα σε εκτίμηση. Και κάθε φορά που μου λέει ο πατέρας μου να συμπληρώσω αριθμούς γιατί έχει τζακ-ποτ, πολύ απλά θα αλλάξω συζήτηση (αφού του τα ψάλλω πρώτα :) ). Ποντάρω λεφτά, ποντάρω μεν σε στοίχημα όπου τα πράγματα είναι πιο χειροπιαστά και μπορείς να έχεις μια εικόνα. Και εκεί όμως πολλές φορές γίνεσαι μάρτυρας των μεγάλων παικτών, αλλά και των μεγάλων κουβάδων. Δεν είναι μακριά το παγκόσμιο κύπελλο, εκεί όπου ένας τύπος έχανε σε μια βραδιά 8000 ευρώ. Ή ο άλλος που έριχνε 1500 σε ομάδες μικρών κατηγοριών Αγγλίας. Και οι μαρτυρίες για τους παίκτες με τα πολλά μηδενικά πολλές. Η μεγάλη μπάζα μπορεί να έρθει, όμως ο εθισμός και η έλλειψη λογικής που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των παικτών τους ξαναφέρνει με ένα μεγάλο ποσό, έτοιμο προς κατάθεση μπροστά από τη μηχανή. Μακροπρόθεσμα οι περισσότεροι από αυτούς θα βγουν χαμένοι, άλλωστε δε θα υπήρχαν και εταιρείες στοιχημάτων αν κέρδιζαν όλοι.

Ο μόνος τρόπος να βρεθείς κερδισμένος από όλη την ιστορία είναι πάντα η αυτοσυγκράτηση, το μέτρο και το σύστημα, που ο καθένας θα διαλέξει. Και κυρίως ποτέ να μην παίζεις ποσά που θα σου λείψουν από κάτι άλλο ή ποσά που δεν έχεις. Αφού επιλέγεις να παίζεις, σε οποιοδήποτε παιχνίδι κι αν είναι, ποντάρεις ένα ποσό που θα είναι περίσσευμα και όχι από αυτό που προορίζεται για κάποια ανάγκη σου…

Κοκορομαχίες...

2006-08-26T16:30:00.000+03:00

Περισσότερες ώρες στο σπίτι, διάβασμα έως ξεφύλλισμα των βιβλίων ενόψει εξεταστικής. Κάποια στιγμή θα ανοίξεις την τηλεόραση για να βρεθείς εν μέσω κοκορομαχιών του στυλ:

- Εσείς διαλύσατε το κράτος.

- Όχι εσείς το διαλύσατε.

- Μα πως το διαλύσαμε εμείς. Είμαστε μόνο 2 χρόνια πάνω. Εσείς ήσασταν για δέκα.

- Ναι αλλά τα είχαμε βάλει σε μια σειρά και ήρθατε εσείς και τα διαλύσατε...

Και ο διάλογος αυτός συνεχίζετε για όσοι ώρα τους επιτρέπει ο τηλεοπτικός χρόνος, με μπηχτές του ενός προς τον άλλο. Και όλα αυτά στο βωμό της δημιουργίας εντυπώσεων, στην προσπάθεια επηρεασμού αυτών που δηλώνουν αναποφάσιστοι. Τελικά στη δημοκρατία το κάθε κόμμα αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς του για να αποδείξει ότι το άλλο δεν είναι ικανό να κυβερνήσει. Και τα δύο το πετυχαίνουν. Και τα δύο έχουν δίκιο. Πόσο σωστός ακούγεται εκείνος που το είπε…

Και οι υπόλοιποι;;;

2006-08-25T15:00:00.000+03:00

Χθες ανακοινώθηκαν οι βάσεις. Η αγωνία χιλιάδων υποψηφίων πήρε τέλος. Σήμερα θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε για εκείνους που έβγαλαν μεγάλες βαθμολογίες, για τους πρώτους των πρώτων. Συγχαρητήρια φυσικά σε όλους αυτούς που κάθονταν με τις ώρες πάνω από ένα βιβλίο για να καμαρώνουν σήμερα τα 18άρια και τα 19άρια. Όμως με τους υπόλοιπους τι γίνεται; Τι γίνεται με εκείνους που απέτυχαν, με εκείνους που κόπηκαν από το δέκα;

Το σύστημα παιδείας είναι έτσι δομημένο που από την αρχή ξεχωρίζει τους πετυχημένους από τους «αποτυχημένους». Όλοι πέφτουμε πάνω στους πρώτους και αφήνουμε στην άκρη τους άλλους σαν να είναι μιάσματα. Κανείς ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει τι απέγινε ένα παιδί που έμεινε στην απέξω. Μάλλον γιατί κάτι τέτοιο δεν πουλάει, δεν είναι ωραίο να ακούς για κάτι που δε θα σου γλύψει τα αυτιά.

Κάποιος θα πει ότι δε γίνεται να περάσουν όλοι στο πανεπιστήμιο. Και θα έχει και δίκιο. Δε γίνεται να γίνουν όλοι επιστήμονες. Όμως εγώ μιλάω για τη φιλοσοφία του συστήματος παιδείας που καθορίζει με αμφίβολες μεθόδους το μέλλον μας και βάζει τις ταμπέλες της αποτυχίας σε χιλιάδες νέους και νέες, που σήμερα δε βλέπουν δίπλα από το όνομά τους μια σχολή. Για όλους εκείνους που θα περάσουν μέρες κηδείας στο οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον μόνο και μόνο επειδή γαλουχήθηκαν με σκοπό της ζωής τους την είσοδό τους στο πανεπιστήμιο. Έχω ακούσει για παράδειγμα, για οικογένειες που ψυχράθηκαν οι σχέσεις τους, ή απέφευγαν οι μεν τους δε, μόνο και μόνο γιατί τα παιδιά της μιας είχαν περάσει σε σχολές και της άλλης όχι.

Για αυτό μάλλον θα πρέπει να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τα περί συστήματος εισαγωγής και όρια του δέκα, και να κοιτάξουμε να αξιολογήσουμε από την αρχή την εκπαίδευση και το σκοπό της…

Υ.Γ.: Παιδιά μη μασάτε. Μπορεί να χάθηκε μια «μάχη», αλλά όλη η ζωή είναι μπροστά σας. Μην το ξεχνάτε ποτέ αυτό…

10 χρόνια "καλές" κληρώσεις...

2006-08-24T15:49:00.000+03:00

Ήταν το 1996 που η Γιουβέντους με εκείνη τη μπλε φανέλα με τα κίτρινα αστέρια (μια από τις πιο ωραίες εμφανίσεις ομάδων διαχρονικά), κατακτούσε το Τσαμπιονς Λιγκ. Με παίκτες μεταξύ των οποίων οι Βιάλι, Ντεσαμπ, Περούτσι, Φεράρα και με τον Ντελ Πιέρο εικοσάχρονο ταλέντο ακόμα. Αυτή ήταν η πρώτη χρονιά που παρακολούθησα τη διοργάνωση συστηματικά. Από τότε πολλές διαφορετικές ομάδες σήκωσαν την κούπα. Αλλά πάντα τέτοιες μέρες όλα τα βλέματα ήταν στραμμένα στο Μονακό, εκεί που γίνεται η κλήρωση των ομίλων της διοργάνωσης. Πάντα τέτοιες μέρες άκουγες για το ποιούς θέλουμε ως αντιπάλους, ποιούς θεωρούμε στα μέτρα μας. Και να αναρωτιέμαι αν η διαχρονική παρουσία των ομάδων μας είναι τέτοια που μας επιτρέπει να "διαλέγουμε" ομάδες. Όσο κι αν δε μας αρέσει και όλες οι υπόλοιπες ομάδες που θα μπουν μαζί μας στην κληρωτίδα σε λίγες ώρες, με εμάς θέλουν να παίξουν. Για αυτούς αποτελούμε ιδανική κλήρωση. Για την περίπτωση της Ευρώπης και των ελληνικών ομάδων ισχύει εκείνο το άκρως πετυχημένο "λιοντάρια - χριστιανοί" που είχα ακούσει 1-2 χρόνια πριν σε μεσημεριανή εκπομπή αθλητικού σταθμού. Περιέγραφε κατάλληλα την κατάσταση. Για αυτό καλύτερα να κοιτάξουμε να φτιάξουμε πρώτα τις ομάδες μας, γιατί όποιος πανηγυρίζει για τις κληρώσεις του Αυγούστου συνήθως μένει με το πουλί στο χέρι εκεί γύρω στο Δεκέμβρη...

Και δύο προβλέψεις για τους ομίλους:

Ο Ολυμπιακός θα κληρωθεί με:
- Μπαρτσελόνα
- Λιλ
- Σπάρτακ Μόσχας

και η ΑΕΚ με:
-Βαλένθια
-Λυών
-Αμβούργο

Κέρκυρα...

2006-08-18T00:14:00.000+03:00

Είμαι στην Κέρκυρα από τις 20 Ιούλη. Κοντά 30 ημέρες και δε μπορώ να τη χορτάσω. Γυρίζω με τα πόδια και με το αυτοκίνητο σε κάθε δρόμο της πόλης και των περιχώρων. Κοιτάζω γύρω μου και απολαμβάνω τη θέα, τον ήλιο, τη θάλασσα, το πράσινο τις ωραίες παρουσίες (δεν αξιώθηκα να αγοράσω και μια ψηφιακή, να γέμιζα με Κέρκυρα το blog). Όπου κι αν πάω, όπου κι αν σταθώ η Κέρκυρα με τρελαίνει. Από την πόλη ως τη Γλυφάδα και την Παλαιοκαστρίτσα. Από το βορρά μέχρι τα χωριά της μέσης και του νότου. Από το Αχίλλειο με την εκπληκτική θέα που αντίκριζε η Σίσυ, μέχρι την κορυφή του Παντοκρατώρου. Και την ημέρα και τη νύχτα με τα δικά της χρώματα και ρυθμούς. Συν τις κομματάρες που παιζουν οι φιλαρμονικές της πόλης.

Όμως υπάρχει κι ένα μείον, ένα παράπονο θα έλεγα. Κοιτάζω γύρω μου, αλλά πουθενά δε βλέπω τους παλιούς συμμαθητές και τις παλιές συμμαθήτριες, από όταν πήγαινα στο δημοτικό. Όταν έφυγα για την Πάτρα έκανα τη βλακεία να μην κρατήσω επαφές σχεδόν με κανέναν από αυτούς και ούτε αργότερα επιδίωξα κάτι τέτοιο. Ίσως έφταιγε και το γεγονός ότι επί χρόνια ερχόμουν μεν στην Κέρκυρα, όμως έμενα στο χωριό της μάνας μου, καμιά 20-αριά χιλιόμετρα παραέξω από την πόλη. Θα έλεγα ότι ήμουν έξω από το κλίμα της πόλης και έμοιαζα να έχω κλειδώσει τις αναμνήσεις για χρόνια σε μια άκρη του μυαλού μου. Τα τελευταία χρόνια, όμως, και ιδιαίτερα τους τελευταίους δώδεκα μήνες όπου ξανακατοικώ στην πόλη, έστω και περιστασιακά, θέλω να συναντήσω έστω μερικούς από εκείνη την τάξη. Να φανταστείτε ως δείγμα της κατάστασής μου ότι ενώ έχω βγεί με παρέα το βράδυ, κοιτάζω συνεχώς τριγύρω μήπως και πάρει το μάτι μου καμιά γνωστή φυσιογνωμία. Αν ήταν ένας φίλος από Πάτρα στη θέση μου, γνωστός κωλόφαρδος λόγω περιστατικού δύο χρόνια πίσω, θα τους συναντούσε όλους με μια μόνο βόλτα! Βέβαια θα μπορούσα με μια μικρή προσπάθεια να βρω μερικά τηλέφωνα, όμως είναι αλλιώς να επικοινωνείς μέσω ενός ψυχρού καλωδίου και αλλιώς να τους πετύχεις κάπου και να έρθεις πρόσωπο με πρόσωπο.

Τέλος πάντων, την Κυριακή μπορεί να ξαναφεύγω για Πάτρα (είναι και αυτή η καταραμένη εξεταστική!), όμως πολύ σύντομα θα ξαναγράφω από την Κέρκυρα, ελπίζω και με το ανάλογο φωτογραφικό υλικό…

Στον Αύγουστο του 2006...

2006-08-17T01:23:00.000+03:00

Άλλος ένας πόλεμος «τελείωσε». Για άλλη μια φορά επιβλήθηκε η ειρήνη. Άλλη μια φορά επικράτησε το δίκαιο, το καλό. Τι είναι όμως όλα αυτά; Τι είναι όμως η ειρήνη; Είναι το μεσοδιάστημα δύο πολέμων; Είναι απλώς η περίοδος εκείνη που οι αντιμαχόμενες πλευρές εξοπλίζονται και προετοιμάζονται για τον επόμενο πόλεμο; Πολλές φορές δε χρησιμοποιούμε καν τον όρο ειρήνη, αλλά αυτόν του ψυχρού πολέμου. Είναι τότε που οι αντιμαχόμενες πλευρές βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη, χωρίς ποτέ να κηρύσσουν επίσημα τον πόλεμο. Ολόκληρη η ιστορία του ανθρώπου είναι γεμάτη με την εναλλαγή σύντομων περιόδων ειρήνης, με μεγαλύτερων περιόδων πολέμου. Δεν υπάρχει κράτος, πόλη, χωριό που να μην έχει θεμελιωθεί πάνω σε λίτρα αίματος των σκοτωμένων πολεμιστών / αμάχων. Πάντα οι εκάστοτε ισχυροί στρατιωτικά επιδίωκαν τις πολεμικές συγκρούσεις με τους λιγότερο ισχυρούς ή ανίσχυρους για να τους επιβληθούν. Πάντα υπήρχε ένας μακρινός σκοπός, ο έλεγχος κάποιον σημαντικών αγαθών για παράδειγμα. Ποτέ όμως δεν επιδίωκαν τον ολοκληρωτικό αφανισμό του εχθρού. Σκότωναν μερικούς, κατέστρεφαν οικισμούς, στραγγάλιζαν την οικονομία και μετά σταματούσαν. Γιατί πάντα ένας εχθρός είναι υπερπολύτιμος, έστω και ανίσχυρος, για εσωτερική κατανάλωση. Πόσες και πόσες αποτυχημένες κυβερνήσεις κρίθηκαν επιτυχημένες μετά από τη διεξαγωγή ενός πολέμου;

Κοιτάζοντας πίσω στην ιστορία θαρρείς ότι οι πόλεμοι γίνονται από ένα ένστικτο αυτοσυντήρησης του ανθρώπου. Να τους φάμε πριν μας φάνε. Θα έλπιζες όμως ότι αυτά ανήκαν στον κόσμο του χθες, τότε που οι άνθρωποι θεωρούσαν τη γη επίπεδη, τότε που δεν υπήρχε η δυνατότητα για γρήγορα ταξίδια, τότε που δεν υπήρχε τέτοια πρόσβαση σε πληροφορίες. Όμως τα βλέπεις στο σήμερα. Συμβαίνουν και εδώ, στον πολιτισμένο κόσμο του εικοστού πρώτου αιώνα.

Ιμάμηδες και λοιποί γενειοφόροι, πρώην τσιράκια της δύσης, να κηρύττουν τον ιερό πόλεμο. Άλλοι να αλωνίζουν με τα τεθωρακισμένα τους όποτε και όπου γουστάρουν. Διεθνείς οργανισμοί (άλλο ανέκδοτο και αυτό) να λαμβάνουν πανεύκολα αποφάσεις όταν το θέλουν ορισμένοι κύκλοι και να δηλώνουν απόντες σε άλλες περιπτώσεις. Και εμείς να καθόμαστε ατάραχοι στον καναπέ του σπιτιού μας και να συμφωνούμε από φόβο όταν κάποιος μας φοβερίζει. Να λέμε είναι αναγκαίο όταν κάποιος μας επιβάλλει κάτι. Και γρήγορα να αλλάζουμε κανάλι, αναζητώντας κάτι πιο εύπεπτο όπως το με ποια μαλλιοτραβήχτηκε γνωστό πλουσιοκόριτσο, φοβούμενοι μήπως κάτι ταράξει την ήσυχη ζωή μας.

Μετά από καιρό θα αποκαλυφθεί και όλοι θα το παραδεχτούν, ότι ο πόλεμος που έγινε θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, ότι όλα τα αποδεικτικά στοιχεία είτε ήταν ανύπαρκτα, είτε ήταν μηδαμινής σημασίας. Και πάλι τότε εμείς θα κρυφτούμε πίσω από εκείνους που θα βγουν να πουν ότι δεν είχαν ιδέα τότε και παρασύρθηκαν, ή ακόμα χειρότερα θα μπούμε πίσω από εκείνους που το έκαναν προμελετημένα. Κουβέντα όμως για όλους όσους σκοτώθηκαν. Αυτοί άλλωστε είναι παράπλευρες απώλειες και ή επρόκειτο για «λάθος» ή έφταιγαν οι ίδιοι επειδή έπεσαν πάνω στη βόμβα. Και η ζωή θα συνεχιστεί μέχρι να έρθει ένα καινούριο έκτακτο δελτίο να μας ξαναταράξει την ησυχία μας, με κάποιον καινούριο πόλεμο σε κάποιο μακρινό μέρος της γης…

Έτσι κι αλλιώς, η ζωή στιγμές είναι...

2006-07-22T10:51:00.000+03:00

"Έτσι κι αλλιώς, η ζωή στιγμές είναι...

Η ευτυχία είναι μια χαραμάδα στο χρόνο που ανοίγει και διαστέλλεται, κι εκείνη τη στιγμή νομίζεις ότι κατέχεις την απόλυτη αλήθεια, ότι ελέγχεις όλο τον κόσμο, αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι σημαντικό συμβαίνει στη ζωή σου, είναι ένα φως.

Και μετά ξανακλείνει αυτό και είσαι πάλι σε μια συνηθισμένη ζωή."

Μαρία Χούκλη [από τη συνέντευξή της στη Lifo]

Μη τη χάσετε!

Υ.Γ. Και μετά να μου συστήσετε κανένα καλό ψυχαναλυτή γιατί έχω αρχίσει να πιστεύω πως είμαι ερωτευμένος με μια παρουσιάστρια δελτίου ειδήσεων - τέτοια λατρεία πως να την εξηγήσω;;;

Αχ αυτά τα σταθερά...

2006-07-21T15:43:00.000+03:00

Είμαι και γκαντέμης ρε γαμώτο. Τόσα χρόνια βλέπω στις τηλεοράσεις και διαβάζω στις εφημερίδες για δημοσκοπήσεις που γίνονται πάνω σε διάφορα θέματα, με κάλπη ή τηλεφωνικές και πάντα αναρωτιόμουν αν γίνονται πραγματικά όλες αυτές. Μέχρι ένα πρωινό που χτυπάει το τηλέφωνο. «Ναι γειά σας. Είμαστε από την τάδε εταιρεία, δεν πουλάμε τίποτα. Είμαστε εταιρεία δημοσκοπήσεων και κάνουμε μια έρευνα για το δήμο της Πάτρας. Ψηφίζετε στην Πάτρα;» «Όχι», της λέω. «Κανείς άλλος από το σπίτι;» «Ούτε», της ξαναλέω. Αυτό έγινε, μάλιστα, δύο φορές, μια στις αρχές Ιουλίου και μια προχθες το πρωί. Δε μπορούσε να ήτανε για κάτι άλλο ρε παιδάκι μου; Να ας πούμε για τις βουλευτικές εκλογές, να έλεγα ότι είμαι και εγώ στους αναποφάσιστους; Γιατί αναποφάσιστος, θα δήλωνα, μεταξύ Βασίλης Λεβέντη και των οικολόγων του Βεργή! Μια φορά κι εμένα μου έτυχε να έχω να λέω ότι συμμετείχα στη διαμόρφωση της άποψης των υπολοίπων και αυτή η φορά ήταν ξινή. Δε βαριέσαι, την άλλη φορά που θα ξαναπάρει θα της πω ότι ψηφίζω εδώ!

Υ.Γ.: Τώρα που έγραφα για τη τηλεφωνική δημοσκόπηση, θυμήθηκα και τα άλλα τηλεφωνήματα. Δεν υπάρχει τράπεζα που να έχει μαγαζί στη χώρα μας και να μην έχει σχηματίσει έστω μια φορά των αριθμό που αντιστοιχεί στο τηλέφωνο του σπιτιού μου. Ενημερώσεις της ονομάζουν και αρχίζουν να σου αραδιάζουν για τα καινούρια προγράμματα, τις νέες πιστωτικές κάρτες που σε διευκολύνουν στις αγορές, για τις ευκολίες που προσφέρουν και όλα τα σχετικά. Για να προχωρήσουμε στις εταιρείες σταθερής τηλεφωνίας. Να σε ενημερώνουν για τα νέα εκπληκτικά τους προγράμματα σύνδεσης (του στυλ το αφεντικό τρελάθηκε) και να σου γίνονται κολιτσίδα για να γραφτείς. Κορυφαίοι όλων εκείνοι με τα δώρα. Εκεί που κάθεσαι αμέριμνος, χτυπάει το τηλέφωνο και μια φωνή σε πληροφορεί ότι μόλις κέρδισες δώρο(α) (είναι αυτό που λέμε, εσύ κοιμάσαι και η τύχη σου δουλεύει). Μετά όμως σε πληροφορούνε και τι πρέπει να κάνεις για να αποκτήσεις το(α) δώρο(α) σου. Παρουσιάσεις προϊόντων (και τι είναι το σπίτι μου ρε για να το κάνω εκθεσιακό κέντρο;) ή να κάνεις το ένα, ή να αγοράσεις κάτι άλλο. Αυτό το καινούριας μορφής spam, τηλεφωνημάτων αυτή τη φορά, πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Ούτε να κάνεις φραγή κλήσεων δε μπορείς, γιατί τα περισσότερα δεν εμφανίζουν νούμερο όταν καλούν. Μόνο να ελπίζεις μπορείς, ότι εκείνη την ώρα που θα σου τηλεφωνήσουν δε θα σε πετύχουν στο κρεβάτι…

Κυνισμός vol.2.006

2006-07-20T10:45:00.000+03:00

Τίτλοι ειδήσεων:
Έκρηξη της βίας στη Μέση Ανατολή
Ανησυχία στις διεθνείς χρηματαγορές

Εισβολή Ισραήλ στο Λίβανο
Ο μαύρος χρυσός στα ύψη

350 νεκροί από τους βομβαρδισμούς
στη Βηρυτό και το νότιο Λίβανο
2,25 μονάδες πτώση στη Σοφοκλέους

Αντεπίθεση με ρουκέτες της
Χεζμπολάχ στη Χάιφα
Κρούσματα κερδοσκοπίας στα καύσιμα

Νόμιμη Άμυνα ο Πόλεμος για τον Μπους
Γιωργάκης: Ανύπαρκτη η κυβέρνηση Καραμανλή

Μα τι κωλοφαγούρα είναι αυτή που έχουν αυτοί οι δημοσιογράφοι – αναλυτές – σχολιαστές των ηλεκτρονικών και έντυπων μέσων να μας πείσουν πως ο πόλεμος αφορά άμεσα τη καθημερινότητά μας… Η τρομερή αγωνία τους να πουν κάτι, οτιδήποτε αρκεί να το προσέξουμε. Πόσες φορές έχω ακούσει την ερώτηση: Τι συνέπειες θα έχει αυτό στην Ελλάδα; Η χώρα μας – το θερμό υπέροχο κέντρο του κόσμου! Έχουν καταντήσει γελοίοι πια.

Ο πόλεμος από μόνος του δεν φτάνει για να μας απασχολήσει. Μας αφορά μόνο όταν επηρεάζει την γαμημένη τσέπη μας (που και το πέταγμα μιας σκατόμυγας στην άκρη του κόσμου την επηρεάζει εδώ που τα λέμε) και όταν μπορεί να γίνει θέμα για αντιπολίτευση και σχόλια στο περιστύλιο της Βουλής (για όλα φταίει το Κυβέρνηση τελικά). Όλα στην υπηρεσία μας – όλα προς (μικροπολιτική) εκμετάλλευση.

Κι όλος ο κόσμος φαίνεται να έχει μάθει έτσι. Γι’ αυτό και τόσα χρόνια που σκοτώνονται εκεί κάτω, χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι – από τη στιγμή που δεν επηρεάζει τον Dow Jones στη Νέα Υόρκη και την παγκόσμια οικονομία. Ποιος χέστηκε για τον αριθμό των θυμάτων όταν θα πληρώνει 0,005% ακριβότερα τη βενζίνη;

Ο κυνισμός καλλιεργείται!

Υποσχέσεις, λόγια και το κουβάρι των σχέσεων (σκέψεις με ανόητη αφορμή)

2006-07-17T10:22:00.000+03:00

Δεν

θα

σ' αφήσω

ποτέ!

- Ρε φίλε, δε το χωράει το μυαλό μου, μου ‘λεγε πως δε θα μ’ άφηνε ποτέ, και τώρα…
- Τελικά όλες πουτάνες είναι…

Για μια στιγμή συνειδητοποιώ τι μεγάλη μαλακία είναι να μπαίνεις σε λεωφορείο χωρίς τ’ ακουστικά του mp3 στ’ αυτιά και την ένταση στο τέρμα, αμέσως όμως με πιάνει κάτι σαν αναγούλα, σαν γαργαλητό που ξεκινά στο στομάχι κι ανεβαίνει, είμαι ανάμεσα στο να χτυπήσω το κεφάλι μου στο τζάμι ακριβώς μπροστά μου και στο να το μπήξω βροντερά γέλια, τελικά δεν κάνω τίποτα, παίρνω βαθιά ανάσα για να αγνοήσω το τούβλο που μου έπεσε στο κεφάλι και αδιαφορώ χαζεύοντας τα αυτοκίνητα στο αντίθετο ρεύμα.

Λίγο αργότερα πιάνω τον εαυτό μου να το ξανασκέφτεται πιο ψύχραιμα χωρίς να έχω ιδέα το γιατί. Του είπε λέει πως δεν θα τον άφηνε ποτέ! Τι λες ρε μεγάλε, και την πίστεψες; Όμως γιατί να μην την πιστέψει; Αλήθεια κι εγώ έτσι δεν αισθάνομαι για την κοπέλα μου; Το ότι δεν της το λέω, το ότι δεν το δηλώνω υπό μορφή υπόσχεσης δεν σημαίνει ότι δεν το αισθάνομαι και δεν το δείχνω. Ξαφνικά μια σκηνή από το μέλλον διαδραματίζεται στο μυαλό μου: ένα χοντρό γυάλινο τασάκι περνά ξυστά από το δεξιό αυτί μου και σπάει σε κομμάτια στον τοίχο πίσω μου. Και μια φωνή που μοιάζει με τη δική της να ουρλιάζει «μου είχες πει ότι ήμουν το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής σου, ότι θα ήσουν πάντα μαζί μου… μέχρι που το πρώτο τσουλάκι σου κούνησε το κώλο της, παλιομαλάκα;;;» Παναγιά μου! Δεν μπορεί να είναι πιθανό ένα τέτοιο σενάριο… Εγώ δε λέω τέτοια πράγματα, ε;

Κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα πω με λόγια. Όσο κι αν προσπαθήσω δεν βρίσκω τις κατάλληλες προτάσεις. Όσο κι αν ικετέψω, δεν εμφανίζονται οι σωστές λέξεις. Όποιες κι αν είναι αυτές (αν υποθέσουμε πως υπάρχουν). Είναι κι αυτή η έλλειψη αυθορμητισμού που πριν πω κάτι το σκέφτομαι δυο και τρεις και τέσσερις φορές – στις καλύτερες των περιπτώσεων. Βράστα!

Υπάρχουν όμως και πράγματα που ακόμη κι αν μπορούσα δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να τα πω με λόγια. Συναισθήματα και υποσχέσεις που ξεχειλίζουν από μέσα μου κάποιες στιγμές, κι όμως δεν τους αξίζει να φυλακιστούν στην απόλυτη κι αφοπλιστική σαφήνεια των λέξεων.

Πώς να πω για παράδειγμα είσαι το σημαντικότερο κομμάτι στη ζωή μου, θα είμαι πάντα εδώ για σένα, θα είμαστε φίλοι για πάντα, δεν θα σ’ αφήσω ποτέ… Αχ, με πόση τρομαχτική ευκολία κάθε μέρα ξεστομίζονται τέτοιες υποσχέσεις, δίχως σκέψη και δίχως γνώση, ελαφρά καρδιά από τόσο κόσμο. Κι όμως αν κρίνω από τον εαυτό μου, τη στιγμή που λένε κάτι τέτοιο, το αισθάνονται ειλικρινά – τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς. Κι όμως αυτές οι υποσχέσεις πασχίζουν μάταια να αναιρέσουν την ίδια την ανθρώπινη φύση και τη μεταβλητότητά της, το ότι όλα και όλοι αλλάζουν, ότι δεν είμαστε προγραμματισμένοι υπολογιστές (απ’ όσο μπορούμε να γνωρίζουμε), ότι ο χρόνος σαρώνει τα πάντα. Νομίζω γι’ αυτό όλοι επιζητούμε τόσο παθιασμένα τέτοιες υποσχέσεις – τέτοιες αυταπάτες ασφάλειας – που μεταμορφώνουν μαγικά τη στιγμή σε αιωνιότητα (μόνο μέσα στο μυαλό μας όμως).

Δεν πιστεύω πως δεν πρέπει να λέγονται τέτοιες υποσχέσεις όταν είναι ειλικρινείς. Κάποιες φορές είναι τόσο δυνατά τα συναισθήματα, τόσο έντονη η στιγμή που είναι σχεδόν αναγκαίο να ειπωθούν. Όμως τέτοιου είδους υποσχέσεις είναι ενσωματωμένες στη στιγμή που ειπώθηκαν. Πάνε πακέτο μαζί της. Το πρόβλημα με τις λέξεις είναι το ότι απογυμνώνουν το νόημα μιας πρότασης από τις συνθήκες που ειπώθηκε. Κι έτσι μετά από χρόνια μένει χαραγμένη στο μυαλό σου μια ψυχρή σαφής πρόταση κι όχι ολόκληρη η στιγμή.

Για μένα δε μετράει μόνο το τι λέει κανείς αλλά και το πώς. Ο τρόπος, ο τονισμός, ο μορφασμός, οι κινήσεις είναι αναπόσπαστα μέρη του προφορικού λόγου και της επικοινωνίας. Γι’ αυτό δεν με απασχολεί αν χρησιμοποιεί για παράδειγμα κάποιος λέξεις αρνητικά φορτισμένες ή συμβατικά άκομψες κτλ. Με απασχολεί ο τρόπος του. Εξάλλου τα μεγαλύτερα καθάρματα στην ιστορία δεν έχουν ξεστομίσει τις αγνότερες κι ομορφότερες λέξεις;

Μεγάλη σημασία έχουν και οι γενικότερες συνθήκες κάτω από τις οποίες λέγεται κάτι – ο τόπος και ο χρόνος, το τι είχε προηγηθεί και τι επακολούθησε εκείνης της στιγμής. Όταν από όλα αυτά, αυτό που μένει είναι μόνο μία πρόταση, δεν νομίζεται πως έχουμε χάσει πολύτιμη πληροφορία;

Θέλω να ελπίζω πως υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να δείξεις τι αισθάνεσαι, να πλησιάσεις κάποιον άλλο – φίλο ή εραστή – πέρα από τα λόγια. Μα φυσικά και υπάρχουν βλάκα, θα μου πεις τώρα εσύ: το βλέμμα, το άγγιγμα, η επαφή, το σεξ, η τέχνη, τα τραγούδια, μια αναπάντητη ή ένα μήνυμα σε μια απρόσμενη στιγμή, ένα δώρο, μια διαδρομή, ακόμα και η ίδια η σιωπή…

Όχου! Μα ναι, πως δεν τα σκέφτηκα νωρίτερα, ε; Το πρόβλημα με αυτά είναι πως παραμένουν θεωρία μέχρι να βρεις ένα τρόπο να τα κάνεις πράξη. Κι ο καθένας μας πρέπει να μάθει να χειρίζεται με το δικό του τρόπο όλους αυτούς τους κώδικες (από τις λέξεις μέχρι τη σιωπή) – κάτι που δε γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Και στη συνέχεια πρέπει να ανακαλύψει και τον τρόπο που τους αποκωδικοποιεί ο άλλος, ο κάθε ένας άλλος με τον οποίο θέλουμε να επικοινωνήσουμε και ο οποίος έχει κι αυτός τους δικούς του κώδικες που πρέπει με τη σειρά μας να αποκωδικοποιήσουμε και… Όπα, κάνε ένα διάλειμμα!

Ίσως η επικοινωνία να μην είναι δα και η Θεωρία του Χάους αλλά πάλι εγώ φοβάμαι τις άλλες θεωρίες, αυτές που λένε αφέσου ελεύθερος, άσε το ένστικτό σου να σε οδηγήσει, να είσαι ο εαυτό σου και όλα θα έρθουν… Ok, δεν είπαμε να προσποιηθώ τον Τζόνυ Ντεπ που πολύ θα με άρεσε αλλά γιατί όλοι θεωρούν το να-είσαι-απλά-ο-εαυτός-σου κάτι το απλό και εύκολο; Εμένα γιατί μου φαίνεται πως χρειάζεται κόπος κι επιμονή για να βγάλεις τα μέσα έξω σου, για να ανοίξεις μικρές χαραμάδες στον τοίχο της επιφάνειας ώστε να μπορούν οι άλλοι να κοιτάζουν πίσω του; Και γιατί φοβάμαι πως εάν αφεθώ τελείως ελεύθερος θα παραμείνω ένα αμίλητο κι ακούνητο αγαλματάκι σε κάποιο σκοτεινή γωνιά του πάρτυ;

Και τώρα κάποιοι θα πουν, να οι νέες γενιές που έχουν κλειστεί στον εαυτούλη τους και φοβούνται να ξεμυτίσουν λίγο παραέξω και να ανοιχτούν, να φλερτάρουν, να εμπιστευτούν… Δεν λέω πως έχουν άδικο, ίσως παλιότερα κάποια πράγματα να ήταν πιο άνετα και φυσικά και σήμερα όχι. Όμως πιστεύω πως κάθε γενιά φτιάχνει τους δικούς της κώδικες επικοινωνίας. Μπορεί να δυσκολευόμαστε αλλά μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε. Για μένα κριτήριο δεν είναι το (πολλές φορές υπερεκτιμημένο) παρελθόν. Χρειάζομαι διαφορετικά κριτήρια όπως η ειλικρίνεια και η οικειότητα. Δεν ξέρω αν τα καταφέρνουμε πολύ καλά σε αυτά σήμερα. Όμως πολλές φορές, το να προβληματιζόμαστε περισσότερο με κάτι που μέχρι σήμερα θεωρούταν δεδομένο και κανείς δεν σκοτιζόταν, ίσως μας κάνει πιο συνειδητοποιημένους στο τέλος. Ελπίζω όχι και πιο μόνους…

Υ.Γ. Νομίζω πως αν περνούσε από το χέρι μου θα έπρεπε να μετονομάσω το blog από Words Attack σε «Τι (κρυφ)άκουσα και τι είδα – το ημερολόγιο ενός κατά λάθος κατασκόπου» ή κάτι τέτοιο γιατί τελευταία μόνο από όσα ακούω και βλέπω παίρνω αφορμές για να ποστάρω λες και δεν έχω δικιά μου ζωή και άλλα ζητήματα να με απασχολούν, πιο πεζά και καθημερινά… Τελοσπάντων

Τι ακούν τα μάτια μου και βλέπουν τα αυτιά μου!

2006-07-11T10:52:00.000+03:00

Χθες το απόγευμα, σε καφετέρεια του Θησείου, συζήτηση από το διπλανό τραπέζι:

- Αχ Κρίμα κι αυτός ο Ζιντάν να φύγει έτσι...
- Ναι, άκουσα πως έκανε μια κεφαλιά που δεν επιτρέπεται(!!!)

(Ακριβώς! Τόλμησε ο αθεόφοβος να προσπαθήσει να βάλει και γκολ στον μέγα Μπουφό(ν) - και τον αποβάλανε!)

Κρίμα πάντως η καριέρα αυτού του μεγάλου παίχτη να έχει τέτοιο τέλος. Ευτυχώς που το ποδόσφαιρο, όπως και η ζωή, δεν είναι μόνο μερικές στιγμές αλλά όλη η διάρκεια...
(θέλω να ελπίζω)

I Campioni...

2006-07-10T20:02:00.000+03:00

Οι azzurri τελικά ολοκλήρωσαν την πορεία τους, έβαλαν το τέταρτο αστεράκι πάνω από το σήμα της φανέλας τους. Διαβάστε ενδεικτικά για τη νίκη των γειτόνων στην corriere della sera και στη gazzetta dello sport. Δείτε φωτογραφίες από τα πανηγύρια στο Cafe Greco.
Απλώς για την ιστορία να έλεγα ότι στον χθεσινό τελικό αγωνίστηκαν 8 νυν γιουβεντίνοι (Ντελ Πιέρο, Καναβάρο, Μπουφόν, Καμορανέζι, Ζαμπρότα, Τουράμ, Βιεϊρά και Τρεζεγκέ) και δύο πρώην (Ζιντάν, Ανρί). Αναμφίβολα το μάτι του Μότζι έκοβε...

Καλοκαίρι...

2006-07-10T19:58:00.000+03:00

Ήθελα να γράψω λίγα πράγματα για την εποχή που μου αρέσει περισσότερο από τις τέσσερις του χρόνου. Βέβαια είμαστε πλέον στις 10 Ιουλίου, δηλαδή λίγο πριν το μέσο του καλοκαιριού. Δε βαριέσαι όμως ποτέ δεν είναι αργά.

Παγωτό: Αν πούμε ότι τρώω περίπου 90 παγωτά τους τρεις μήνες του καλοκαιριού (δηλαδή 1 την ημέρα), τότε μέχρι το Σεπτέμβρη που θα γίνω 22 χρονών θα έχω φάει περίπου 1620 παγωτά από όταν ήμουν 4 χρονών. Βέβαια πολλές φορές ξεκινάω από το Μάρτη και σταματάω το Νοέμβρη (όπως πέρσι που έτρωγα παγωτά μετά την 28^η Οκτωβρίου!) την παγωτοφαγία! Όχι καθημερινά, αλλά από ότι καταλαβαίνω το παραπάνω νούμερο μάλλον είναι μικρό. Τι να πει κανείς για το καλύτερο δροσερότερο και απολαυστικότερο γλυκό που υπάρχει; Κάθε γεύση έχει κάτι το ιδιαίτερο: σοκολάτα, μπανάνα, φράουλα, τιραμισού, κρέμα βανίλια, κρέμα με μπισκοτάκια, καραμέλα και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φτιάξει ένας ζαχαροπλάστης. Αλλά να τελειώνω το γράψιμο για να πάω να χτυπήσω ένα παγωτάκι!

Καρπούζι: το καλύτερό μου φρούτο. Όλο το χρόνο περιμένω αυτή την εποχή για να το τσακίσω. Μου αρέσει εκείνη η στιγμή που θα πάρω το πρασινωπό, εξωτερικά, ελλειψοειδές φρούτο. Με το που το χαράζεις με το μαχαίρι, το φοβερό άρωμά του να γεμίζει όλο το σπίτι. Να ακούς τον ήχο τη στιγμή που ανοίγει στα δύο και να σε θαμπώνει το κόκκινο χρώμα του, που είναι παρόμοιο με αυτό της ντομάτας. Μετά την πανδαισία ήχων, χρωμάτων και μυρωδιών δεν έχεις παρά να περιμένεις λίγη ώρα να παγώσει στο ψυγείο για να απολαύσεις και τη γεύση του στο στόμα. Άνετα καταβροχθίζω ένα ολόκληρο σε μια ημέρα!

Θάλασσα: έχω ξαναγράψει για το πόσο δεμένος νιώθω με το υγρό στοιχείο. Πάντα μου άρεσε να ξέρω ότι κάπου κοντά υπάρχει θάλασσα. Και αυτή την εποχή μπορείς κυριολεκτικά να βυθιστείς σε αυτό το γαλάζιο που αντανακλά το νερό. Να απομακρυνθείς από τους υπόλοιπους που πλατσουρίζουν στα ρηχά, κολυμπώντας προς το βαθύ γαλάζιο. Να περπατήσεις στην παραλία. Να παρατηρείς από ψηλά τις απίθανες ανακλάσεις που κάνει το φως του ήλιου, στα σημεία που τα ρηχά νερά καλύπτουν σαν ένα διάφανο σεντόνι την ξηρά που σιγά σιγά φανερώνεται. Να νιώσεις στο πρόσωπό σου τον αέρα και να αναπνεύσεις λίγη από τη μυρωδιά της θάλασσας.

Απλότητα: αν μπορεί να χαρακτηριστεί με μια λέξη αυτή η εποχή είναι η λέξη απλότητα. Εκείνη η βαριά γκαρνταρόμπα του χειμώνα με τα παλτά, τα πουλόβερ, τα μπουφάν και τα κασκόλ θάβονται σε μια άκρη της ντουλάπας. Ένα παντελόνι και ένα μπλουζάκι αρκούν. Βγαίνεις έξω όπως είσαι.

Οφθαλμόλουτρο: τα όλο και λιγότερα ρούχα που φοράμε έχουν και ως αποτέλεσμα την αποκάλυψη σημείων του σώματος που χάνονται κάτω από τα βαριά χειμωνιάτικα ρούχα. Τίποτα δεν είναι σαν τις μίνι φουστίτσες και τα κοντά σορτσάκια που αποκαλύπτουν τα καλλίγραμμα γυναικεία πόδια, τα οποία με τη σειρά τους αγκαλιάζονται με τα πέδιλα…

Αν δεν υπήρχε και εκείνο το 1-20 Αυγούστου όλα θα ήταν καλύτερα. Το διάστημα που όλοι φεύγουν από τις μεγαλουπόλεις και τρέχουν για να προλάβουν να νιώσουν ότι κάνουν διακοπές. Για να γυρίσουν πάλι όλοι μαζί συνοδευόμενοι από την κίνηση του κέντρου της Αθήνας, μιας συνηθισμένης καθημερινής…

Τροφή για σκέψη...

2006-07-05T10:15:00.000+03:00

Η ζωή
είναι
μια γέφυρα...
Πέρασέ τη,
αλλά
μη χτίσεις
το σπίτι σου
πάνω της.

[Ζυράννα Ζατέλη]

Ο Pollock που κρύβετε μέσα σας!

2006-06-21T12:00:00.000+03:00

Μπορεί να μη σας αρέσει ο Jackson Pollock, μπορεί να βρίσκετε τους πίνακές του ανούσιους, μπορεί να μην τον ξέρετε καν τον κύριο...

Στη σελίδα jacksonpollock.org όμως μπορείτε να βιώσετε κι εσείς την απελευθερωτική εμπειρία του να ζωγραφίσεις σαν εκείνον. Πρόκειται για ένα flash animation όπου μετακινώντας το ποντίκι στην οθόνη αφήνεις χρώμα, σα να πιτσιλάς μια λευκή σελίδα. Πατώντας κλικ αλλάζεις χρώμα. Δοκιμάστε το ελευθερώστε τον Pollock που κρύβετε μέσα σας!!! %-)

Ο Επίμονος Κηπουρός

2006-06-19T17:19:00.000+03:00

Αφρική. Η ήπειρος που πληρώνει το δικό μας τίμημα με τη δική της δυστυχία. Η μητέρα των ενοχών μας. Ένα μυστικό που δε θα θέλαμε ποτέ να μάθουμε. Είμαι υπερβολικός;

Ίσως φταίει αυτή η τόσο όμορφη και τόσο σκληρή ταινία, ο Επίμονος Κηπουρός. Δεν την πρόλαβα στους κινηματογράφους, την είδα σε dvd. Σε χτυπάει στο στομάχι. Όχι εύκολα, όπως μπορεί ο καθένας να κάνει τραβώντας μερικά πλάνα από τη Μαύρη Ήπειρο. Τουλάχιστον εγώ δεν το είδα έτσι.

Η ιστορία του John Le Careé, μας μιλάει για τη ζούγκλα των Φαρμακευτικών Εταιριών και τη σχέση τους με την Αφρική. Τα φάρμακα για το AIDS που πουλάει σε πολλαπλάσιες τιμές από τις πολιτισμένες χώρες. Τις δωρεές ληγμένων σκευασμάτων που εκπίπτουν από τους φόρους. Τις «επενδύσεις» που κάνουν κλείνοντας προνομιακές συμφωνίες με διεφθαρμένες κυβερνήσεις. Τα πειραματικά φάρμακα που δοκιμάζουν στους ανθρώπους αυτών των χωρών πριν τα εισάγουν στην Αμερική και την Ευρώπη, πολλές φορές δίχως να το γνωρίζουν οι ίδιοι ή μη μπορώντας να το αποφύγουν. Μια φρίκη, πραγματικά, αδιανόητη για πολίτες που διαμαρτύρονται (δικαιολογημένα μεν) για ράντζα και φακελάκια και ουρές.

Δεν γνωρίζω πολλά για το θέμα. Όμως θα μου φαινόταν εξαιρετικά απίθανη έκπληξη αν κάποιος μου έλεγε πως η κατάσταση δεν είναι τόσο (αν όχι πολύ περισσότερο) φρικτή στην πραγματικότητα. (δες κι εδώ ) Ή όπως λέει ο συγγραφέας στους τίτλους τέλους της ταινίας (και μάλλον και στο βιβλίο):

“Nobody in this story, and on outfit or corporation, thank god, is based upon an actual person outfit in the real world. But I can tell you this: as my journey through the pharmaceutical jungle progressed, I and to realize that, by comparison with the reality, my story was as tame as a holiday postcard.”

Είναι τόσο απλό για μια εταιρία να γλιτώσει τεράστια έξοδα και να κερδίσει τόσο πολύτιμο χρόνο (ώστε να κατακτήσει μια μονοπωλιακή θέση αργότερα στην αγορά) με το να χρησιμοποιήσει σαν πειραματόζωα μια στρατιά απελπισμένων και μαστιζόμενων από τις πιο θανατηφόρες αρρώστιες ανθρώπων. Το κόστος της σε σχέση με το όφελος μοιάζει ελάχιστο.

Και μάλλον τα πράγματα είναι πολύ πιο πολύπλοκα από αυτό. Γιατί αυτές οι στρατιές απελπισμένων ανθρώπων αν δεν γίνονταν πειραματόζωα των φαρμακευτικών θα πέθαιναν δίχως καμιά ελπίδα. Η εκμετάλλευσή τους από τους πολιτισμένους δυτικούς είναι η μόνη τους ελπίδα. Ή μήπως δεν είναι; Κι αν είναι, κάτι τέτοιο μας δίνει άφεση αμαρτιών; Πως θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά τα πράγματα;

Δεν ξέρω, δεν έχω απαντήσεις. Ποιος έχει; Μπορεί η γνώση μιας κατάστασης να βοήσει για να την αλλάξει; Το σκέφτομαι… εσείς;

ΥΓ.1 Εκτός από την ιστορία, η ταινία αξίζει πραγματικά για τις υπέροχες εικόνες της. Αυτός ο Μοράλες ξέρει να φτιάχνει μικρά διαμαντάκια ο άτιμος (βλέπε Η Πόλη του Θεού).

ΥΓ.2 Υπέροχο τραγούδι στους τίτλους τέλους!

«ν+2 να ‘ναι οι ώρες σας» / Η Αντεπίθεση των Πίσω Θρανίων

2006-06-15T10:37:00.000+03:00

«Η μη παροχή απολυτηρίου εις οσονδήποτε αστοιχειώτους μαθητάς κατήντησεν από τινός χρόνου να θεωρήται ως παράβασις καθιερωθέντος εθίμου.»
[Εμμανουήλ Ροίδης]

Τελικά θα αρχίσω να πιστεύω ότι τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας είναι όλα τους διαχρονικά, ίδια και απαράλλαχτα και διαρκώς άλυτα. Να ένας λόγος για να μη σκας από το κακό σου κάθε λίγο και λιγάκι (νομίζω)…

Καληνύχτα συνάδελφοι...

2006-06-09T10:39:00.000+03:00

Εδώ και κάνα εικοσαήμερο η σχολή τελεί υπό κατάληψη, όπως και πάρα πολλές άλλες σε όλη την Ελλάδα. Κάθε εβδομάδα έχουμε και συνέλευση όπου αποφασίζεται και για το αν θα συνεχιστεί ή όχι. Βέβαια κάθε φορά βγαίνει με συντριπτική πλειοψηφία η συνέχιση της κατάληψης. Και μάλιστα με περισσότερους ψήφους από όσους είχε πάρει η ΔΑΠ, πρώτη δύναμη της σχολής, και πολλούς περισσότερους από την αντίστοιχη δύναμη των δεύτερων ΕΑΑΚ (όπως αυτή διαμορφώθηκε στις περασμένες εκλογές). Και κάθε εβδομάδα να μαζεύεται τέτοιος αριθμός φοιτητών που σε εντυπωσιάζει. Μπορεί τα περίπου 100 άτομα που προσέρχονται στις συνελεύσεις του γεωλογικού να μη φαντάζουν σημαντικός αριθμός μπροστά στα νούμερα που ακούγονται από τρίτους για άλλες σχολές, αλλά αν σκεφτείς ότι όλο τον υπόλοιπο χρόνο με τα μαθήματα σε εξέλιξη κυνηγάς τον κόσμο για να μπει έστω μόνο στην αρχή, ή ότι πλέον είμαστε στον Ιούνιο και τα μπάνια έχουν ξεκινήσει, τότε είναι πράγματι μεγάλος αριθμός.

Παρόλα αυτά κάποια πράγματα παραμένουν ως σταθερές. Οι γνωστοί περιφερόμενοι από σχολή σε σχολή να συμμετέχουν με ερωτήσεις και τοποθετήσεις με μεγαλύτερο ζήλο από τους υπόλοιπους που έχουν σχέση με τη σχολή. Η ΠΚΣ να τσακώνεται με τα ΕΑΑΚ και να μην κατεβάζουν κοινό πλαίσιο. Τα αριστερά σχήματα, που πλέον είναι ανύπαρκτα στη σχολή μας, να συμπορεύονται με ΕΑΑΚ. Η ΠΑΣΠ τηρώντας το βλέποντας και κάνοντας να μην κατεβαίνει καν στις συνελεύσεις. Σου λέει κάτσε να δούμε πως θα πάνε τα πράγματα και αν συμφέρει πολιτικά να συμμετάσχουμε στο όλο θέμα. Αν παρακάτω δουν ότι τους συμφέρει τότε θα πουν «να εμείς ποτέ δεν ήμασταν κατά». Η ΔΑΠ να έχει μετακομίσει πλέον στη Μύκονο, με 3-4 να έρχονται στις συνελεύσεις. Και τα ΕΑΑΚ να έχουν στήσει ολόκληρο σαλόνι στο χώρο της σχολής με τηλεόραση, περιοδικά, εφημερίδες, ραδιο – CD και άλλα για να περνούν την ώρα τους. Και κατά τη διάρκεια των συνελεύσεων να ακούς τα ίδια και τα ίδια. Καλά αυτό συνέβαινε πάντα. Ειδικά όμως αυτή την περίοδο κάθε εβδομάδα είναι σα να ακούς το κασετόφωνο με την ηχογράφηση της προηγούμενης εβδομάδας. Κανονικά θα έπρεπε πλέον να πηγαίναμε κατευθείαν στη ψηφοφορία. Δεν υπάρχει λόγος να χάνουμε 2 ώρες (και βάλε) για να τους βλέπουμε να τσακώνονται. Και τσακώνονται για το τίποτα. Ειδικά ΠΚΣ και ΕΑΑΚ δεν ξέρουν το γιατί. Ο ένας λέει θα μπείτε στο συντονιστικό (μας), ο άλλος λέει όχι θα έρθετε μαζί μας. Ο ένας λέει έτσι και ο άλλος γιουβέτσι. Να τσακώνονται στην προχθεσινή συνέλευση για δύο κωλογραμμές. Όλα τα προβλήματα πάντα λύνονται στη μέση, όμως εδώ μόνο αν υποχωρήσει τελείως ένας από τους δύο θα γίνει κάτι. Και αν δεν τα βρουν άτομα που έξω από τη συνέλευση κάνουν παρέα και ξέρει ο ένας τον άλλο ποιος θα τα βρεί; Καλά για τη ΔΑΠ τι να πεις. Μόνο να παίρνουν εκείνο το ειρωνικό γελάκι ξέρουν. Συμφωνώ ότι και με τις καταλήψεις μπορεί να μη βγει πουθενά. Όμως δεν είναι λύση να κάνεις σα να μην τρέχει τίποτα και να περιμένεις τον υποτιθέμενο διάλογο που θα γίνει στη Βουλή. Αλλά ξέχασα, υπάρχει και άλλος αγώνας εν εξελίξει: να ελευθερωθεί η Βόρεια Μύκονος.

Και μες το κλίμα των τελευταίων μηνών να παραλληλίζονται όλα όσα συμβαίνουν εδώ με όσα έγιναν στη Γαλλία. Να μιλάνε για αγώνες για μαζικές κινητοποιήσεις κτλ. Μα πως θα γίνουν από τι στιγμή που δεν υπάρχει μια ευρύτερη συνεννόηση. Πως είναι δυνατόν να μιλήσουμε για φοιτητικό κίνημα όταν πέρα από τους μερικούς που κάθονται στη σχολή για να επιβλέπουν κανείς άλλος δε συμμετέχει. Πως θα μιλήσουμε για αγώνα όταν τους βλέπεις να περιχαρακώνονται πίσω από την ταμπέλα κάποιου κόμματος, κάποιου σχηματισμού. Να παπαγαλίζουν τη φωτοτυπία με τις θέσεις που έρχονται από τα κεντρικά, και να μη συμφωνούν παρά μόνο με αυτούς που είναι στο ίδιο σχήμα – κόμμα. Η ΠΚΣ να ετοιμάζει τη μελλοντική βάση ψηφοφόρων του ΚΚΕ (αν θα υπάρξει τέτοια). Οι ΔΑΠ – ΠΑΣΠ να υπάρχουν για να φτιάξουν τη βάση των ψηφοφόρων για ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αντίστοιχα (τους μελλοντικούς που θα ζητήσουν να βολευτούν σε μια θέση). Και οι ΕΑΑΚίτες να βρίσκονται κάπου στη μέση, αφού αργά ή γρήγορα θα βρεθούν και αυτοί πίσω από το μπλε ή το πράσινο, ανάλογα με το που θα πάνε να ζητήσουν διορισμό. Ουσιαστικά ο προορισμός και ο λόγος της ύπαρξης των νεολαιών των κομμάτων είναι η προετοιμασία των νέων, που έρχονται από τα σχολεία και ακόμα δεν ξέρουν τι τους γίνεται, για να γίνουν οι αυριανοί προσαρμοσμένοι πολίτες που δε θα αμφισβητούν τίποτα. Μια διαιώνιση των συστατικών της σημερινής πολιτικής σκηνής, για να μην υπάρξει ποτέ το πρόβλημα να αμφισβητηθεί η κουτάλα και η καρεκλοποίηση. Για αυτό μόλις βλέπουν πρωτοετή πέφτουν σαν τα κοράκια πάνω του.

Όσο περισσότερο μένω στο πανεπιστήμιο τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι όλοι αυτοί οι διαφορετικοί σχηματισμοί μόνο κακό κάνουν στην τελική. Γιατί πέρα από τα πράσινα – μπλε – κόκκινα – μαύρα – κίτρινα - ροζ τα προβλήματα είναι ίδια για όλους. Και μόνο αν μαζευτούν όλοι μαζί χωρίς ταμπέλες κομμάτων θα μπορέσει να γίνει κάτι. Ο καθένας από αυτούς τους κομματοποιημένους δουλεύουν με βάση αυτά που έχουν διδαχθεί, με βάση ένα στενό πλαίσιο. Έχουν μπει σε μια γραμμή που δεν έχει ούτε δεξιά, ούτε αριστερά ούτε πίσω, ούτε καν μπροστά. Ακολουθούν μόνο αυτό που έχουν μάθει και τίποτε άλλο. Ακολουθούν τυφλά αυτό που έμαθαν από το κόμμα, που θέλει να καρπωθεί ότι γίνεται για δικό του όφελος. Πως είναι δυνατόν λοιπόν να επιτευχθεί κάτι από τι στιγμή που ο καθένας έχει τα δικά του συμφέροντα; Μόνο σε ένα χώρο πανεπιστημίου πλήρως ανεξάρτητο από τα κόμματα θα μπορούμε να μιλήσουμε για αγώνα και μαζικοποίηση. Όταν δε θα ακούς την καταμέτρηση για το πόσες σχολές έχει ο ένας και πόσες ο άλλος, λες και μοιράζουν χαρτιά. Όταν δε θα ακούς «τώρα μιλάει η ΔΑΠ, τώρα μιλάει η ΠΚΣ» παρά ότι μιλάει ο Γιώργος, ο Κώστας, η Μαρία, η Ιωάννα και οι υπόλοιποι με το όνομά τους, με τις δικές τους ιδέες και σκέψεις, θα μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα υπάρχει μέλλον. Αλλά αφού όλοι μας έχουμε στην άκρη του μυαλού μας το πώς θα έρθουν τα πράγματα για να καπαρώσουμε μια θέση μέσω των γνωριμιών μας στα δύο «μεγάλα» κόμματα.

Οπότε τι να λέμε, καληνύχτα μας και όνειρα γλυκά…

Στη δική μου τη σχολή...

2006-06-08T10:26:00.000+03:00

Στη δική μου τη σχολή δεν κάνουμε κατάληψη. Γιατί υποτίθεται πως οι «Άλλοι» θέλουν να κλείσουν τα πανεπιστήμια, όχι εμείς. Εμείς αντιθέτως, στην ανοιχτή σχολή μας διοργανώνουμε εκδηλώσεις και προσπαθούμε να ενημερώσουμε τους πάντες για τις προθέσεις των «Άλλων».

Στη δική μου τη σχολή οι φοιτητές ενδιαφέρονται και συμμετέχουν στις συνελεύσεις. Δεν πάνε για καφέ στις διπλανές καφετερίες. Δεν αφήνουν άλλους να αποφασίζουν για εκείνους. Θέλουν να μάθουν και να πουν τη γνώμη τους. Δεν θα ακούσεις τη φράση «τι έγινε τελικά ρε μαλάκα, το κλείσανε το μπουρδέλο, να κλείσουμε κι εμείς κανά τριήμερο στην Αίγινα;»

Στη δική μου τη σχολή οι συνελεύσεις δεν περιορίζονται στο ξεκατίνιασμα των αντίπαλων παρατάξεων. Δεν έχουμε φοιτητοπατέρες. Δεν υπάρχει κασέτα και ξύλινη γλώσσα και τυποποιημένα συνθήματα. Μιλάμε όλοι, σα φοιτητές, ο καθένας εκφράζοντας τον εαυτό του και όχι την τάδε ή τη δείνα πολιτική δύναμη.

Στη δική μου τη σχολή εκφράζονται όλες οι απόψεις. Δεν υπάρχουν εχθροί του λαού και τσιράκια των «Άλλων». Έτσι άτομα με «ακραίες φιλελεύθερες» απόψεις (σαν κι εμένα) μπορούν να μιλάνε υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων χωρίς να φοβούνται πως θα θεωρηθούν ματσωμένα πλουσιόπαιδα ή ακόμα χειρότερα πως θα προσγειωθεί στο κεφάλι τους κάποιο αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο.

Στη δική μου τη σχολή πάντα οι αποφάσεις των συνελεύσεων παίρνονται μόνο με αυξημένη πλειοψηφία. Γιατί δεν μπορεί να αποφασίζει για όλους τους φοιτητές ένα 10-15% του συνολικού αριθμού τους.

Στη δική μου τη σχολή οι τοίχοι δεν είναι γεμάτοι από τη κακογουστιά των παρατάξεων αλλά έχουν ζωγραφιές και γκράφιτι. Στη δική μου τη σχολή δεν έχουμε «τραπεζάκια» πολιτικού ψησίματος, αλλά καρέκλες συζήτησης.

Στη δική μου τη σχολή οι καθηγητές που απεργούν δεν είναι αυτοί που βαριούνταν όλο το χρόνο να κάνουν μάθημα, ούτε το κάνουν επειδή έτσι κάνουν όλοι. Γνωρίζουν τα αιτήματα και δε τα μαθαίνουν τη μέρα της απεργίας. Έχουν γνώμη και την εκφράζουν.

Στη δική μου τη σχολή όλα μοιάζουν διαφορετικά…

Quiz: Αλήθεια, μπορείτε να μαντέψετε ποια είναι η σχολή μου;
Όποιος τη βρει, κερδίζει δωρεάν γεύμα στο εστιατόριο της Φιλοσοφικής!

ΥΓ.1 Το κείμενο είναι αφιερωμένο σε αυτούς που ψαρεύουν ψήφους με επιχειρήματα του τύπου «παλεύουμε για να υπάρχει του χρόνου δημόσιο πανεπιστήμιο» και «του χρόνου θα πρέπει οι γονείς σου να πληρώνουν και για τα συγγράμματα (εκτός από τη δεύτερη τηλεόραση, τα Lewis jeans και τις τριήμερες αποδράσεις στο Αιγαίο)». Σε αυτούς που παρουσιάζουν μια εξιδανικευμένη εικόνα για τις «αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες» λήψης αποφάσεων στις συνελεύσεις (από άγνοια ή από ευσεβή πόθο;). Σε αυτούς που δηλώνουν πως «το φοιτητικό κίνημα είναι στους δρόμους». Η καρδιά του φοιτητικού κινήματος χτυπάει ακόμα στις καφετέριες του κέντρου και στα club της παραλιακής, αν δε το έχετε πάρει χαμπάρι, και με το να το αγνοείται δεν το αλλάζετε.

ΥΓ.2 Μια αλήθεια επίσης που δεν παραβλέπω, είναι πως η κατάσταση δεν είναι παντού τόσο μαύρη (πως θα μπορούσε άλλωστε). Υπάρχουν πολλοί με αντίθετες από τις δικές μου απόψεις που έχουν πολύ σοβαρά επιχειρήματα και αντιρρήσεις για τις επερχόμενες αλλαγές (ξέρω πολλούς από αυτούς) και είναι τραγικό η φωνή τους να φιμώνεται ή να εξαφανίζεται μέσα στο τόσο θόρυβο των επαναστατών του κώλου που οι μουχλιασμένες τους ιδέες και η ξύλινη γλώσσα τους προβάλλεται σαν κυρίαρχη και καθολική που δήθεν αντιπροσωπεύει όλους τους υπόλοιπους.

ΥΓ.3 Φοβάμαι πως έχω γίνει υπερβολικά ονειροπόλος και θα το φάω το κεφάλι μου…

Δεν είναι παρά η στρογγυλοποίηση...

2006-06-06T16:35:00.000+03:00

Λίγοι είναι αυτοί που κατέχουν τη γνώση. Λίγοι είναι αυτοί που ξέρουν το μεγάλο μυστικό. Λίγοι είναι αυτοί που θέλουν να αποκαλύψουν την αλήθεια στον κόσμο. Όμως εμείς σαν “wordsattack”, νιώθουμε το βάρος της ευθύνης να βαραίνει στους ώμους μας. Θέλουμε η αλήθεια να αποκαλυφτεί στον κόσμο. Θέλουμε να ξεσκεπαστεί η συνωμοσία που τυφλώνει τον πλανήτη μας. Σύμφωνα λοιπόν με τις πηγές μας (Η ζωή μετά του Αρκά – Δουλειά δεν είχε ο διάβολος) πληροφορούμαστε ότι ο αριθμός 666 δεν αποτελεί παρά τη στρογγυλοποίηση. Ο πραγματικός αριθμός του αντίχριστου είναι ο 665,98712. Έτσι αμέσως αντιλαμβανόμαστε ότι κάποιοι σκοτεινοί κύκλοι μας παραπλανούν λέγοντάς μας ότι ο αντίχριστος θα γεννηθεί σήμερα. Όμως η πραγματική ημερομηνία είναι άλλη: 6 Ιουνίου 2005, δηλαδή ένα χρόνο πριν! Και όλα αυτά για να πιαστούμε αδιάβαστοι και να μην πάρουμε τα μέτρα μας. Όμως εμείς πλέον ξέρουμε…

Η μάγισσα που τη φωνάζουν Ελευθερία (μια βραδιά στο Ηρώδειο)

2006-06-04T10:12:00.000+03:00

Στα μάτια μου φαινόταν σα γαλάζια οπτασία. Φταίει ίσως που ήμουν ψηλά απ’ τη σκηνή, ίσως και όχι. Με τα κιάλια μπορούσα να κρυφοκοιτάζω στη δική της ευτυχία. Έτριβε τα χέρια της στο γαλάζιο φόρεμά της – θεέ μου, είχε αγωνία – και ύστερα τα άφηνε να αιωρούνται μπροστά της, κρατώντας το μέτρο και το ρυθμό. Αχ, τα δάχτυλά της – τα έχετε παρατηρήσει ποτέ; - μακριά, σταθερά και καλοσυνάτα σα μαμάς. Τα μαλλιά της και τα μεγάλα χείλη της, υπέροχα όπως στις φωτογραφίες, τα πιο χαρακτηριστικά της γνωρίσματα – πώς να την φανταστείς χωρίς αυτά; «Άσε τη λύπη παλικάρι, πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι…» τραγουδούσε κλείνοντας τα μάτια της σα να θέλει να κρατήσει μέσα της την εικόνα. Ζούσε την κάθε στιγμή της κι έλαμπε ολόκληρη. Δε χρειαζόταν να κουνηθεί ούτε εκατοστό από τη θέση της για να το δείξει, δεν το είχε ανάγκη, όλο το συναίσθημά της μπορούσε να το μοιραστεί μέσα από τη φωνή και το βλέμμα της. Πώς να μη με μαγέψει;

Η Ελευθερία Αρβανιτάκη την Παρασκευή το βράδυ τραγουδούσε Χατζιδάκη σε μια βραδιά αφιερωμένη στα κινηματογραφικά του, παρέα με τον Vassiliko (των Raining Pleasure) στο Ηρώδειο. Κι εγώ να μη τη χορταίνω!

Μια ώρα πριν περίμενα τη Σταυρούλα που είχε αργήσει. Εργαζόμενο κορίτσι βλέπεις, όχι τεμπέλα σα και του λόγου μου. Πείραζα τον εαυτό μου μέσα μου, τόσα χρόνια στην Αθήνα και δεν αξιώθηκες να έρθεις, απόψε η επίσημη πρώτη σου, τι συγκίνηση, τι δέος! Πλάκα στη πλάκα, άρχισα να το πιστεύω. Το Ηρώδειο, όπως κι αν το δει κανείς, για όποιο λόγο κι αν βρεθεί εκεί, έχει τον τρόπο να του επιβάλλεται, δίχως πολλές δικαιολογίες. Τα πλήθη συνέρρεαν με ορμή κι αυξανόμενη συχνότητα – κάτι που με ανησυχούσε λιγάκι – ανέβαιναν τα σκαλοπάτια και χάνονταν πίσω από τα κλαδιά των πεύκων. Τελικά εκείνη ήρθε και έτσι χαθήκαμε κι εμείς πίσω από τα πεύκα ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια.

Το Ηρώδειο φίσκα, στο διάζωμα των «φτωχών» δε, έψαχνες για θέση με τηλεσκόπιο, φασαρία, κακό, μπούρου μπούρου μέχρι ν’ αρχίσει, χειροκρότημα για το Μίκη (κλασικό), ώσπου τελικά τα φώτα χαμήλωσαν, οι μουσικοί της ορχήστρας στη θέση τους, το πρώτο βιολί και ο μαέστρος, fasten your seatbelt, destination: pure magic! (ναι, ήμουν κατενθουσιασμένος!)

Λατρεύω το Χατζιδάκη, μπλα μπλα, την ευαισθησία του, μπλα μπλα μπλα… τι πρωτότυπο, ε; Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ιδέα για το Χατζιδάκη (έχω μόνο ένα δίσκο του, κάπου καταχωνιασμένο) κι ας ξετρελαίνομαι όταν ακούω κομμάτια του ή διασκευές κομματιών του. Αυτό που συνειδητοποίησα εκείνο το βράδυ είναι πως η μουσική του Χατζιδάκη είναι τόσο πολύ μέσα στη ζωή μας και στα ακούσματά μας, από τις ταινίες που βλέπουμε, τα ραδιόφωνα που ακούμε, χωρίς να το ξέρουμε γνωρίζουμε το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του. Ακούς ένα ορχηστικό θέμα του οποίου ο τίτλος από το πρόγραμμα δε σου λέει τίποτα απολύτως κι αισθάνεσαι λες και χθες βράδυ ξενυχτούσες με αυτό το κομμάτι στο cd player. (Μη φανταστείτε πάντως, τα πιο γνωστά κομμάτια του ακούστηκαν, αλλά πάλι για μένα άγνωστα ήταν) Είναι όλα τόσο οικεία στο άκουσμά τους. Εκπληκτικό!

Ο Vassilikos (του οποίου είμαι πατριώτης κι έχω να το περηφανεύομαι – για ανεξήγητους λόγους) με το τζιν και τα starάκια του, να προσπαθεί να κρατήσει το κορμί και τη φωνή του σε πειθαρχία (σε αντίθεση με τις δικές του συναυλίες) μέχρι να γραπώσει την ηλεκτρική του κιθάρα για το The Ballad of Feelings and Hallucinations και να μας στείλει (αχ πόσο γούσταρα να τον βλέπω να γουστάρει!)

Κι Ελευθερία, να κάνει όλο το Ηρώδειο να σιγοτραγουδά (η Σταυρούλα τη καταβρήκε, εγώ πάλι τη φοβόμουν τη δουλειά, ντρεπόμουν κι απλά άκουγα), να δίνει ρυθμό με το χέρι της, να μας ταξιδεύει σα να διαβάζει παραμύθι και να το απολαμβάνει όσο κανείς! «Κάπου υπάρχει αγάπη…» Έμοιαζε με κάποια που κερδίζει περισσότερα η ίδια από αυτά που δίνει στους άλλους. Κι αυτό που κάνει δεν έχει ευκολία ή μετριότητα αλλά γνώση και αγάπη και προσπάθεια και πάθος. Τη λατρεύω, σας το ‘πα;

Στο τέλος, όταν μαζί με το Vassiliko τραγουδούσαν «Ας πούμε αυτή τη λέξη, κοντεύει πια να φέξει…» κι εγώ ήμουν ήδη σε άλλο κόσμο, σ’ άλλη πραγματικότητα! Ώρες αργότερα, το μυαλό μου παρέμενε κολλημένο στη γαλάζια οπτασία μου – πως βρίσκεις το δρόμο της επιστροφής στην πραγματικότητα μετά από κάτι τέτοιο αναρωτιόμουν – μέχρι που ο ταρίφας που με γύριζε σπίτι άρχισε να μου γκρινιάζει για το γαμοκράτος που τον υποχρεώνει λέει να φοράει ζώνη… (δε μας γαμάς ρε φίλε νυχτιάτικα κι εσύ!)

Άλλη μια 5ήμερη

2006-06-02T10:28:00.000+03:00

Ήταν από τις τελευταίες εκδρομές που προβλέπονται από το πρόγραμμα μαθημάτων της σχολής. Η τελευταία από τις μεγάλες, όπου υπάρχει μεγάλη συμμετοχή. Βέβαια αυτή τη φορά κάτι οι καταλήψεις, κάτι το αβέβαιο της εξεταστικής έριξαν τη συμμετοχή στο μισό των 60 ατόμων. Μια καλή ευκαιρία να βρεθούν από κοντά συμφοιτητές που σε λίγο καιρό θα διασκορπιστούν στις τέσσερις άκρες της χώρας. Η διαδρομή που ακολουθήθηκε περιλάμβανε σχεδόν τη μισή ηπειρωτική Ελλάδα, περιοχές με θάλασσα, με βουνό, με ποτάμια. Ωραία είναι η χώρα μας όπου και αν βρεθείς, αλλά δε συμφωνώ απόλυτα. Γιατί θέλω οπωσδήποτε να ξέρω ότι κάπου κοντά υπάρχει θάλασσα, αλλιώς νιώθω άσχημα. Έτσι από την πρώτη ημέρα που αφήσαμε τη Λαμία, μέχρι την προτελευταία που φτάσαμε Θεσσαλονίκη ένιωθα έξω από τα νερά μου. Δε λέω είδα περιοχές πολύ όμορφες, αλλά προτιμάω παραθαλάσσιες τοποθεσίες. Είναι κάτι παραπάνω από συνήθεια. Όπως κάποτε έξω από την Τρίπολη. Με το που την αντίκρισα εκεί, σαν ένα κυκλικό τσιμέντινο σχηματισμό στη μέση του πουθενά, να περιτριγυρίζετε από βουνά ψυχοπλακώθηκα αμέσως. Κάτι ανάλογο θα έλεγα συνέβη και τώρα.

Πρώτη νύχτα διανυκτέρευσης στη Λάρισα, στη μέση της Θεσσαλίας. Καλή πόλη, με τους πεζόδρομους, τις πλατείες, τις καφετέριες, τα άφθονα μαγαζιά και τα σιντριβάνια της, αλλά κάτι της έλειπε. Άθλιο το ξενοδοχείο, ίσως το χειρότερο που έχω μείνει, αλλά έτσι κι αλλιώς μια νύχτα μείναμε εκεί. Αλλά με μια σύντομη βόλτα διαπίστωνες πως στα γειτονικά τετράγωνα υπήρχαν πολύ καλύτερα από αυτό. Δεύτερη ημέρα με επίσκεψη στο πιο ενδιαφέρον, για μένα, θέμα της εκδρομής: σε ένα υπό κατασκευή φράγμα. Εντυπωσιακό να το παρατηρείς από ψηλά και να συνειδητοποιείς το μέγεθός του όταν αυτό ολοκληρωθεί. Μετά από την περισσότερο κουραστική από άποψη περπατήματος ημέρα, διανυκτέρευση στα Γρεβενά (όπου και θα μέναμε για δύο νύχτες). Εκεί είχαμε και αλλαγή καθηγητή. Η πόλη δε μου άρεσε καθόλου. Ευτυχώς το ξενοδοχείο ήταν ένα χιλιόμετρο έξω, σε μια καταπράσινη περιοχή και έσωζε κάπως την κατάσταση. Από το κέντρο τα μόνα που έχω να θυμάμαι είναι το κοτοπουλάδικο όπου φάγαμε τον αγλέωρα δύο φορές και το χύμα παγωτό που δοκίμασα σε ένα μαγαζί. Η κακή κατάσταση του κέντρου επιδεινωνόταν και από τα έργα που γίνονταν στο κέντρο, δίπλα ακριβώς από τις καρέκλες όπου έπιναν το καφεδάκι τους οι κάτοικοι. Τα Μετέωρα ήταν άλλη μια περιοχή που επισκεφτήκαμε. Περιοχή που αξίζει λόγω του τοπίου. Μη διανοηθείτε να περάσετε από εκεί χωρίς να βγάλετε άφθονες φωτογραφίες.

Το δεύτερο καλύτερο σημείο της εκδρομής ήταν τη στιγμή που ήμασταν λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Τρεις ημέρες αφότου αφήσαμε τη θάλασσα, την ξανααντίκριζα στην άκρη του ορίζοντα. Δυστυχώς την πόλη την περάσαμε ξώφαλτσα, καθώς φαντάζομαι ότι ήθελαν να αποφύγουν να μας αμολήσουν στο κέντρο. Ήταν αρκετά κοντά όμως για να καταλάβω τη διαφορά με το νότο: συνθήματα για τον ΠΑΟΚ και τον Άρη να έχουν πάρει τη θέση αυτών για Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και ΑΕΚ. Τέλος πάντων φύγαμε από τις παρυφές της πόλης με προορισμό τη Χαλκιδική. Στην κατεύθυνση προς Καβάλα υπάρχει ένα χωριό που λέγεται Σταυρός. Επιτέλους διανυκτέρευση δίπλα στη θάλασσα. Εκεί κάναμε ποδαρικό σε ένα καινούριο ξενοδοχείο, κάναμε και μπάνιο. Μάλλον ταξιδέψαμε στη λιγότερο τουριστική πλευρά του νομού, Σταυρός – Στρατώνη, αλλά ήταν αρκετό για να καταλάβω ότι η περιοχή άξιζε. Πράσινο του βουνού με γαλάζιο της θάλασσας.

Η επιστροφή στην Πάτρα ατελείωτη με όλους μέσα στο λεωφορείο να έχουν λαλήσει. Έβγαινε και η κούραση των ημερών. Επιβάλλονται οι δύο στάσεις ειδικά αν ταξιδεύεις με λεωφορείο όπως εμείς. Αλλά αυτό που κάνει εντύπωση είναι ο δρόμος. Να ταξιδεύεις στην εθνική με τη μεγαλύτερη κίνηση, στην εθνική που ενώνει το βορρά με το νότο και να διαπιστώνεις ότι τα χειρότερα τμήματά της (Τέμπη - Μαλιακός) δεν έχουν φτιαχτεί. Να καταλαβαίνεις το πόσο υποκριτικό είναι το να συζητάς για μεγαλύτερα πρόστιμα στις παραβάσεις του ΚΟΚ, όταν εσύ σαν κράτος δεν έχεις φτιάξει καινούριους δρόμους. Και βάλε μέσα και το τμήμα Κόρινθος – Πάτρα που μόνο εθνική δε θυμίζει για να ενισχύσεις το γεγονός (αλλά και πολλά άλλα τμήματα). Και όταν πάλι σκοτωθούν αρκετοί σε κάποιο σίγουρο δυστύχημα στο άμεσο μέλλον να ακούς ότι το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο…

Οι πολλές ώρες στο λεωφορείο έφεραν και πολλά θέματα για συζήτηση όπως τα παρακάτω. Η εκλογή ενός καθηγητή μας στη θέση του κοσμήτορα, με το κέρασμα που επιβαλλόταν να κάνει και έκανε στο κοτοπουλάδικο που ανέφερα παραπάνω. Η κατάληψη που συνεχίζεται στη σχολή, η εξεταστική που θα αναβληθεί. Η αξιοκρατία της χώρας και το τι συμβαίνει για να ανέλθει κάποιος, με ταυτόχρονες αναφορές σε γνωστά πρόσωπα και γεγονότα Για να καταλήξει στο μέλλον και το τι θα κάνει ο καθένας μετά το πτυχίο (αλλά επειδή βαριέμαι να αναπτύξω όλα αυτά το αφήνω για άλλη φορά...).

Why to be a fucking egoist (or not).

2006-05-29T10:15:00.000+03:00

Ayn Rand’s Quotes from Fountainhead

Is it like this…?

“Να είσαι πάντα όπως θέλουν οι άλλοι να είσαι. Τότε τους έχεις στο χέρι σου όπως τους θέλεις εσύ.” σελ. 343 τόμος Α

“Οι άνθρωποι είναι σημαντικοί μόνο σε σχέση με άλλους ανθρώπους, ανάλογα με τη χρησιμότητά τους, με την υπηρεσία που προσφέρουν.” σελ. 481 τόμος Α

“Υψηλότερη πράξη του ανθρώπου είναι να συνειδητοποιήσει την ασημαντότητά του και να εκλιπαρήσει τη συγγνώμη.” σελ. 469 τόμος Α

“Αν μάθεις ν’ αγαπάς το πιο ταπεινό, το πιο ασήμαντο, το πιο φτηνό, τότε οι άλλοι θ’ αγαπήσουν ότι πιο ταπεινό υπάρχει μέσα σου. Τότε θα βρούμε το νόημα της παγκόσμιας ισότητας…” σελ. 385 τόμος Α

“Δεν έχει σημασία τι είμαστε ή τι κάνουμε αν βοηθάμε τους άλλους.” σελ. 101 τόμος Β

Or maybe…

“Οι άνθρωποι θέλουν γύρω τους μόνο καθρέφτες. Για να καθρεφτίζουν ενώ κι εκείνοι καθρεφτίζονται… Αντικατοπτρισμοί αντικατοπτρισμών και αντίλαλοι αντίλαλων. Ούτε αρχή, ούτε τέλος. Ούτε κέντρο, ούτε σκοπός.” σελ. 58 τόμος Β

“Γιατί μας διδάσκουν πάντα πως είναι εύκολο και κακό να κάνουμε αυτό που θέλουμε κι ότι χρειαζόμαστε πειθαρχία για να βάζουμε φρένο στον εαυτό μας; Είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο – να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε. Και απαιτεί το μεγαλύτερο θάρρος.” σελ. 306 τόμος Β

“…Κανείς δεν θα τολμάει να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Κι είναι πολύ σκληρό να το κάνεις αυτό στους ανθρώπους. Ζήτησε τα πάντα από τους ανθρώπους. Ζήτησέ τους να φτάσουν στα πλούτη, στη δόξα, στον έρωτα, στη βία, στο φόνο, στην αυτοθυσία. Αλλά μη τους ζητήσεις ποτέ να φτάσουν στον αυτοσεβασμό. Θα σε μισήσουν γι’ αυτό. Και θα έχουν τους λόγους τους. φυσικά, δεν θα παραδεχτούν ότι σε μισούν. Θα ισχυριστούν ότι εσύ τους μισείς. Έτσι είναι οι άνθρωποι.” σελ. 470 τόμος Α

“Το γουρούνι είναι το σύμβολο της Αγάπης για την ανθρωπότητα, το πλάσμα που δέχεται τα πάντα. Στην πραγματικότητα μισεί την ανθρωπότητα εκείνος που αγαπάει τους πάντες και νιώθει άνετα παντού. Δεν περιμένει τίποτε από τους ανθρώπους , κι έτσι η εξαχρείωσή τους δεν τον προσβάλλει.” σελ. 86 τόμος Β

“… ο λαουτζίκος, όλοι εκείνοι που θέλουν να ακούνε για αγάπη, για τη μεγάλη Αγάπη, που αγκαλιάζει τα πάντα, συγχωρεί τα πάντα, επιτρέπει τα πάντα, εκείνοι που ζουν από δεύτερο χέρι, όσοι δε θα μπορούσαν να υπάρχουν αν δεν κολλούσαν σαν βδέλλες στις ψυχές των άλλων.” σελ. 339 τόμος Β

“Είναι τόσο εύκολο να καταφεύγεις στους άλλους. Είναι τόσο δύσκολο να μείνεις όπως είσαι. Μπορείς να παριστάνεις τον ενάρετο μπροστά σε ένα ακροατήριο. Δεν μπορείς όμως να τον παριστάνεις στα δικά σου μάτια. Το εγώ σου είναι ο πιο αυστηρός κριτής σου. Είναι ευκολότερο να προσφέρεις μερικές χιλιάδες δολάρια σε φιλανθρωπίες και να θεωρείς τον εαυτό σου ανώτερο άτομο, παρά να βασίζεις τον αυτοσεβασμό σου σε προσωπικά μέτρα προσωπικών επιτευγμάτων. Είναι απλό ν’ αναζητάς εύκολα υποκατάστατα, όπως αγάπη, γοητεία, καλοσύνη, φιλανθρωπία. Αλλά δεν υπάρχει υποκατάστατο για την ικανότητα.” σελ. 316 τόμος Β

“Το χρήμα είναι μόνο ένα μέσο για να πετύχεις κάτι. Όταν το χρησιμοποιείς για να δημιουργήσεις, μελετήσεις, ταξιδέψεις, να απολαύσεις την πολυτέλεια είσαι απόλυτα ηθικός. Οι άνθρωποι όμως που βάζουν τα χρήματα πάνω απ’ όλα προχωρούν πολύ πιο πέρα. Εκείνοι θέλουν επίδειξη: να φανούν, να καταπλήξουν, να εντυπωσιάσουν άλλους. Ζουν από δεύτερο χέρι.” σελ. 315 τόμος Β

“…Κάθε σύστημα ηθικής που κήρυττε τη θυσία αναπτύχθηκε σε μεγάλη δύναμη και κυβέρνησε εκατομμύρια ανθρώπους. Πρέπει φυσικά να το στολίσεις. Πρέπει να πεις στους ανθρώπους ότι, αν παραιτηθούν από όλα όσα τους κάνουν ευτυχισμένους, θα κατακτήσουν ένα ανώτερο είδος ευτυχίας. Δεν χρειάζεται να είσαι πολύ σαφής. Χρησιμοποίησε μεγάλες αόριστες λέξεις: Παγκόσμια Αρμονία, Αιώνιο Πνεύμα, Θέλημα Θεού, Νιρβάνα, Παράδεισος, Φυλετική Υπεροχή, Δικτατορία του Προλεταριάτου. Η φάρσα συνεχίζεται αιώνες και οι άνθρωποι πέφτουν ακόμα στην παγίδα. Κι όμως το τεστ είναι πολύ απλό: δεν έχεις παρά ν’ ακούσεις ένα προφήτη, κι αν μιλήσει για θυσία, βάλε το στα πόδια σαν να σε κυνηγάει η πανούκλα. Είναι λογικό ότι, όπου υπάρχει θυσία, υπάρχει κάποιος που μαζεύει τ’ αφιερώματά της. Όπου υπάρχει προσφορά υπηρεσίας, υπάρχει κάποιος που υπηρετείται…” σελ. 360 τόμος Β

After all…

“Θα μπορούσα να πεθάνω για σένα. Αλλά δεν θα μπορούσα να ζήσω για σένα…” σελ. 318 τόμος Β

Ελληνική έκδοση:
Άυν Ραντ
Κοντά στον Ουρανό
μτφ: Έρη Κανδρή
Εκδόσεις Ωκεανίδα
1997

Me, DaVinci, and his Code (part 2: Οι θεωρίες συνομωσίας και οι εχθροί τους!)

2006-05-20T10:48:00.000+03:00

Το τελευταίο χρόνο νιώθω ανίκανος να εξηγήσω ένα σωρό πράγματα στον κόσμο. Είναι απλώς παράλογα! Η οριστική διάψευση του μύθου του Ορθολογικού Ανθρώπου. Μα τι έχουν πάθει όλοι;

Πραγματικά μου φαίνεται απόλυτα παράλογος όλος αυτός ο χαμός με τον Κώδικα Ντα Βίντσι. Δεν είναι ούτε το πρώτο και σίγουρα ούτε το τελευταίο που αναφέρεται σε τέτοια θέματα. Ποιες συγκυρίες το έκαναν να γίνει το απόλυτο best seller; Και πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγεις από όλο αυτό το πανηγύρι; Απλά να μην ασχοληθείς καθόλου, όπως κάνεις και με τόσα άλλα πράγματα, ή αν ασχοληθείς να το κάνεις το ίδιο ουδέτερα με άλλα βιβλία.

Όπως εξίσου παράλογες είναι και οι οργισμένες αντιδράσεις για το βιβλίο αυτό. Όχι μόνο παραθρησκευτικές οργανώσεις αλλά και η επίσημη εκκλησία αποφάσισε να ασχοληθεί με ένα μυθιστόρημα (κάνοντάς του την καλύτερη διαφήμιση!). Δε νομίζω πως η ηλιθιότητα μπορεί να εξηγήσει όλα τούτα. Για μένα η πιο πιθανή εξήγηση για αυτές τις αντιδράσεις είναι η ανάγκη που έχει κάθε κλειστή ομάδα (θρησκεία, κοινωνία, κόμμα, οργάνωση) για αυστηρή προσήλωση και ενότητα. Αυτό επιτυγχάνεται με το να κατασκευάζουν εξωτερικούς εχθρούς. Όλοι θέλουν να τους βλάψουν, αλλά τα μέλη δεν πρέπει αν είναι ανοιχτά σε νέες ιδέες γιατί όλοι οι άλλοι είναι υστερόβουλοι κερατάδες, ανίψια του διαβόλου. Ok, ότι πείτε!

Αυτές οι θεωρίες συνωμοσίας είναι πράγματι γοητευτικές. «Είναι απίθανο το πόσο έχουμε ανάγκη το μύθο, την άλλη εξήγηση. Μας κάνει να νιώθουμε πιο έξυπνοι, διότι εμείς γνωρίζουμε την πραγματική αλήθεια και όχι αυτά που πιστεύουν οι πολλοί…» γράφει ο Νίκος Δήμου στο τελευταίο Discovery. Σωστό! Όπως επίσης ισχύει πως όλες αυτές οι θεωρίες παρουσιάζουν ένα κρυφό αλλά απλοποιημένο μοντέλο του κόσμου. Ο Alan Moore (βλέπε V for Vendetta, Watchmen, From Hell) στο ντοκιμαντέρ The Mindscape of Alan Moore (εξαιρετικό, αλλά δεν κυκλοφορεί ακόμα σε dvd, δυστυχώς) λέει πως οι συνομωσίες υπάρχουν και είναι αληθινές. Όλες μαζί. Κι ακόμα περισσότερες. Ο κόσμος είναι τόσο πολύπλοκος που είναι αστείο να πιστεύουμε πως κάποιος μπορεί να τον ελέγξει ολόκληρο, είτε αυτό είναι το Εβραϊκό Λόμπυ, οι Μπίλντερμπεργκς ή η Opus Dei.

Αυτό που κάνει τόσο πείστηκες τις θεωρίες συνομωσίας είναι το ότι είναι πολύ δύσκολο να τις αμφισβητήσεις. Σα να πρέπει να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας. Μια καλή θεωρία συνομωσίας (όπως αυτή στον Κώδικα Ντα Βίντσι) οφείλει να περιέχει αληθινά γεγονότα και γενικά παραδεκτές γενικεύσεις, οφείλει να μιλά απόλυτα και χωρίς πολλές αναλύσεις για «επιστημονικές» γνώσεις (πχ. Όλοι οι ιστορικοί θα σε διαβεβαιώσουν… ή οι ειδικοί ξέρουν καλά ότι…) και κυρίως πρέπει να περιέχει όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και επιχειρήματα (καλά – κακά είναι αδιάφορο, η ποσότητα μετράει) ώστε στο τέλος αυτός που θα τη διαβάζει να μην είναι σε θέση να τα κρίνει και να τα αμφισβητήσει όλα αυτά (ακόμα και αν μπορεί για κάποια – κλασικό ρητορικό κόλπο, ευρέως χρησιμοποιημένο στη πολιτική).

Το απελπιστικό είναι πως την ίδια μέθοδο χρησιμοποιούν και αυτοί που θέλουν να καταρρίψουν αυτές τις θεωρίες. Είδα το περιβόητο Breaking the DaVinci Code (που είχε δώρο το Discovery που λέγαμε). Τόσος φθόνος και τόση ειρωνεία από το τσούρμο των «σοβαρών επιστημόνων» του ντοκιμαντέρ πως μπορεί άραγε να εξηγηθεί; Χρησιμοποιούσαν συνεχώς ειρωνικές ερωτήσεις για το βιβλίο και τον συγγραφέα, επαναλάμβαναν τις ίδιες φράσεις για να τις εντυπώσουμε και μιλούσαν συνεχώς και αόριστα για τις απόψεις των «ειδικών». Ψάχνουν για μαλάκες; Τι σιχαμένο και παρασιτικό που είναι να βγάζεις ένα σκασμό λεφτά (σκεφτείτε πόσα βιβλία Αντι-Κώδικα κυκλοφόρησαν) εκτοξεύοντας απλώς τη χολή σου ενάντια στη δουλειά και την (εξωφρενική) επιτυχία κάποιου άλλου. Με εξόργισαν περισσότερο κι από το ίδιο βιβλίο. Φανταστείτε πως το ντοκιμαντέρ έκλεινε παροτρύνοντάς μας να διαβάσουμε τη Βίβλο για να μάθουμε την Αλήθεια (Θεέ μου, τι ακούω!).

Διότι όπως όλοι ξέρετε, οι ιστορικοί έχουν αποφανθεί πως ο Χριστός πράγματι υπήρξε (για να μην πω πως όλοι συμφωνούν και για τη Θεϊκή του φύση), πως τα γνωστικά ευαγγέλια είναι ανόητες ασυναρτησίες κάποιων φαντασμένων, ενώ αντιθέτως τα τέσσερα ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης είναι οι μόνες αδιαμφισβήτητες ιστορικές μαρτυρίες για το μεγαλύτερο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, καθώς και ότι οι επίσκοποι της συνόδου της Νίκαιας (και όλων των υπόλοιπων) δεν ήθελαν να συντρίψουν τα διασπαστικά στοιχεία στο ποίμνιο που απειλούσαν την εξουσία τους αλλά κάτω από την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος έκαναν πράξη τη Βούληση του Μεγαλοδύναμου. Καταλάβατε τώρα (ή να κάνω και κακά);

Στη φιλοσοφία υπάρχει ένα γνωσιολογικό πρόβλημα που ονομάζεται «πρόβλημα των εναλλακτικών υποθέσεων». Όταν θέλουμε να εξηγήσουμε ένα συμβάν, για παράδειγμα, κάνουμε μια υπόθεση και έπειτα ερευνούμε για το αν τα τεκμήρια επαληθεύουν ή όχι την υπόθεση αυτή. Το πρόβλημα είναι πως τα ίδια τεκμήρια μπορούν να επαληθεύουν περισσότερες υποθέσεις για το ίδιο συμβάν, κι έτσι πρέπει να επιλέξουμε. Αλλά πως; Το πρόβλημα είναι θεμελιώδες και έχει να κάνει με τον τρόπο που αποκτάμε γνώση του κόσμου, αφού ο ορθός λόγος ή λογική δεν είναι αρκετά για να διαλέξουμε μεταξύ των εναλλακτικών υποθέσεων. Σε μια πιο απλή μορφή του όμως, το πρόβλημα, είναι πιστεύω η πηγή των θεωριών συνομωσίας.

Για παράδειγμα, στο Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι, μπορούν να υπάρχουν πολλές ερμηνείες για τους λόγους που ο καλλιτέχνης τον απεικόνισε έτσι κι όχι κάπως αλλιώς και για τους υποτιθέμενους κρυμμένους συμβολισμούς. Όλες αυτές οι θεωρίες/υποθέσεις μπορούν να είναι το ίδιο συμβατές με τα τεκμήρια κι όμως μπορεί και καμία από αυτές να μην είναι σωστή (άντε να βρεις τώρα το παππού Leonardo να σου πει τι ήθελε να δείξει – αν ήθελε να δείξει τίποτα).

Προσωπικά πιστεύω πως το πιο διασκεδαστικό με τις θεωρίες συνομωσίας είναι η κατασκευή τους! Σα να φτιάχνεις ένα παζλ με απίθανους συνδυασμούς των κομματιών. Ο πιο απίθανος κερδίζει! Εμπρός λοιπόν, ΦΤΙΑΞΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑ! Μπορείς κι εσύ!!! ;-p

Me, DaVinci and his Code (part 1: Στη πρεμιέρα του Κώδικα!)

2006-05-19T21:08:00.000+03:00

«Κομφορμιστής εγώ ρε;» Αντιπαθώ τη λέξη από τότε που την άκουσα, πριν ακόμα καταλάβω τι σημαίνει. Και μάλιστα είναι πολλές οι φορές που η συγκεκριμένη αντιπάθειά μου γίνεται αιτία για τη συμπεριφορά μου. Αν και κατά βάθος ξέρω πως όσο ανόητο είναι να κάνεις κάτι επειδή το κάνουν όλοι, άλλο τόσο είναι να μην το κάνεις για τον ίδιο λόγο, δεν καταφέρνω πάντα να αντισταθώ στις αντικομφορμιστικές μου τάσεις (σπανίως δε, ούτε στις κομφορμιστικές μου!).

Γι’ αυτό το λόγο τον τελευταίο καιρό προτίμησα να ασχοληθώ με άλλα πράγματα από το να ποστάρω (για καλή σας τύχη), γιατί αν το έκανα θα ήταν σίγουρα ή για τον Κώδικα ή για τη Eurovision και το θυμό και την αηδία που μου προκαλεί όλη αυτή η παράνοια γύρω από αυτή την "άνοδο της ασημαντότητας". Όλοι μιλάνε για αυτά, δεν αντέχω να το κάνω κι εγώ (εξάλλου τι παραπάνω να πω;). Προτιμώ να ξορκίσω τους δαίμονες με το να τους αγνοήσω… (αυτό δεν πιάνει πάντα, αν όμως το πιστεύετε καλύτερα μη διαβάσετε τη – μακροσκελή - συνέχεια)

Κώδικας Ντα Βίτσι: Η ταινία! Φυσικά, ούτε όρεξη να πάω να δω την ταινία είχα, αφού δεν πίστευα πως θα ήταν τίποτα σπουδαίο (εξάλλου ήδη γνωρίζω το «μεγαλύτερο μυστικό της Ιστορίας» από το βιβλίο – το οποίο διάβασα μετά από τρομαχτικές πιέσεις… της κολλητής μου), και θα ήταν εξίσου χαζό να πάω μόνο και μόνο γιατί μου τη σπάνε οι παπαρολόγοι φονταμενταλιστές με τα ράσα (άλλο Τελευταίος Πειρασμός, κι άλλο Κώδικας Ντα Βίντσι – γαμώτο).

Όμως όταν έχεις αντίπαλο τη Μοίρα είναι σα να κανονίζεις διαρκώς χωρίς τον ξενοδόχο. Γιατί αυτή η άτιμη έστειλε τρία εισιτήρια για την πρεμιέρα του Κώδικα με sms σε δυο φιλαράκια, και εκείνοι σκέφτηκαν αμέσως εμένα για την περισσευούμενη θέση. Ε, πώς να αρνηθώ τέτοια προσφορά; Πήγα!

Και ιδού: Φτάνοντας στα Ster του Άγιου Ελευθέριου (τα οποία παρεμπιπτόντως είναι άθλια σε σχέση με άλλα multiplex, στριμωγμένα άσχημα σε ένα κακοσχεδιασμένο κτήριο) μας υποδέχτηκαν κάμερες στην είσοδο (όχι, όχι γιαγιά, δεν ήμουν εγώ!) μαζί με την κυρία Λουκά (ω, τι τύχη να τη συναντήσω από κοντά!), η οποία υποψιάζομαι πως χθες πρέπει να έκανε το γύρο των multiplex σε 2 ώρες (και να έβγαλε ένα σκασμό λεφτά) αφού όλες οι κάμερες ήταν στημένες μόνο για εκείνη. Μα τις κουράδες του μεσοδιαστήματος, δεν είμαστε στις Κάννες, τι σκατά κάνουν οι κάμερες έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες, και ποιος χέστηκε για μια απευθείας μετάδοση με το μέρος της πρεμιέρας μιας ταινίας; ΕΙΣΤΕ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΟΛΟΙ ΣΑΣ;;;; (δημοσιογράφοι και τηλεθεατές παρέα)

Φφφφφ, επιστρέφω στην ταινία… Πρέπει να ομολογήσω πως σαν γνήσιος αμερικανοθρεμένος στο σινεμά και χωρίς καμία (σοβαρή) αλλεργία στις ταινίες ποπκόρν προσωπικά την απόλαυσα την ταινία. Είναι πολύ καλύτερη (ή να πούμε ενδιαφέρουσα) από πολλές άλλες της κατηγορίας της. Και είναι μια άξια μεταφορά ενός βιβλίου που έπρεπε από την αρχή να γίνει ταινία και να μη με ταλαιπωρήσει με τις 700 και βάλε σελίδες του. Αν σας αρέσουν οι ταινίες συνωμοσίας, οι γρίφοι, τα κρυμμένα στοιχεία που δεν τα προσέχεις με την πρώτη (εκτός αν έχεις διαβάσει το βιβλίο), τότε θα σας αρέσει και αυτή. Επίσης είναι πανέμορφη η περιήγηση στις αυθεντικές τοποθεσίες του βιβλίου (ιδιαίτερα στο Λούβρο που το βράδυ είναι σκέτη μαγεία) καθώς και μερικά ιστορικά φλασμπάκ με χρώματα αναγεννησιακών πινάκων.

Το κακό, τόσο με το βιβλίο, όσο και με την ταινία είναι πως είναι τόσο ενδιαφέρον όσο η διήγηση των κινήσεων των πιονιών από μια παρτίδα σκάκι. Δεν υπάρχει η σκέψη, δεν υπάρχει η ψυχολογία των παιχτών. Βλέπεις μόνο το αποτέλεσμα. Όμως κατά τη γνώμη μου πως δεν είναι αυτό το πιο ενδιαφέρον μέρος της παρτίδας.

Κρίμα που οι περισσότεροι μέσα στην αίθουσα (και οι φίλοι μου) ήταν τόσο επηρεασμένοι από τον κακό χαμό στα μέσα, που απλά δυσανασχετούσαν και προσπαθούσαν να κρίνουν τα εξωφρενικά συμπεράσματα της συνωμοσίας, χάνοντας την ουσία. Δεν ήρθαν να δουν την ταινία για να μάθουν το μεγαλύτερο μυστικό της Ιστορίας (ή μήπως γι’ αυτό ήρθαν;), αλλά να απολαύσουν το σενάριο, τη σκηνοθεσία, τους πρωταγωνιστές – αχ αυτή η Τοτού! – αν τους αρέσει βέβαια. Φοβάμαι πως και οι περισσότεροι κριτικοί θα πέσουν στην ίδια παγίδα (αν κρίνω από τις αντιδράσεις στις Κάννες) κρίνοντας την ταινία με βάση τον πανικό γύρω από αυτήν.

Κρίμα, αλλά και μεγάλη μου σκασίλα! ;-)

[End of part 1]
(Στο επόμενο επεισόδιο: Οι θεωρίες συνομωσίας και οι εχθροί τους – Μην το χάσετε!!!)

Η απόλυτη εθνική ψύχωση...

2006-05-19T11:04:00.000+03:00

Εδώ και πολύ καιρό ένα γεγονός κυριαρχεί στις συζητήσεις στα κανάλια, στις παρέες, ακόμα και στη βουλή! Δεν είναι τίποτε άλλο από τη eurovision. Τι θέση θα πάρουμε, αν μας δίνουν φαβορί, τι θα φορέσει η Άννα, τι θα πει ο Σάκης, τι θα κάνει επί σκηνής, τι θα περιλαμβάνει το σκηνικό. Λες και είναι η υπέρτατη εθνική υπόθεση. Ένας διαγωνισμός που δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα πανηγυράκι. Ένα πανηγυράκι στο οποίο δόθηκε υπερβολική σημασία.

Όπως είχα γράψει και πέρυσι ο διαγωνισμός αυτός έχει στηθεί πάνω σε μια σωστή βάση. Την ιδέα της ανάδειξης των τοπικών μουσικών ιδιαιτεροτήτων, της μουσικής παιδείας κάθε χώρας, της διαφορετικότητας που υπάρχει στην Ευρώπη και ταυτόχρονα να αποτελέσει ένα μέσο συναδέλφωσης των λαών της ηπείρου. Όμως δεν έχουμε τίποτα παραπάνω από έναν διαγωνισμό τραγουδιών με αγγλικό στίχο, διαγωνισμό για το ποιος θα κάνει το μεγαλύτερο νταβαντούρι πάνω στη σκηνή. Ακούς 20-30 τραγούδια πανομοιότυπα, με μια τυπική διάρκεια 3 λεπτών, λες και βλέπεις διαφημίσεις. Άσε που μετά τη μέση κάθε κομματιού επιβάλλεται να κόβεται λόγω της μονοτονίας.

Το χειρότερο όμως είναι ότι το έχουμε δει και καλά ως εθνική υπόθεση. Ότι αν πάρουμε την πρωτιά κάτι θα γίνει. Θα ανεβούμε επίπεδο, θα αποδείξουμε ότι είμαστε καλύτεροι. Ότι θα αλλάξει η ζωής μας προς το καλύτερο. Βλέπεις απίστευτες ώρες να σπαταλιούνται με μόνο θέμα συζήτησης ένα φόρεμα. Βλέπεις να επέρχεται εθνικός διχασμός για το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει τη χώρα. Για το τι θα πουν οι παρουσιαστές της «μεγάλης βραδιάς».

Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε με αυτό το διαγωνισμό είναι να σταματήσουμε να συμμετέχουμε και να σταματήσουμε να ασχολούμαστε. Τότε θα ησυχάσουμε από το πανηγυράκι…

Από την γειτονιά του κόσμου

2006-05-17T10:29:00.000+03:00

Είχα την πρώτη μου επαφή με τους υπολογιστές όταν πήγαινα στη β’ γυμνασίου. Τη χρονιά ’97-’98, αν υπολογίζω σωστά. Αυτό έγινε στο σχολείο, καθώς δεν είχα αγοράσει ακόμα προσωπικό υπολογιστή. Βέβαια με μια καθηγήτρια που ήταν όλο «μη και μη» καταλαβαίνετε ότι ήταν τραυματική. Καλά-καλά έπρεπε να ρωτήσουμε για να ακουμπήσουμε το ποντίκι ή το πληκτρολόγιο. Για ίντερνετ ούτε λόγος (αργότερα στο Λύκειο είχαμε ίντερνετ). Πήγα κι εγώ που λέτε σε μια σχολή υπολογιστών, όπου έκατσα κοντά 3 χρόνια. Εκεί πρωτομπήκα και στον κόσμο του διαδικτύου. Θυμάμαι τότε και αργότερα από τον δικό μου υπολογιστή στο σπίτι ήθελα να επικοινωνήσω με άτομα που βρίσκονταν μακριά. Μέσα από τα chat, κυρίως, μίλησα με άτομα από ολόκληρη την Ελλάδα (όσο μπορώ να είμαι σίγουρος λόγω της ανωνυμίας). Αλλά δε μου έφτανε αυτό. Έμπαινα σε ξένα δωμάτια συζητήσεων για να δω τι λένε οι ξένοι. Άτομα από την Αγγλία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τις Η.Π.Α., τον Καναδά, τη Λατινική Αμερική την Τουρκία και το Πακιστάν (!), πέρασαν από την οθόνη του υπολογιστή. Μέχρι τη μακρινή Αδελαΐδα έφτασα κάποια στιγμή. Τότε ήταν που σταμάτησα να ασχολούμαι με αυτό το είδος επικοινωνίας (3-4 χρόνια πριν), καθώς ένιωθα πλέον ότι μίλησα με το πιο μακρινό μέρος που μπορούσα. Βέβαια πάντα ήθελα να ταξιδέψω σε όλα αυτά τα μέρη (κυρίως όσον αφορά το εξωτερικό, γιατί στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας που αναφέρω παρακάτω έχω ήδη ταξιδέψει) και αναλωνόμουν σε ψηφιακές διαδρομές στα μακρινά μέρη. Τώρα μέσα από το blog και ειδικότερα μέσα από το sitemeter, που δείχνει στοιχεία για την επισκεψιμότητα, κάθε φορά πάω στη σελίδα που σε πληροφορεί για την περιοχή από την οποία προέρχεται αυτός που κάνει «κλικ» σε αυτά που γράφεις. Δε γνωρίζω την αξιοπιστία όλων αυτών των στατιστικών, αλλά μου αρέσει να ξέρω ότι επικοινωνείς έστω και έμμεσα με άτομα από την άλλη άκρη του κόσμου. Δυστυχώς δεν ξέρω πόσοι από αυτούς τους «ξένους» καταλαβαίνουν ελληνικά, για αυτό θα μου άρεσε αν έβλεπα σχόλια από κάποιους με το μέρος τους δίπλα.

Η παρακάτω λίστα είναι ένα δείγμα από τις τοποθεσίες αυτών που συνδέονται στο “words attack”.

Από την Ελλάδα:

Αθήνα (η μερίδα του λέοντος)
Θεσσαλονίκη
Πάτρα (εγώ κι ένας άλλος)
Ηράκλειο
Βόλος
Ιωάννινα
Κέρκυρα (τα πατριωτάκια)
Λάρισα
Ξάνθη
Κομοτηνή
Ν. Έβρος
Ζάκυνθος
Άρτα
Κόρινθος
Βέροια
Λακωνία

Από το εξωτερικό:

Κύπρος
Αγγλία (Λονδίνο, Λιντς, Μάντσεστερ, Λίβερπουλ)
Η.Π.Α. (μάλιστα έχουμε και από Τέξας. Κανένας Μπους θα μας διαβάζει!!!)
Καναδάς
Γαλλία
Ιταλία (γράφει μεταξύ άλλων για μια περιοχή που την ονομάζει “Torre del Greco – Campania” στην νότια Ιταλία αν δεν κάνω λάθος. Το «torre» σημαίνει πύργος)
Ισραήλ
Γερμανία
Τουρκία
Ισπανία (από Καταλωνία, φαντάζομαι οπαδός της Μπαρτσα!)
Σουηδία
Νορβηγία (κάνας γνωστός του Σόλιντ θα είναι)
Βραζιλία
Πακιστάν! (Ο Μπιν Λάντεν να είναι άραγε;)
Ιαπωνία (καλά σίγουρα δεν καταλάβαιναν γρι όσοι μπήκαν από εκεί)
Βέλγιο

Υ.Γ.: τώρα που έγραφα για το εξωτερικό, θυμήθηκα που στο δημοτικό (5^η-6^η τάξη) στο μάθημα των αγγλικών μας έλεγαν να αλληλογραφήσουμε αν θέλαμε με άτομα από το εξωτερικό. Εγώ είχα στείλει σε μια γαλλίδα, αλλά ποτέ δεν απάντησε. Μάλλον, αν είχε λάβει το γράμμα, τα αγγλικά μου θα ήταν τόσο καλά που δε θα κατάλαβε τίποτα (τότε γιατί τώρα τι το έχουμε ολόκληρο lower!).

Οι παράπλευρες ωφέλειες του αντικαπιταλισμού

2006-05-07T16:51:00.000+03:00

Τις προηγούμενες ημέρες στην Αθήνα χτυπούσε η καρδιά του αντικαπιταλισμού και τις αντιπαγκοσμιοποίησης (ή καλύτερα alterglobalization). Το 4ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, τώρα και στην πόλη μας! Δυστυχώς εγώ είμαι εκτός από την όλη φάση (και δεν είχα και καμία όρεξη να γίνω εντός), κι έτσι δεν έχω να σας πω πολλά για αυτό καθ’ αυτό το θέμα, μόνο για τις παράπλευρες συνέπειές του.

Από τις 7:00 το πρωί όλα τα κανάλια φρόντισαν να διαδώσουν «τον πανικό του μπάτσου» από τις ενημερωτικές (χμ) εκπομπές τους για τα όσα θα λάμβαναν χώρα στο κέντρο της Αθήνας στη μεγάλη πορεία του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ. Κάθε φορά σε παρόμοιες περιπτώσεις σκέφτομαι τον Πάνο Σόμπολο – που πολλοί τον ζηλεύουν και τον κοπιάρουν – ο οποίος καλύτερα από τον κάθε εκπρόσωπο τύπου της αστυνομίας (κι αυτό αν το πιστεύεται το λέω χωρίς ίχνος κακίας ή ειρωνείας) φροντίζει να μεταφέρει τις αγωνίες του μέσου αστυνομικού στο ευρύτερο κοινό με εξαιρετικό τρόπο. Μόνο που δεν ξέρω γιατί το κοινό θα πρέπει να έχει τις ίδιες ανησυχίες…

Η οδός βασιλίσσης Σοφίας αλά Vanilla Sky!

Το θέμα είναι πως τα παλικάρια κάνανε πολύ καλά τη δουλειά τους κι έτσι όταν κατέβηκα εγώ στο κέντρο (γύρω στις 4) βρήκα μια έρημη πόλη στα πόδια μου, έτοιμη να μου χαρίσει τη ομορφιά της, που σπάνια μπορεί κανείς να τη θαυμάσει με τόσο άμεσο τρόπο. Όχι μόνο δεν υπήρχαν αγανακτισμένοι οδηγοί στους γύρω δρόμους αλλά ούτε καν πεζοί (ελάχιστοι σαν και του λόγου μου μόνο) έστω κι αν τα περισσότερα καταστήματα στους γύρω δρόμους ήταν ανοιχτά ακόμα.

Αν δεν το έχετε ζήσει δεν μπορείτε να φανταστείτε την ηδονή ενός ανθρώπου που λατρεύει την πόλη αλλά ταλαιπωρείται καθημερινά από την κίνηση, να περπατά αμέριμνος στη μέση της Πανεπιστημίου και της Βασιλίσσης Σοφίας, στην καρδιά της Αθήνας!

Η απόλυτη ηδονή!

Καθώς η ώρα περνούσε, κόσμος άρχισε να γεμίζει τους δρόμους, κόσμος όχι συνηθισμένος, αλλά με παράξενα χρώματα, κι άγνωστους ήχους. Η πορεία είχε τελειώσει κι εκείνοι επέστρεφαν στη βάση τους. Τουρίστες, μα όχι σαν τουρίστες, ήθελες να πιάσεις την κουβέντα με καθέναν από αυτούς (ε, σχεδόν), να τους γνωρίσεις όλους! Τουρίστες που έκαναν εσένα να αισθάνεσαι τουρίστας!

Τελικά νομίζω πως το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, πέρα και πάνω από όλα τ’ άλλα, είναι μια από τις καλύτερες μορφές εναλλακτικού τουρισμού. Συνδυασμός «συνειδητοποίησης», αντίστασης με ταξίδι, δωρεάν συναυλίες, διασκέδαση. Άσε που αδειάζει όλη η πόλη και μπορείς να την απολαύσεις καλύτερα κι τους ίδιους τους κατοίκους της! Υπέροχο!

Η κυρία της φωτογραφίας πρωπορευόταν της πορείας των

μπλοκ της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (τα κομμουνιστικά

κόμματα που μισούν το ΚΚΕ) με μια σημαία (από ότι κατάλαβα)

από τις παλιές δόξες του ΠΑΣΟΚ με το σύνθημα "Αφοπλισμός,

Ειρήνη, Κοινωνική Δικαιοσύνη"!!!! Cult!

Φρίκαρα όταν είδα δυο μαλακισμένα αναρχοφρικιά (του κώλου αναρχικοί δηλαδή) να προσπαθούν να σπάσουν ένα μικρό φεγγίτη σε μια τράπεζα που δεν τον είχαν καλύψει με λαμαρίνες όπως όλη την υπόλοιπη πρόσοψη. Τι είδους φρικτός εθισμός είναι αυτός; Και γιατί όλοι οι υπόλοιποι καθόμασταν και κοιτάζαμε σα χάνοι;

Ο δρόμος προς το Σύνταγμα! (ούτε μακέτα να ήταν!)

Αργότερα το βράδυ, κατεβαίνοντας την Ερμού με την κοπέλα μου, προσπαθούσαμε να ανακαλύψουμε τη λογική που έκανε τα συγκεκριμένα φρικιά να έχουν κάνει διακρίσεις στο ποιες βιτρίνες είχαν σπάσει στα διάβα τους. Στην αρχή έμοιαζε εύκολο. Πολυεθνικές. Μα μετά από λίγο ήταν αδύνατο να συλλάβουμε το υπερβατικό τους σχέδιο. Γιατί κάποιες πολυεθνικές κι όχι άλλες; Τι ξέρουν παραπάνω άραγε; Οπ, αυτό δεν είναι πολυεθνική! Άρα ποια σκοτεινή συνομωσία να συνδέει όλα αυτά; Σκατά, τι να καταλάβει το φτωχό μου μυαλό!

Και του χρόνου!!!

12+1 συμβουλές

2006-05-02T16:23:00.000+03:00

Ένα καλοκαίρι μας χωρίζει από τις δημοτικο-νομαρχιακές εκλογές, ενώ και οι βουλευτικές δεν είναι μακριά. Για αυτό σαν “words attack” νιώθουμε την ευθύνη του να βοηθήσουμε όσους επίδοξους πολιτικούς ετοιμάζονται για τη «μάχη» των εκλογών, αλλά και όσους έχουν φιλοδοξίες να γίνουν κάποτε πολιτικοί. Έτσι παρακάτω θα βρείτε μερικές συμβουλές το τι μπορεί να κάνει κάποιος για να επιτύχει σε αυτόν τον χώρο:

Το άλφα και το ωμέγα ενός πολιτικού είναι το κουστούμι. Κουστούμι που συνοδεύεται πάντα από άσπρο πουκάμισο και γραβάτα. Η γραβάτα είναι είτε στα χρώματα του κόμματος, είτε κόκκινη με εκείνες τις ρίγες (μικρές ή μεγάλες) που έρχονται διαγώνια.
Το χαμόγελο ξεκινάει από το ένα αυτί και καταλήγει στο άλλο. Επιβάλλεται να χαμογελάς πάντοτε (Κάτι σαν τον Μπερλουσκόνι φαντασθείτε).
Τα χέρια πρέπει να είναι καθαρά και μαλακά έτσι ώστε να αφήνουν ευχάριστη αίσθηση σε αυτόν που σας χαιρετάει (συνίσταται η καθημερινή χρήση κρέμας).
Χαιρετά τους πάντες, γνωστούς και άγνωστους, πολιτικούς και μη, μικρούς και μεγάλους. Και φυσικά πρέπει να είναι πάντα αγαπητούς με τον κλήρο. Η υποψία και μόνο ότι μπορεί να μην είναι και τόσο ένθεος (και υπέρμαχος της υποχρεωτικής αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, μη τον αφορίσει και ο Χριστόδουλος) θα τον οδηγήσει στην ήττα. Συμμετοχή σε θρησκευτικές εκδηλώσεις, σε λιτανείες πάντα να ακολουθεί τις εικόνες και τους παπάδες κτλ.
Οπωσδήποτε πρέπει να γίνει κυνηγός μικροφώνων. Τι εννοώ; Όπου πετύχει μικρόφωνο να στήνεται για να πει όχι δύο λόγια, αλλά όσο περισσότερα μπορέσει. Και για να μην πηγαίνει τσάμπα στις διάφορες εκδηλώσεις θα πρέπει να έχει φροντίσει έτσι ώστε να υπάρχουν αρκετά μικρόφωνα στον χώρο.
Το ποδόσφαιρο είναι το άθλημα με το οποίο ασχολούνται οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο. Έτσι ένας πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του θα πρέπει να ασχολείται με κάποια ομάδα. Ξέρετε τώρα, να πηγαίνει συνεχώς στο γήπεδο, να παρίσταται σε αθλητικές εκπομπές (όπως ο Καραμανλής), ακόμα καλύτερα αν είναι και διοικητικός παράγοντας. Εντάξει δεν είπα να γίνει και σαν τον Μπερλουσκόνι, μια απλή θεσούλα αρκεί.
Το κυριότερο όμως όλων είναι στους λόγους του. Λέει πάντα πολλά χωρίς ποτέ να λέει τίποτα.
Φυσικά για οποιοδήποτε πρόβλημα υπάρχει, η ευθύνη βαραίνει τους προηγούμενους. Και οποιαδήποτε επιτυχία την πιστώνεται πάντα ο ίδιος.
Όπως επίσης κανόνας είναι ότι δεν υπάρχει διαβεβαίωση ότι κάτι θα γίνει άμεσα (σε χρόνο που είναι κοντά στο παρόν). Τα πάντα ΘΑ γίνουν κάποια στιγμή στο μέλλον, και όπως είπα και παραπάνω, αν δεν γίνονται τώρα θα ευθύνονται οι προηγούμενοι.
Ξέχασα επίσης ότι ένας καλός πολιτικός ξεχνάει την έννοια της οικογενειακής γιορτής. Πάσχα, Χριστούγεννα, δεκαπενταύγουστο, Εθνικές εορτές οφείλει να οργώνει την Ελλάδα. Εγκαταστάσεις του στρατού ξηράς, της αεροπορίας και του ναυτικού (όπως φρεγάτες), νοσοκομεία,, μοναστήρια, αλλά και χωριά απομακρυσμένα (που τα θυμούνται πάντα αυτές τις 1-2 ημέρες των εορτών).
Αν βέβαια έχεις την τύχη να κληρονομήσεις και ένα βαρύ όνομα με μερικές γενεές πολιτικών από πίσω (πως το λένε στις διαφημίσεις, «ο παππούς μου έψηνε ψωμιά 50 χρόνια πριν σε αυτόν εδώ το φούρνο»), τότε δε χρειάζεται να κάνεις και πολλά. Απλώς περιμένεις να έρθει η σειρά σου για τη διαδοχή.
Αν από την άλλη δεν έχεις το κοκαλάκι της νυχτερίδας και δε σε ξέρει κανένας, τότε πρέπει να ξεκινήσεις από τα χαμηλά. Τι εννοώ; Από το σχολείο ακόμα εγγράφεσαι σε νεολαία κόμματος εξουσίας (γιατί αν πας στα άλλα κλάφτα χαράλαμπε που λένε!). Στη συνέχεια περνάς στο πανεπιστήμιο όπου με τους ομοίους σου δίνεις αγώνα για τα ιδανικά του σχήματος που συμμετέχεις. Ιδανικά όπως το που θα γίνει το επόμενο πάρτυ, που θα γίνει η επόμενη εκδρομή (Μύκονο για το καλοκαίρι, σε κάποιο χιονοδρομικό για το χειμώνα). Όταν ο αγώνας σου μέσα από το χώρο του πανεπιστημίου αποφέρει καρπούς, δηλαδή αρκετούς ψήφους στις εκλογές, τότε πας όλος καμάρι στα γραφεία των μεγαλύτερων για να σε έχουν στα υπόψη τους όταν θα κάνουν την επόμενη ανανέωση των ψηφοδελτίων. Τότε ξεκινάμε πάλι από την αρχή.
Πρόγραμμα δεν πολυχρειάζεται να έχεις. Πιο χρήσιμο θα σου ήταν μια ακολουθία από συμβούλους, image makers κτλ.

Νοσταλγία

2006-04-27T13:19:00.000+03:00

Χθες το βράδυ γύρισα στην Πάτρα. Γύρισα με το ίδιο μελαγχολικό συναίσθημα που είχα όταν έκανα την ίδια διαδρομή το περασμένο καλοκαίρι. Βέβαια χθες ήταν ενισχυμένο και από το μουντό καιρό. Αυτό όμως δεν αλλάζει το ότι με το που πατάω το πόδι μου στην Πάτρα νοσταλγώ την Κέρκυρα. Με το που στρίβω στη «Γούναρη» για να πάρω το δρόμο προς το σπίτι, σκέφτομαι να κάνω αναστροφή και να γυρίσω πίσω.

Ολόκληρο το νησί της Κέρκυρας νιώθω να με καλεί. Η πόλη με τα σπίτια της, οι άνθρωποι με τη χαρακτηριστική τραγουδιστή ομιλία. Το πράσινο που πνίγει απ’ άκρη σε άκρη το νησί. Οι μυρωδιές της, που θα τις αναγνώριζα ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλες. Ακόμα και τα ζώα, λες και βρίσκονται σε κάποιο ιδιαίτερο μέρος, μου φαίνονται διαφορετικά. Οι ήχοι των χελιδονιών και των περιστεριών ακούγονται στα αυτιά εντελώς διαφορετικοί από τους αντίστοιχους σε άλλα μέρη. Η υγρασία της είναι κάτι που μου λείπει αν και είμαι 5-6 ώρες μακριά. Αυτό το μείγμα Κερκυραίων και επισκεπτών από την Ελλάδα, την Ιταλία, την Αγγλία, τη Γερμανία και από τον υπόλοιπο κόσμο, που ενισχύει τον κοσμοπολίτικο του χαρακτήρα της.

Και ξεκινάω να μετράω το χρόνο ανάποδα. Το χρόνο μέχρι να έρθει ο Ιούλιος και να ξαναφύγω. Να έρθει η ημέρα που θα βολτάρω στην παλιά και στη νέα πόλη. Που θα ξαναπιώ τον καφέ μου στους πεζόδρομους της πόλης. Να χαθώ ανάμεσα στους ντόπιους και στους ξένους επισκέπτες. Να ξαναεπισκεφτώ τα χωριουδάκια και τις παραλίες.

Είχα συμβιβαστεί με το να πηγαίνω μόνο τρεις φορές το χρόνο, όμως τώρα έχω αρχίσει να σκέφτομαι το ενδεχόμενο και πιο συχνών διήμερων και τριήμερων για να παίρνω μερικές δόσεις από το ιδιαίτερο που αποπνέει αυτό το νησί στη άκρη της Ελλάδας.

Το λεξικό του σκεπτικιστή

2006-04-27T09:45:00.000+03:00

Δεν μπορώ να πιστέψω πως μου είχε ξεφύγει τόσο καιρό...

Κι έχω ακούσει τόσες μαλακίες από πανεπιστημιακά μορφωμένους ηλίθιους που διαρκώς καταφέρνουν να βρίσκουν νέους τρόπους να με αποστομώνουν (τι να απαντήσεις στη βλακεία;)...

Λοιπόν μια πολύ καλή απάντηση (κυρίως γιατί βρίσκεις ότι χρειάζεσαι συγκεντρωμένο) σε όλους αυτούς τους παπαρολόγους, ψευτοεπιστημονίζοντες, συνομωσιολόγους, εγώ-ξέρω-αυτά-που-σου-κρύβουν, αμπελοφιλοσοφούντες σκατομαλάκες είναι το http://www.skepdic.gr/

Όχι θα πείσετε κανένα δηλαδή - δεν υπάρχει σωτηρία με δαύτους, αλλά να μη τη βγαίνουν κι αποπάνω!

Αν δεν το ξέρατε, σπεύσατε... Αν το ξέρατε, γιατί δεν μου το λέγατε τόσο καιρό, ε;

Μερικά άσχετα (από την Κέρκυρα)

2006-04-25T00:09:00.000+03:00

Το «words attack» έχει μετακομίσει, κατά το ήμισυ, και δε θα μπορούσε παρά να έχει πάει ως την Κέρκυρα αυτές τις μέρες. Είπα και εγώ να γράψω μερικά άσχετα για πράγματα που πέσανε στην αντίληψή μου, όπως μου έρχονταν:

Άσχετο 1:

Μα καλά ρε μεγάλε που πας με τη τζιπαρόνα σου; Να δω που θα βρεις να το παρκάρεις αυτό το θηρίο. Έχει και τους τεράστιους χώρους η πόλη της Κέρκυρας και όλο και περισσότεροι έρχονται με το νέο τους θηριωδών διαστάσεων απόκτημα. Είναι από αυτά που αγοράζουν πολλοί τώρα τελευταία για να δείξουν το πόσο έχουν ανέβει κοινωνική τάξη (άλλο αν τα έχουν πάρει με δόσεις και κινδυνεύουν να τα χάσουν). Τετράτροχα που θα δουν χώμα πάνω τους μόνο όταν ο καιρός φέρνει το σύννεφο σκόνης από τη Βόρεια Αφρική. Και τα βλέπεις τώρα να αγκομαχούν στους στενούς δρόμους της πόλης, φωνάζοντας σε έναν ιδιοκτήτη μπας και τα ακούσει και καταλάβει τη βλακεία του. Μίλησα για τζιπ και θυμήθηκα εκείνα τα δύο που έχει το γεωλογικό στο πάρκιν. Έχουν φάει στην κυριολεξία κάθε κακοτράχαλο δρομάκι της Ελλάδας και αποτελούν τον ορισμό των αυτοκινήτων της κατηγορίας. Βέβαια τελευταία έμαθα μετά λύπης μου ότι αγοράστηκε καινούριο και υποθέτω ότι το ένα που λείπει εδώ και καιρό μάλλον αποσύρθηκε. Αλλά τι λέω τώρα αυτά αποτελούν εξαίρεση. Τα τζιπ που βγαίνουν στην αγορά τώρα και τα θαυμάζουμε στους δρόμους είναι το νέο αυτοκίνητο πόλης!!!

Άσχετο 2:

Μ. Παρασκευής και οι επιτάφιοι αρκετοί. Από νωρίς το μεσημέρι οι μουσικοί συγκεντρώνονται και ετοιμάζονται για τη σειρά επιταφίων μέχρι το βράδυ. Πιο νωρίς από όλους βλέπεις τους νέους, την καινούρια φουρνιά που ψαρωμένοι ακόμα έχουν πάει αρκετά πριν την ώρα τους. Όταν τους είδα θυμήθηκα ένα περιστατικό στην Κέρκυρα την πρώτη φορά που είχα βγει με την «παλιά» για όσους ξέρουν. Παρότι είχα ξεκινήσει τα μαθήματα μουσικής από αρκετά μικρός δεν είχα βγει τότε γιατί έφυγα για την Πάτρα. Εκεί μετά από κάποια χρόνια βρέθηκα στη δημοτική φιλαρμονική και άρχισα να βγαίνω σε παρελάσεις, λιτανείες, καρναβάλι ξέρετε τώρα. Ένα καλοκαίρι που πήγα στην Κέρκυρα ξαναβρέθηκα εκεί όπου πρωτοέμαθα και χωρίς να το πολυκαταλάβω συμμετείχα σε λιτανεία που γίνεται το καλοκαίρι (11 Αυγούστου). Έχοντας ήδη σχετική εμπειρία δεν εμφανίστηκα με το γνωστό ψάρωμα τον νέων. Όμως εκεί πλέον δεν ήξερα κανέναν μετά από τόσα χρόνια και η εμφάνιση μιας νέας φάτσας με γυαλιά ηλίου και άνετο τρόπο δεν συμβάδιζε. Και με ρωτάει μια που δε με είχε ξαναδεί: «πρώτη φορά βγαίνεις;», «ναι» της λέω. «Και είσαι τόσο ξεψαρωμένος με γυαλιά!» (δε θυμάμαι πως το είπε ακριβώς…) αυτό με κάποιο θαυμασμό. Δεν της είπα τίποτα για άλλη φιλαρμονική γιατί μου άρεσε που την άφησα με την απορία. Σίγουρα θα θυμόταν τον εαυτό της να είναι γεμάτη με άγχος σαν το ψάρι!

Άσχετο 3:

Κάθε χρόνο όλο και κάποιος κυβερνητικός θα επισκεφτεί το νησί. Και βλέπεις στα κανάλια ειδήσεις για συμβούλια που γίνονται με τον υφυπουργό (ήρθαν κι άλλοι, αλλά τουλάχιστον αυτοί δεν υποκρίθηκαν σε τέτοια συμβούλια) να ακούει τους τοπικούς πολιτικούς να λένε για προβλήματα (και να γράφει για αυτά) και άλλα τέτοια. Μα γιατί δεν αφήνετε τον άνθρωπο ήσυχο; Αφού για διακοπές ήρθε εδώ, τι τον ζαλίζετε τέτοιες ώρες; Πως και πως θα περίμενε να περάσει το τυπικό που στήνετε κάθε φορά μόνο και μόνο για να δείξει ότι άκουσε τα προβλήματα της τοπικής κοινωνίας. Και κάθε φορά ακούς δηλώσεις του στυλ «ναι μιλήσαμε και μάθαμε τα προβλήματα της περιοχής και θα επιληφθούμε» ή «έχουν μπει σε ένα δρόμο» και τέτοια. Και δε μας λες, έπρεπε να έρθει Πάσχα (τα ίδια συμβαίνουν και το δεκαπενταύγουστο) για να πατήσεις το πόδι σου στην Κέρκυρα; Μια καθημερινή, χωρίς κάμερες δηλώσεις και λοιπές φανφάρες, δε μπορούσες να έρθεις;

Άσχετο 4:

Δεν ξέρω για άλλα μέρη, αλλά εδώ στους επιταφίους είθισται να βγαίνουν κοριτσάκια και αγοράκια με λουλούδια σε καλαθάκια. Ε λοιπόν παρατηρείτε το φαινόμενο να προχωρούν κανονικά τα παιδάκια και δίπλα τους να βλέπεις και μπαμπάδες, μανάδες, γιαγιάδες που ακολουθούν τα βλαστάρια τους. Με μια κάμερα στο χέρι πάντα οι χαζομπαμπάδες για να αποθανατίσουν τη στιγμή. Ουσιαστικά δηλαδή είναι σαν να περνούν και αυτοί μαζί με τον επιτάφιο. Και μετά λένε κιόλας ότι τα παιδάκια θέλανε να βγουν και ότι αυτοί δεν τα πιέσανε καθόλου! Οι περισσότεροι βέβαια τα ίδια θα έκαναν (ειδικά από τους χαζομπαμπάδες).

Άσχετο 5:

Εδώ και πολύ καιρό η συμπεριφορά όλων όταν βολτάρουν στο «λιστόν» (το δρόμο με τις καμάρες στη σπιανάδα, που είναι και οι καφετέριες) έχει αλλάξει. Πλέον κοιτούν όλοι ψηλά. Ψάχνουν να βρουν το σπίτι. Το σπίτι όπου κατοικεί ο Τόλης με την Άτζελα. Έτσι και το βράδυ του Μ. Σαββάτου έβλεπες χέρια να δείχνουν προς τα διάσημα παράθυρα. Άκουγες «νάτος εκεί είναι» κάθε στιγμή που η φιγούρα του διακρινόταν στο παράθυρο, ή «να, είναι και το παιδάκι του μαζί». Και παρόλο που τον έβλεπαν μια φορά περίμεναν να ξαναβγεί για να τον θαυμάσουν. Εντάξει ρε παιδιά δεν έγινε και τίποτα που είδατε τον Βοσκόπουλο να βγαίνει στο παράθυρο του σπιτιού του. Ένας άνθρωπος είναι κι αυτός, σαν όλους τους άλλους που τόσα χρόνια στέκονταν στα δικά τους παράθυρα. Ποτέ όμως δεν είδα κάποιον να δείχνει προς αυτούς. Και τώρα που τα γράφω αυτά θυμήθηκα και το άλλο: έρχεται η αδερφή μου με την ξαδέρφη μου και μου λένε ότι είδαν τη μάνα κάποιας που είναι σε reality. «Μεγάλη προσωπικότητα» δε λέω. Ρε, μην τρελαίνεστε.

Το Διδυμότειχο Μπλουζ και της Παιδείας το Requiem

2006-04-18T10:52:00.000+03:00

Η εξοχική τοποθεσία του νέου ΤΕΙ

Ο παρουσιαστής του δελτίου της ΕΤ3 περίχαρα το ανακοίνωσε κι ο δημοσιογράφος που έκανε το ρεπορτάζ στη περιοχή δύσκολα κατάφερε να συγκρατηθεί: επιτέλους το Διδυμότειχο θα αποκτήσει ΤΕΙ Νοσηλευτικής!!!

Όπως μας είπε, επρόκειτο για ένα ρουσφέτι – εεε, δίκαιο αίτημα ήθελα να πω – των κατοίκων και των τοπικών αρχόντων της περιοχής που εκκρεμούσε πάνω από δέκα (10!) χρόνια. Να αγιάσουν τ’ αποθαμένα της Νέας Διακυβέρνησης και της υπουργού Παιδείας που ήρθε να βάλει τάξη στο μπουρδέλο της εκπαίδευσης δηλαδή! Να ξεκινήσουν ήδη την κατασκευή της προτομής της για την κεντρική πλατεία.

Το ρεπορτάζ συνέχιζε με ενθουσιώδεις δηλώσεις των κατοίκων για την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη που συνεπάγεται το ΤΕΙ για την περιοχή. «Ότι γίνεται για την περιοχή καλό είναι παλικάρι μου» δήλωσε ο κυρ Παναγής από το καφενείο. Τι να πει ο άνθρωπος δηλαδή; Πιο διαφωτιστικό ήταν το βλέμμα του δημάρχου/προέδρου/κάτι τέτοιο της περιοχής που θύμιζε τον Σκρούτζ όταν αναβοσβήνει το δολάριο στα μάτια του (διαβάστε την είδηση από εδώ και θα καταλάβετε)! 5 ή 6 φορές άκουσα να γίνεται αναφορά στην οικονομική ανάπτυξη για την περιοχή, άρα να τους αμφισβητήσω δε μπορώ. Δυσκολεύομαι να θυμηθώ αν άκουσα τη λέξη εκπαίδευση αλλά who cares!

Η ομάδα του words attack όμως (που έχει μάτια και αυτιά παντού και μαθαίνει τα πάντα!) δεν έμεινε εκεί. Σας αποκαλύπτει αποκλειστικά τα πρώτα σχέδια των κατοίκων για την υποδοχή του επερχόμενου κοπαδιού των φοιτητών:
- Η κυρά Τασούλα του Μανώλη, θα κάνει αίτηση για επιδότηση ώστε να ανακατασκευάσει την παλιά κτηνοτροφική της μονάδα, που έχει κλείσει εδώ και τέσσερα χρόνια, μετατρέποντάς την σε σύγχρονη φοιτητική εστία με ευρύχωρες καμαρούλες μια σταλιά 2 επί 3, ένα μπάνιο ανά 43 άτομα και ηλεκτρικό ρεύμα (μέχρι και 6 ώρες την ημέρα). Και όλα αυτά στη προνομιακή τιμή των 300 euros per month και τέσσερα μηνιάτικα προκαταβολή. Τζάμι, ε;
- Ο κυρ Παναγής (που είδαμε πιο πάνω) σκοπεύει να πάρει franchise από Thursday’s ή Flu Cage και να μεταμορφώσει το καφενείο του σε ένα γραφικό cozy χώρο με θέρμανση ξυλόσομπας και frappe με ξινόγαλα σε πέντε γεύσεις και πλαστικό κυπελάκι προς 4 euros το κομμάτι. Τσάμπα πράμα δηλαδή, έχεις πάει Κολωνάκι να δεις τη γλύκα;
- Τέλος, το ζεύγος Πορδοστουμπίδου ετοιμάζεται με ιδιωτικό κεφάλαιο να προσαρμόσει τη Φάρμα του σε πολιτιστικό και ψυχαγωγικό χώρο με όνομα Stani Club όπου εκτός από τις γνωστές μπόμπες θα προσφέρεται σε λογική τιμή (!) αλκοολούχο γάλα κατσίκας συνοδευμένο από σπεσιαλιτέ έκπληξη του καταστήματος!

Δεν σταματήσαμε όμως εκεί! Εμπνεόμενοι από αυτή την απόφαση του υπουργείου και αντιλαμβανόμενοι τις τεράστιες ευκαιρίες που ανοίγονται μπροστά μας κλείσαμε αποκλειστική συνάντηση με τον υπο-γραμματέα του ειδικού γραμματέα της γραμματείας του γενικού γραμματέα του υπουργείου Παιδείας και του προτείναμε την ίδρυση νέων τμημάτων με τεράστια στρατηγική σημασία σε όλη τη χώρα. Μερικά από αυτά ήταν τα εξής:
- Tsopanious College of Down Rachoula (στη Κάτω Ράχη του νομού Τρικάλων)
- Τεχνολογικό Ίδρυμα Μουλαροταϊστικής και Γελαδοξεσκατώματος (στα Μέγαρα και τα περίχωρα της Καρδίτσας)
- Τεχνολογικό Ίδρυμα Κουμπουροφονικής και Βεντετολογίας (στο Ψηλορείτη της Κρήτης)
- Fishing Higher Education School (στη Μύκονο, με παραρτήματα και στα υπόλοιπα υπέροχα ηλιόλουστα ελληνικά νησιά, και πρόβλεψη για μεταπτυχιακό στη τέχνη του καμακιού)
- Ανώτατο Ίδρυμα Δημοσιοϋπαλληλικής, Αραχτοξαπλώστρας και Κομματορουσφετιού (σε κάθε μεγάλη πόλη της περιφέρειας)

Είναι χρέος όλων μας πιστεύω να κάνουμε το παν για την μέγιστη απόδοση της επένδυσης της χώρας μας στην παιδεία και το ανθρώπινο δυναμικό της. Η κυβέρνηση ανοίγει το δρόμο, ας την βοηθήσουμε!!!

........
Κι επειδή υποψιάζομαι πως όλο και κάποιος θα βρεθεί να μου πει πως συνεχώς ειρωνεύομαι (προσπαθώντας ανεπιτυχώς να αντιγράψω τη Τζιχάντ της Athens Voice) χωρίς να έχω γνώμη και επιχειρήματα ορίστε:

Δεν έχω κάτι με την κοινωνία του Διδυμοτείχου αλλά θεωρώ τρομερό λάθος να χρησιμοποιούν την ανώτερη εκπαίδευση για την οικονομική τους ανάπτυξη. Και καλά αυτοί, ανάγκη έχουν, ότι μπορούνε κάνουν, αλλά η καλή μας η κυβέρνηση τι κάνει; Δεν έχει καταλάβει πως το σύστημα τη αποκέντρωσης και της περιφερειακής ενίσχυσης μέσω ίδρυσης κάθε λογής τμημάτων δεξιά κι αριστερά έχει αποτύχει; Αυτοί δεν ήταν που κατηγορούσαν το ΠΑΣΟΚ για αυτό;

Δεν ξέρουν πως η πλειοψηφία των φοιτητών που περνούν σε αυτά, παίρνουν μεταγραφή για τα ήδη υπερφορτωμένα πανεπιστήμια των πόλεων και τα τμήματα εκείνα υπολειτουργούν; Και πως γίνεται να ψηφίζουν μέτρα όπως η αξιολόγηση και η εισαγωγή με βάση το 10, τα οποία αν εφαρμοστούν σωστά (κάτι που είναι εξαιρετικά απίθανο μεταξύ μας) θα έχουν σαν αποτέλεσμα το κλείσιμο όλων αυτών των «τμημάτων πεταμένων χρημάτων»;

Αλλά who cares; Έχετε δει ποτέ κανένα συνδικαλιζόμενο φοιτητή που ζητάει περισσότερα λεφτά για την παιδεία να τον ενδιαφέρουν παρόμοιες σπατάλες; Θέλουν απλά περισσότερα λεφτά. Πόσα; Άγνωστο! Που θα πάνε, πως θα πάνε, αν θα ελεγχθούν; Πάλι άγνωστο. Κατά τ’ άλλα μας κόφτει να επενδύσουμε στην Παιδεία (κάνοντας χατίρια σε πράσινους και γαλάζιους άρχοντες!)
ΦΦΦΦΦΦΦ! Ορίστε, κατάφερα να συγχυστώ πάλι… (έχω σοβαρό πρόβλημα!)

Ντεν έκω αυτοκίνητο καρντιά μου! Άντε στο γκέρο ντιάολο!

2006-04-18T10:41:00.000+03:00

Μόλις είχα μπει στο αναγνωστήριο της πανεπιστημιακής λέσχης χθες το απόγευμα...

Ετοιμαζόμουν να ανοίξω το βιβλίο μου, μπας και ξεστραβωθώ (γιατί σπίτι αποκλείεται να το ανοίξω)

Και ξαφνικά...

Τιτ τιιιιιιιτ τιτ τιτιιιιιιιιιτ τιιιιιιτ....

Πανικός, κρύος ιδρώτας, ντροπή... που στο διάολο έχω το γαμημένο το κινητό;;;;

Τελικά το βρίσκω και με βαριά καρδιά (αφού με κοιτούσαν όλοι με μισό μάτι) κοιτάζω να δω ποιος αθεόφοβος μου έστειλε μήνυμα.

"Οδηγείται με ασφάλεια στις διακοπές του Πάσχα. Το κράνος και η ζώνη σώζουν ζωές. Το Υπουργείο Μεταφορών και η Cosmote σας εύχονται Καλό Πάσχα!"

Είστε τελείως τρελοί;;;;;; Δεν έχω καν αυτοκίνητο! Και μόλις κόντεψα να πάθω συγκοπή εξαιτίας σας!!!!

2006, έτος ελιάς και λαδιού!

2006-04-18T10:37:00.000+03:00

Διότι εδώ στην Ελλάδα ξέρουμε από καλό λάδι!

Και οι πολιτικοί μας από λάδωμα :-P

Bomb the System

2006-04-17T10:35:00.000+03:00

"Ένα ποίημα για τους καλλιτέχνες του εφήμερου..."

Η ταινία που πήρε το βραβείο κοινού στο φεστιβάλ της Αθήνας το 2003 (και όχι μόνο) είναι ένα χρονικό της τέχνης του δρόμου της Νέας Υόρκης. Δεν μιλάει για βόμβες αλλά για graffiti. Το να βομβαρδίζεις άδειους ψυχρούς τοίχους! Η ιστορία της ταινίας θα μπορούσε να είναι μόνο μία από τις περιπέτειες της καθημερινότητας των γκραφιτάδων (“The average New Yorker sees upwards of 50 pieces of graffiti a day. But they never stop to think about the stories behind those pieces… this is one of those stories”)...

Το κυνήγι από τους μπάτσους... ("Ήρθε ο Τζουλιάνι και καθάρισε όλη τη πόλη!" - ένα μπράβο στο μαλάκα)

Η αναζήτηση του τέλειου σημείου! ("Η γέφυρα του Μπρούκλιν!", "...μα την άλλη μέρα το έσβησαν", "Ναι αλλά το έγραψαν τα βιβλία της ιστορίας!" "Αύριο το πρωί θα το δουν όλοι!")

Το εφήμερο, τα 15 λεπτά της δόξας σου... αν δεν στα καλύψει ο δήμος θα στα καλύψουν άλλοι γκραφιτάδες ("Κανόνας: Αν καλύψεις το γράφιτι του άλλου... θα το φας το ξύλο σου!")

Μια ταινία γεμάτη χρώματα και παράξενες λήψεις. Μου είναι πολυ δύσκολο να φανταστώ διαφορετικό τρόπο να καταγράψεις σε φιλμ αυτή τη φάση!

Καταιγιστική σε ιδέες, εικόνες και graffiti! Να μη θέλεις να ξεκολλήσεις!

“Director Adam Bhala Lough’s film “Bomb the System” is 91 minutes of visual poetry. A poem that is so infused with emotion that the viewer becomes intoxicated with a variety of feelings. The editing is flawless. The soundtrack is pleasantly throbbing. I commend Adam Bhala Lough for challenging his audience to embrace contradictions. The film aggressively allows you to interpret it for yourself. Lough’s art makes you want to create and destroy at the same instant.”- Independent Film Quarterly (IFQ)

Τι τα θέλω και μπλέκομαι;

2006-04-14T11:18:00.000+03:00

Αυτό το άτιμο φταίει για όλα!

Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς που τους αρέσει να βασανίζονται. Κάτι σαν μαζοχιστής δηλαδή. Εδώ και χρόνια, που λέτε, ήθελα να εγκαταστήσω linux για να δω τι είναι τέλος πάντων και αν αξίζει. Σε κανέναν υπολογιστή δεν είδα ποτέ ένα τέτοιο λειτουργικό, παρά μόνο τις διάφορες εκδόσεις των Windows. 3.1, ’95, ’98, 2000, XP έχουν περάσει μπροστά από τα μάτια μου και ήθελα να δω κάτι διαφορετικό. Μια αλλαγή πάντα είναι απαραίτητη.

Για να μπούμε στο ψητό αγόρασα πριν από λίγο καιρό έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο για το φορητό, γιατί ο δίσκος που έχει είναι εδώ και καιρό παραφουσκωμένος. Κάνοντας μια ταξινόμηση των διάφορων CD/DVD που κατακλύζουν κάθε γωνιά του δωματίου έπεσα πάνω στο Suse professional 9.3. Δεν το πολυσκέφτηκα και το έβαλα δίπλα από τον υπολογιστή στις άμεσες προτεραιότητες.

Ξεκίνησα με τις απαραίτητες ρυθμίσεις σχετικά με τις κατατμήσεις του σκληρού, επιλογή γλώσσας και άλλα τέτοια (πάντα με οδηγό ένα βιβλιαράκι γιατί έχω πλήρη άγνοια!). Επόμενο βήμα να πατήσω το κουμπί για να ξεκινήσει η εγκατάσταση και μαζί της η περιήγηση σε έναν κόσμο εντελώς καινούριο για μένα. Αμ δε όμως που θα γινόταν κάτι τέτοιο! Πριν καν τελειώσει με τη δημιουργία των κατατμήσεων στον εξωτερικό σκληρό (σιγά μη του έλεγα να τις κάνει στο μόνιμο του φορητού, εκεί είναι που θα γινόταν ο χαμός!) εμφανίζει μήνυμα λάθους όπου μου έλεγε ότι η διαδικασία απέτυχε και να προχωρούσα μόνο στην περίπτωση που ήξερα τι έκανα. Μάλιστα, μέχρι και το λογισμικό κατάλαβε πόσο άσχετος είμαι και με πήρε στο ψιλό! Αλλά το ωραίο είναι ότι «έχασα» τόσα GB όσα είχα ορίσει να αναλογούν στο συγκεκριμένο λογισμικό. Έτσι «πληγωμένος» επέστρεψα στα Windows όπου τουλάχιστον ξέρω τι να κάνω σε περίπτωση προβλήματος. Όσο για το δισκάκι με το linux, ξαναγύρισε στο σωρό έπ’ αόριστον…

Strange Days… a day from my diary

2006-04-13T10:20:00.000+03:00

Είναι σίγουρο πως δεν θα βγάλετε άκρη με όσα διαβάσετε (αν τα διαβάσετε) αλλά έχετε παρατηρήσει ποτέ πόσο ωραίο είναι να διαβάζεις σκόρπιες σελίδες ξένων ημερολογίων; Σα να προσπαθείς να λύσεις ένα παζλ που τα περισσότερα κομμάτια του λείπουν (τα έφαγε ο σκύλος). Ποτέ (σχεδόν) δε θα μαντέψεις όλη την εικόνα (εκτός αν την ξέρεις), αλλά η φαντασία σου θα το καταδιασκεδάσει!!!

12/4/06
Ήθελα να της πω καληνύχτα γλύκα (και να της σκάσω ένα φιλί)… Τελικά της είπα καληνύχτα. Σκέτη…

Τι γίνεται Χαρούλη; Πόσο ακατανόητος σκοπεύεις να γίνεις ακόμα; Τι συμβαίνει συνέχεια και χάνεις δεξιά κι αριστερά τα κομμάτια σου; Ξενερώνεις ε; γιατί όμως; Κι εκείνη δεν ξενερώνει; Γιατί θέλεις (για κλάσματα δευτερολέπτου, αλλά όλο και πιο συχνά) να τραβήξεις μία και να γκρεμίσεις τα πάντα; Πότε θα πάψεις να βλέπεις τη ζωή σαν εκείνα τα τούβλα στην οικοδομή στα Δεμένικα; Τι σκέφτεσαι γαμώτο και είναι τόσο απροσπέλαστο ακόμα και σε μένα;

Είναι φοβερό κάποιες μέρες να ξεροσταλιάζω μόνος και κάποιες άλλες σαν σήμερα να πλακώνουν όλοι μαζί. Φίλοι, γνωστοί και άσπονδοι εχθροί. Σα να χάνομαι ανάμεσά τους. Σα να μην ξέρω που να πρωτοκοιτάξω. Σα να πρέπει να γίνω χίλια κομμάτια ακόμα κι αν κανείς δεν μου το ζητάει (ανοιχτά). Έχει πλάκα παρόλα αυτά. Είσαι ο συνδετικός κρίκος μιας παρέας που δε θα γίνει ποτέ παρέα κι ας είναι η παρέα σου…

Ναι, εγώ τα κατάφερα να τη στείλω για καφέ με τους άλλους και ύστερα ούτε να τους φτύσω. Δεν ήθελα να πάω να τους βρω μετά. Ήθελα να πάω για κείνη. Αλλά δεν ήθελα να πάω. Ήθελα εκείνη να έρθει να με βρει. Ήθελα να κάτσω και να πεισμώσω σα στριμμένο σκατόπαιδο στα σκαλιά εκείνης της πολυκατοικίας. Όπως θα έκανα παλιά. Δεν είχαμε πει να αποφεύγουμε τις παγίδες; Παγίδες ε; Από αυτές που πονάει η μασέλα σου από τα χαμόγελα και την υποκρισία. Ή έστω από την αμηχανία… Γιατί είναι πάντα τόσο δύσκολο να ξεμπλέξουμε από τέτοιες καταστάσεις;

Κι εκείνη…; Προσπαθεί να με βρει κι εγώ της κρύβομαι. Προσπαθεί να με πιάσει κι εγώ της ξεφεύγω. Και πάνω που είναι έτοιμη να βάλει τα κλάματα της χαμογελώ. Λες κι αυτό είναι αρκετό. Το πιο εξαίσιο δείγμα της γενναιοδωρίας μου. Μαντάρα τα κάνω. Αυτός είναι ο τομέας μου. Η αγαπημένη μου λέξη. Μαντάρα. Έτσι απλά… τέτοιες στιγμές είναι που νιώθω απαίσια για τον εαυτό μου. Ντρέπομαι. Είμαι ανυπόφορος, ε;

Κι έπειτα ήρθε και το φεστιβάλ (animfest στον Απόλλωνα). Τι ωραία, τι ζηλευτά που τα έλεγε εκείνος ο τύπος! Πώς να τον φθονήσω έπειτα για να τη βγάλω καθαρή; Πώς να πω τέτοια ωραία σταφύλια άγουρα και να φύγω με ελαφριά καρδιά. Δεν γίνεται. Κι έτσι έρχεται σιγά σιγά και φυτρώνει μέσα μου εκείνο το αίσθημα του τύπου: «Θέλω να κάνω κάτι όμορφο στη ζωή μου». Κι όμως δεν ξέρω τι… κι απελπίζομαι. Νευριάζω και κατσουφιάζω. Νιώθω σα να έχω χαραμιστεί ήδη. Τι χαζό για κάποιον στα 21,ε;

Γύρισα σπίτι και δεν ήθελα να μπω μέσα. Πέρασα τρεις φορές μπροστά από την είσοδο της πολυκατοικίας και δεν έμπαινα – συνέχιζα να κάνω κύκλους στο τετράγωνο. Μύριζα τα σκουπίδια στον αέρα αλλά δε μ’ ένοιαζε. Δεν ήθελα να κλειστώ στο κλουβί μου και να κοιμηθώ. Δεν ήθελα να ξεφύγω τόσο απλά από τις σκέψεις μου. Ήθελα να γυρίζω κοιτώντας το φεγγάρι (και σκοντάφτοντας κάθε τρεις και λίγο σα βλάκας) μέχρι οι σκέψεις μου να μπούνε σε σειρά και να μου μιλήσουν. Δεν ξέρω αν μου μίλησαν ακόμα. Δυστυχώς το μυαλό μου είναι εργαστήρι του χάους και δεν βγάζεις άκρη. Ακόμα κι έτσι όμως, ήταν ωραίο βράδυ και τόσο κρίμα να μαζευτώ νωρίς σπίτι…

Κουρούνα τυπωμένη!

2006-04-10T11:49:00.000+03:00

Βρε τι πήρε το μάτι μου σήμερα και καρφώθηκε;

Εκεί που περπατούσα εις το δάσος των βιβλίων (της Πολιτείας)... Τσουπ!
"Αι στο διάολο, η Κουρούνα!". Ναι η Κουρούνα σε βιβλίο!!!!

Το μάτι μου καρφώθηκε εκεί (λόγω εξωφύλου)... αλλά δίπλα της ήταν κι ο Πιτσιρίκος. Απίστευτο;

Ναι, καλά, στα ξένα εδώ και χρόνια κυκλοφορούν βιβλία bloggers αλλά στα μέρη μας δεν ήμουν και πολύ αισιόδοξος. Και γι' αυτό πήρα μια χαράααα!

Anyway, δεν ξέρω αν αλλάζει κάτι, έχω εγώ το κόλλημά μου με τη μυρωδιά του χαρτιού, αλλά όποιος θέλει να διαβάσει Κουρούνα πάει στο blog της να το κάνει. Απλά το βρίσκω μια πολύ διαφορετική έκδοση, και μια ενδιαφέρουσα ευκαιρία για γνωριμία με τον κόσμο των blogs για κάποιον που δεν έχει ιδέα.

Ποπό, ελπίζω να μην ακούσω σαχλαμάρες του τύπου χάνεται το νόημα του blogging (ποιο νόημα) και διάφορα άλλα τέτοια.

Κατά τη γνώμη μου (και γι' αυτό περίμενα πολύ καιρό μια τέτοια έκδοση) άτομα σαν την Κουρούνα, τη Λίλη ή την Ψιλικατζού γράφουν με τρόπο που θα έπρεπε να ζηλεύουν πολλοί κακομοίρηδες επαγγελματίες συγγραφείς...

Υ.Γ. Ήθελα σήμερα να γράψω κάτι περί Ιούδα και Βησσαρίωνα γιατί πολύ μου τα έχουν πρήξει, αλλά δε βαριέσαι, ξενέρωσα τώρα... ;-P

Votate Pronti!!!

2006-04-06T20:05:00.000+03:00

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ δεν τον αντέχω άλλο. Στην αρχή ότι έλεγε το έπαιρνα ως αστείο. Τώρα όμως έχω αρχίσει να νομίζω ότι αυτά που λέει τα πιστεύει. Έχει τσακωθεί με όλο τον κόσμο: Ιταλούς, Γάλλους, Άγγλους, Γερμανούς, κινέζους, Ρώσους κτλ, εκτός από τον φίλο του τον Μπους τη μαμά του και τη μαφία!
Αλλά τελείωσαν τα ψωμιά του. Σε λίγες μέρες το γελάκι που μόνιμα υπάρχει στο πρόσωπό του θα παγώσει. Γιατί θεωρώ ότι τα ξαδέρφια μας οι ιταλοί θα το σκεφτούν και δεύτερη και τρίτη φορά πριν ρίξουν στην κάλπη το χαρτί με το όνομα Μπερλουσκόνι. Όχι ότι ο αντίπαλός του Πρόντι είναι κάτι το ιδιαίτερο, απλά δίπλα στον αρχηγό του Forza Italia φαντάζει αριστερός. Τουλάχιστον όμως δε γίνεται κάθε λίγο και λιγάκι καραγκιόζης. Πάντως αν οι γείτονες χρειάζονται βοήθεια, πολύ ευχαρίστως να βοηθήσουμε. Πεταγόμαστε δίπλα μόνο κ μόνο για να ρίξουμε μαύρο σε αυτόν που δεν πρέπει να χωνεύει κανέναν άλλο εκτός του εαυτού του. Αν και πιστεύω ότι αυτή τη φορά θα κάνουν το καθήκον τους και θα τον στείλουν από εκεί που ήρθε!
Δεν πρέπει όμως να στεναχωρηθεί καθόλου ο Μπερλουσκόνι, καθώς ένα λαμπρό μέλλον ανοίγεται μπροστά του. Φανταστείτε τον με εκπομπή στην τηλεόραση, να λέει όλες αυτές τις μαλακίες που λέει τόσο καιρό. Τρελά νούμερα θα κάνει…

Περισσότερος Μπερλουσκόνι στο in.gr